DeathSmiles

De gloriejaren van het shoot 'em up genre (kortweg shmup), met ronkende namen als R-Type en Gradius, mogen dan al een tijdje achter ons liggen, dood en begraven is deze niche zeker niet. Zo blijft Cave, dat al heel wat adelbrieven kan voorleggen in het genre en onder meer DoDonPachi en Espgaluda op zijn naam heeft staan, hofleverancier van shmups voor de Xbox 360. Helaas blijven die games meestal beperkt tot de Japanse markt, maar met DeathSmiles krijgen wij ook eindelijk eens de kans om te genieten van deze intense shoot 'em up.

Shmups onderscheiden zich doorgaans niet door een epische verhaallijn en DeathSmiles is daar geen uitzondering op. Wanneer de vier minderjarige meisjes – het zou geen Japanse game zijn – Windia, Follett, Casper en Sakura op tragische wijze om het leven komen, ontwaken ze in een parallelle wereld, Gilverado. In Gilverado ontwikkelt het viertal al snel buitengewone krachten, die handig van pas komen wanneer de poorten naar de wereld der demonen geopend worden en hordes monsters Gilverado overspoelen.

DeathSmiles heeft enkele unieke elementen die een eigen, frisse wending geven aan het shoot 'em up genre. Ondanks dat deze game een sidescroller is, kunnen de vijanden van alle kanten tevoorschijn komen waardoor je, in tegenstelling tot bijvoorbeeld R-Type, niet de hele tijd noodgedwongen op de linkerzijde van het scherm kampeert. Daarom heeft DeathSmiles ook twee aparte knoppen om naar links en rechts te schieten. De zwakkere standaardaanval met de triggers kun je trouwens inruilen voor het sterkere geschut met de A- en B-knoppen, maar dan moet je wel aan snelheid inboeten. Door voldoende monsters te verslaan, vul je langzaam maar zeker je item counter. Eenmaal die volgelopen is, kun je de power-up mode inschakelen, waarmee je je vijanden nog sneller aan gort kan kanllen en je score duizelingwekkende hoogtes bereikt. Daarnaast word je bijgestaan door een sidekick die de kogels van je vijanden opvangt en er zelf ook duchtig op los schiet. Ook de traditionele, allesverwoestende bom die het hele scherm schoonveegt (en waarvan je er maar enkele per leven hebt) en gevechten tegen gigantische eindbazen ontbreken hier niet.

Jammer genoeg is DeathSmiles nogal aan de korte kant. Met slechts zes stages, één optionele en extra lange dungeon en een uitgebreid laatste level ben je binnen de drie kwartier al klaar, maar Cave heeft er alles aan gedaan om de speelduur gevoelig op te krikken. De vier personages hebben elk een aparte speelstijl en kennen allen twee eindes. Op de laagste moeilijkheidsgraad is DeathSmiles zelfs voor leken in het genre zeer goed speelbaar, maar wie zich op een hoger niveau waagt, zal al heel wat beter doorheen de meer chaotische kogelregen moeten navigeren. DeathSmiles is echter heel vergevingsgezind en geeft je een oneindig aantal ‘continues’, al ben je in dat geval wel je score kwijt. De drie moeilijkheidsgraden zorgen elk voor een aparte beleving, aangezien de aanvalspatronen van de demonen op de hogere niveaus veranderen en een stuk drukker worden en je ook nog eens rekening dient te houden met counter bullets.

Deze game kan bovendien op verschillende manieren gespeeld worden, namelijk in een rechtstreekse overzetting van de originele arcadeversie, een Xbox 360 mode met aangepaste resolutie en opgepoetste graphics, en een 1.1 versie. Die laatste optie biedt de meest significante verandering, want hierin kun je onder andere je sidekick zelf besturen, de power-up mode veel sneller activeren en een auto-lock op de eindbazen zetten. Voor iedere modus is er daarbovenop nog een Mega Black Label voorzien – in de Japanse versie oorspronkelijk DLC – waarin er met Sakura een extra personage aanwezig is, plus een nieuwe optionele stage. En voor wie het nog allemaal nog niet chaotisch genoeg was, biedt Mega Black Label nog een sadomasochistische level 999-moeilijkheidsgraad aan. Zelden zoveel continues gezien op zo korte tijd…

DeathSmiles is duidelijk geïnspireerd door de Lolita-cultuur, een Japans modeverschijnsel met gotische inslag, wat voor een voor westerse gamers misschien bevreemdende, maar zeker geslaagde combinatie van kleurrijke, enigszins zoete graphics met een zekere donkere ondertoon zorgt. Qua stijl is deze titel nog het beste te omschrijven als een opgewektere versie van Castlevania. Met zijn statische achtergronden en 2D-beelden doet DeathSmiles terugdenken aan een SNES-game, al hebben de vijanden en omgevingen dankzij hun gehandtekende look wel veel oog voor detail. Op bepaalde drukke momenten durft het beeld al eens lichtjes vertragen, al ligt dat niet aan het feit dat de game de hectische actie niet aankan. Cave gebruikt dit trucje in wel meer shmups om de speler net dat tikkeltje extra tijd te gunnen om te ontsnappen aan de intense kogelregen.

Hoewel DeathSmiles zeker niet voor iedereen weggelegd is – sommigen zullen (onterecht) misschien hun neus ophalen voor de grafische stijl – is deze shoot 'em up wel voor een breder publiek toegankelijk. Dankzij de vrij lage instapdrempel op de laagste moeilijkheidsgraad en het onbeperkte aantal continues zal ook wie niet zo vertrouwd is met het genre zonder grote problemen DeathSmiles doorkomen, terwijl doorwinterde shmup-veteranen hun reflexen tot het uiterste kunnen drijven op de hogere niveaus en voor de hoogste scores gaan. DeathSmiles speelt vlot weg en kent een boeiende variatie aan vijanden en sfeervolle levels, al hadden we misschien liever net iets meer stages gezien. De verschillende manieren om deze game te beleven, zorgen er echter voor dat DeathSmiles niet al te snel aan de kant gelegd wordt. Bovendien werd dit spel in Europa (aan budgetprijs!) in een Deluxe Edition uitgebracht, voorzien van een cd met de meer dan degelijke soundtrack en een bonus disc met onder meer wallpapers en gamer pictures. Shoot 'em up-fans kunnen DeathSmiles in ieder geval zonder twijfelen aan hun collectie toevoegen.