Dead Space Ignition

Dit is de  allernieuwste trend op het vlak van arcadegames. Een aantal weken voor de release van een potentiële topper brengt men als voorsmaakje een arcade game uit die je laat snakken naar het volledige spel. Bij Dead Rising 2 was dit zeer zeker het geval met Case Zero. Bij Dead Space 2 is het echter een afknapper om u tegen te zeggen.

Ik ben met goede moed aan deze review begonnen omdat ik nog met de goede herinneringen van Dead Rising 2: Case Zero in het achterhoofd zat. Rekening houdend met het feit dat de originele Dead Space een meer dan aangenaam spel was, kon dit niet anders dan een leuk tijdverdrijf zijn. Wat had ik dit even verkeerd ingeschat. Het eerste wat je zal zien is dat de grafische effecten ongeveer zo uitgebreid zijn als hetgeen de 8-bit NES op het beeld kan toveren. Even ter verduidelijking: de NES heeft een CPU snelheid van 1,79Mhz en de Xbox 360 heeft 3 cores van maar liefst 3,2Ghz. Dit alles geheel terzijde, maar het moge duidelijk zijn: deze game ziet er even goed uit als dat ene meisje uit de klas die altijd als laatste werd gekozen bij lichamelijke opvoeding. Voor je dit spel opstart, ga je best een grote fles Motilium halen bij de lokale apotheek.

Tijdens de comics kunnen we onze fles Motilium even aan de kant zetten

Normaalgesproken deel ik mijn reviews altijd op in verschillende secties: gameplay, beeld en geluid, enzovoort. Ik kan deze lijn hier niet voortzetten, omdat we simpelweg niet van gameplay kunnen spreken. Het hele spel bestaat eruit dat je de comics bekijkt en af en toe op een knopje drukt. Het enige wat je kan doen zijn drie (ja, drie!) minigames: Hardware crack, Trace route en System Override. Het doel bij hardware crack is dat je een aantal lichtstralen gaat leiden naar een doel door een aantal spiegels en andere objecten te plaatsen en verplaatsen. Trace route is simpelweg een achtervolging in 2D en bij system override moet je een virus planten in een computersysteem. Spijtig genoeg zijn al de minigames enorm slecht uitgewerkt. Bij system override moet je gewoon zo snel mogelijk op wat knopjes drukken, dan wachten tot je terug genoeg virussen hebt en opnieuw beginnen button bashen. Bij trace route moet je een lijn sturen doorheen een aantal obstakels waarbij het beeld ook vaak begint te kantelen. Er verschijnen ook regelmatig tegenstanders die je de pas afsnijden of je ergens tegenaan duwen, het is vooral bij deze minigame dat die fles Motilium van pas zal komen. Hardware crack was op het eerste zicht de enige fijne minigame. Ik vind het altijd wel leuk om een puzzel op te lossen, maar deze zijn vaak zo ingewikkeld,  frustrerend en onduidelijk dat het plezier al snel omslaat in pure frustratie.

Deze hardware cracks zijn echte hersenkrakers

De tussenfilmpjes, die de comic vormen, zijn voer voor de fans. Ik ben persoonlijk niet zo’n liefhebber van heel dat gedoe, maar zelfs voor mij was het duidelijk: het verhaal is nog niet half zo slecht als de minigames. Dead Space Ignition had beter een stripverhaal geweest dan een XBLA game. Ik vraag me echt af hoe men zoveel onzin in een download van 1,6GB kan proppen. Volgens mij heb ik dan ook voor meer dan 1,5GB aan nullen op mijn harde schijf staan, maar hier geef ik het spel het voordeel van de twijfel. Het spel zelf, of wat er nog van overschiet, heeft trouwens niks met Dead Space te maken. De drie minigames konden evengoed gebundeld en verkocht worden als “Retromania 2D”, het is mij geheel onduidelijk wat dit met Dead Space te maken heeft.

Het enige positieve wat ik kan vermelden is het gratis pak dat je krijgt wanneer je dit spel uitspeelt, je kan dan later in Dead Space 2 je torso in dit pak hijsen. Je moet wel door de hel en terug, maar je hebt dan toch een extra pak in de kleerkast hangen. De optimisten zullen erop wijzen dat dit spel slechts 400MSP kost, of minder dan 5 euro, maar als het toch ligt te kriebelen, dan geef je het beter uit aan Dead Rising 2: Case Zero. Laat ons hopen dat we in de finale versie van Dead Space 2 niet herinnerd worden aan dit gedrocht van formaat.