Deus Ex: Human Revolution

Hoezeer we games behandelen met het grootste respect, lukt het zo nu en dan niet om ze in de meest ideale omstandigheden uit te spelen. Een wurgende deadline beïnvloedt onze speelstijl dusdanig en zorgt er tegelijk voor dat we het te bespreken spel niet kunnen spelen zoals we dat eigenlijk zouden willen. Een sprint naar de eindcredits via een marathonsessie van een aantal uur non-stop gamen is dan vaak de enige oplossing. De aftiteling van Deus Ex: Human Revolution kun je ook in zo’n twintig uur bereiken, maar dan heb je wel tientallen optionele missies en geheime plekjes links laten liggen…

Ondergetekende koos er in ieder geval voor om ieder hoekje en gaatje van de bijzonder geloofwaardige wereld te inspecteren. Deus Ex: Human Revolution biedt immers een fraai vormgegeven en allesbehalve vergezochte blik op de nabije toekomst. Het is 2027, twintig jaar voor de gebeurtenissen uit Warren Spector’s meesterwerk Deus Ex, en van de nanotechnologie uit het origineel is voorlopig nog geen sprake. Er wordt enkel een voorzichtig beginnetje gemaakt naar de toekomst toe met biomechanische augmentaties. Dat zijn technologische aanpassingen aan het menselijk lichaam; gaande van microchips voor verbeterde vaardigheden (een tot aan de navel gedecolleteerd straatmadeliefje heeft bijvoorbeeld een augmentatie om haar klanten beter te plezieren) tot het herstellen of zelfs compleet vervangen van gekwetste ledematen.

Er heerst bovendien een grote verdeeldheid over het gebruik van deze hoogtechnologische implantaten en mechanische protheses. De voor- en tegenargumenten zijn ruimschoots aanwezig in het straatbeeld en er heerst een constante angst dat deze technologie uiteindelijk in handen komt van mensen met weinig nobele bedoelingen. Het noodlot wil dat Sarif Industries, de koploper op het vlak van deze vooruitstrevende transplantaties, wordt aangevallen door terroristen. Bij deze brutale aanval komt een groot deel van de aanwezige wetenschappers, die op dat moment aan een grote doorbraak werkte, om het leven. Ook Adam Jensen, beveiligingsagent van beroep en protagonist van deze game, blijft ondanks zijn verwoede pogingen om de terroristen te stoppen meer dood dan levend achter. Je wordt als bij wonder gered en tegen wil en dank volgepropt met de nodige Sarif-producten. Een half jaar na de aanslag begint Adam aan zijn tweede, met augmentaties verbouwde leven en probeert hij de waarheid achter de aanval uit te pluizen.

De manier waarop hij dat doet, ligt volledig in je eigen handen. Het eerste deel zette elf jaar geleden al een standaard op het gebied van keuzevrijheid en Human Revolution blijft hondstrouw aan het belangrijkste fundament van de reeks. De eigenlijke gameplay steunt op vier belangrijke pilaren: combat, stealth, social en hacking. Ga je iedere missie met getrokken wapens naar binnen of ga je liever onopvallend te werk? Ben je een computerexpert die de beveiliging kraakt of een manipulator die zich juist naar binnen lult? Het zijn keuzes die je vrijwel in iedere situatie moet maken en allen - hoe klein ook - hebben ze verregaande consequenties voor het verdere verloop van het verhaal, want er zijn tal van afwijkende scenario’s en meerdere eindes.

Het toekennen en verder upgraden van augmentaties door Praxis Points (te verdienen door sub- en hoofdmissies tot een goed einde te brengen) te spenderen aan je verschillende lichaamsdelen, sluit naadloos aan op deze verschillende spelelementen. Details over de upgrades laten we jullie liever zelf ontdekken, maar er valt meer dan genoeg te upgraden om van Jensen een kick-ass personage te maken en door de juiste keuzes te maken, bepaal je volledig zelf je eigen speelstijl.

De immense verscheidenheid aan keuzes zien we ook terug in de missies en is een verademing ten opzichte van de vele rechtlijnige spellen die vandaag de dag op de markt komen. Deus Ex: Human Revolution schotelt je continu de ene na de andere verrassing voor. De levels zitten vernuftig in elkaar waardoor er altijd meerdere routes voorzien zijn om je doel te bereiken. Wij speelden zo dezelfde missie herhaaldelijk opnieuw. De eerste keer gingen we met onze wapens in paraatheid naar binnen en knalden we iedereen overhoop op een manier dat weinig afwijkt van de gemiddelde hedendaagse shooter. De tweede keer slopen we naar binnen via ventilatieschachten en kwamen we zo ongezien bij ons target. De derde keer kozen we voor een mislukte onderhandelingspoging om toegang te krijgen tot het complex. Op dat moment dachten we ieder mogelijke afloop wel gezien te hebben, maar niets bleek minder waar. Per toeval ontdekten we later nog een hackbare ingang via de riolen en daarna nog een toegangskaartje waardoor we zomaar naar binnen mochten wandelen. Het is een wonderlijk gevoel om zo’n immens grote game te spelen waarbij de speler niet constant aan het handje wordt gehouden en constant aangemoedigd wordt om inventief te zijn en meerdere scenario’s uit te proberen. Het geeft de herspeelwaarde sowieso een serieuze boost, want als je de game hebt uitgespeeld, kun je zomaar opnieuw beginnen en voor een heel andere aanpak kiezen.

Zoals gezegd kost het je zeker twintig uur om de onderhoudende verhaallijn te voltooien. Wie wat dieper wil graven, mag op het dubbele rekenen en heeft zelfs dan nog dingen over het hoofd gezien die een tweede start absoluut rechtvaardigen. Natuurlijk dient voor de enorme (keuze)vrijheid een prijs betaald te worden: hoewel knap vormgegeven, missen de omgevingen soms wat extra detail en doordat je veel heen en weer loopt, word je tussen de verschillende stadsdistricten regelmatig geconfronteerd met enorm lange laadtijden. De bewakers patrouilleren altijd langs een vaste route en mochten iets intelligenter reageren op je aanwezigheid. Soms schieten ze van op een meter afstand magazijn na magazijn leeg zonder je te raken, omdat ze blijkbaar niet slim genoeg zijn om je nog dichter te benaderen.

Maar dit zijn stuk voor stuk minimale minpunten in de overtuigende wereld die Deus Ex: Human Revolution heet. Eentje die alle verschillende onderdelen van het spel op zwaar indrukwekkende wijze samensmeedt en daardoor meer wordt dan de som der delen. Zo nu en dan stuit je op een minpunt, maar die worden even snel weer vergeten. Deus Ex: Human Revolution is puur genieten en prijkt zo vlak voor het begin van het gameseizoen bovenaan onze lijst van beste games van het jaar. Of dat aan het eind van de drukke eindejaarsperiode nog steeds zo gaat zijn, valt nog te bezien, maar dat de derde Deus Ex verplichte kost is voor zowel de nieuwkomers als de fans van de reeks, staat als een paal boven water!