Dead To Rights

Jack Slate is al jarenlang een trouwe en voorbeeldige politieagent in Grant City. Toch zijn er betere oorden om deze job uit te oefenen want Grant City is allesbehalve een paradijs. Het is een grauwe stad met veel kleine en grote criminaliteit. Zijn relatief rustige leventje komt abrupt tot een einde wanneer hij tijdens één van z’n patrouilles een oproep krijgt van een schietpartij een beetje verderop. Wanneer Jack arriveert op de plaats van het misdrijf, is het al vlug duidelijk dat het om geen banale schietpartij gaat. Nadat de eerste “bad guys” het nodige lood in het lijf kregen, komt Slate tot de lugubere vaststelling dat z’n vader het doelwit was van deze zwaarbewapende schurken. Naast de opborrelende wraakgevoelens spoken er een heleboel vragen door Jack’s hoofd. Hoe kwam z’n vader in deze situatie terecht? Wie waren z’n belagers? Was hij actief in het criminele milieu? Al deze vragen krijgen een antwoord gedurende je extreem gewelddadig en explosief avontuur in Dead To Rights.

Deze third person shooter wordt vaak vergeleken met Max Payne. In zekere zin gaat die vergelijking wel op maar toch heeft ontwikkelaar Namco z’n uiterste best gedaan om van Dead To Rights geen ordinaire kopie te maken. Al in het prille begin merk je een aanzienlijk verschil in gameplay en het veel groter aantal moves dat je kan uitvoeren. Na Max Payne was het wel even wennen maar na het tutorial gedeelte ben je alweer gewend aan de controls. Het voornaamste verschil is dat Dead To Rights voornamelijk gebruik maakt van een Auto Targeting systeem. De rechtertrigger zorgt ervoor dat je de vijand in het vizier neemt en vervolgens simpelweg de A-knop gebruiken is voldoende om je tegenstanders neer te maaien. Soms is het aangeraden om over te schakelen naar een first person view om met iets meer nauwkeurigheid het gespuis het zwijgen op te leggen. Zonder wapens ben je nergens in Dead To Rights en mocht dit toch een keertje voorvallen dat kan je nog altijd een beroep doen op je trouwe bondgenoot Shadow. Deze Husky mist nooit zijn doel en brengt als bonus nog het wapen van z’n slachtoffer mee zodat je er weer lustig op los kan knallen. Je viervoetige partner bewijst ook z’n nut om op moeilijk bereikbare plaatsen te komen waar jij niet bij kunt. Verg wel niet teveel van je partner want Shadow kan maar met mondjesmaat in actie komen. Als we het over één ding kunnen eens zijn is dat het aantal moves die Jack Slate kan uitvoeren erg uitgebreid zijn. Naast de slow motion acties (die overduidelijk wel uit Max Payne zijn gehaald) is er genoeg over om gevarieerd te werk te gaan. Zo kan je in Metal Gearstijl langs de muren sluipen en om het hoekje loeren zodat je een idee hebt vanwaar het gevaar afkomstig is. Een vijand ontwapenen en hem als schild gebruiken om je een weg te banen door een spervuur kan je het verschil tussen leven en dood betekenen. Wanneer je vrijwilliger zijn nut heeft bewezen en er nog een greintje leven te bespeuren valt, verlos hem dan uit zijn lijden en schiet z’n hersens aan flarden. Werkelijk één van de beste bewegingen uit het spel.
Tegenstanders zijn er in alle maten en gewichten en komen vooral met hordes op je af. Bouwvakkers, gevangenen, politieagenten en clowns (lijken wel bandleden van Slipknot) zijn maar enkele van de talrijke vijanden die je vooruitgang trachten te belemmeren. Het overgrote deel van je belagers krijg je klein met een paar rake schoten of klappen maar de eindbazen verslaan zal je toch wel meer moeite kosten.

De verscheidenheid aan wapens is bevredigend. Alle standaardmodellen vinden we terug van kleine revolvers tot shotguns, snipers, machinegeweren en bazooka’s. Een leuk hebbedingetje is een canister, een soort gasfles, die je naar je vijanden kan gooien en nog voor het de grond raakt er een kogel doorjaagt. De ontploffing die volgt verlost je meteen van een aanzienlijk aantal lastposten. Toch zijn het niet altijd wapens die spreken want in sommige delen van het spel zullen je vuisten (en voeten) het werk overnemen. Uit de gevangenis ontsnappen is zo een voorbeeld van een kogelvrije zone. Verwacht nu geen ingewikkelde combo’s à la Dead Or Alive maar gewone simpele “kick and punch” actie. Toch brengt dit wel wat afwisseling in het geheel. Nog meer variatie brengen de minigames die af en toe opduiken. De meeste chapters (en zo zijn er 15) hebben één of meerdere van deze mini-games. Een stripdanseres laten dansen door op het juiste ogenblik bepaalde buttons in te drukken. Een kwestie van timing dus. Net zoals bij het gewichtheffen, armworstelen en boksen. Verder zijn er bommen te ontmantelen en sloten die je moet openen binnen een tijdslimiet maar ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand daar moeilijkheden mee zou ondervinden.

Zover klinkt dus alles vrij goed. Toch moet ik ook enkele kritische opmerkingen vermelden. De camerastandpunten zijn niet altijd optimaal. Als je te dicht bij een muur staat doet de camera wel eens rare dingen en zie je plots geen enkele vijand meer terwijl ze toch slechts enkele meters verder op jou staan te knallen. Het saven van de game kan ook wel eens voor irritatie zorgen. Met vaste savepoints herbegin je niet altijd op de plaats waar je daadwerkelijk ook je spel opsloeg. Gelukkig zijn de stukjes die je dan moet herspelen niet al te groot zodat het plezier niet al te erg verstoord wordt. De game geeft je trouwens de keuze uit 3 moeilijkheidsgraden (Rookie, Normal en Super Cop) en is zowel voor ervaren rotten als voor beginnende spelers erg toegankelijk. Tenslotte zijn ook de graphics niet van de allerhoogste kwaliteit. Waarschijnlijk komt dit deels door het feit dat er zoveel “outstanding games” zijn die grafisch naar de perfectie neigen. In elk geval de Xbox kan veel beter op dit gebied maar echt storend of onnoemlijk slecht zijn de graphics zeker niet.
Qua geluid zit de game wel op de juiste golflengte. De wapens blaffen erg realistisch en de controller vibreert naar mate je een licht of zwaarder wapen hanteert. De achtergrondmuziek past goed in het geheel en versterkt op bepaalde momenten de spanning. De stem van Jack is uitstekend en zijn samen met z’n kleine opmerkingen erg typerend voor z’n karakter.

Ben je op zoek naar een soortgelijke game als Max Payne kan je Dead To Rights zeker in overweging nemen. De game is zeker niet perfect maar met de tekortkomingen valt zeker te leven. Sterke punten zijn de erg vlotte gameplay, geluid en de levensduur. De onophoudelijke actie zorgt voor een spel dat je weinig of geen rustpauzes gunt. Explosies bij de vleet en de kogels vliegen je letterlijk rond de oren. Van iets mindere kwaliteit zijn de graphics en de camera kan soms onhandig uit de hoek komen. Het verhaal is een cliché en hebben we al talloze malen in andere varianten gezien maar dat mag de pret niet drukken. Al bij al is Dead To Rights een game dat je zeker kan entertainen. Een spel dat zich probleemloos tussen de middenmoot kan vestigen maar de echte topgames nooit zal bedreigen.