Dead Space 2

Dead Space verhief in 2008 het strategisch afknallen van ledematen tot een nobele kunst. Isaac Clarke, een doodgewone techneut op het gigantische ruimteschip USG Ishimura, was de onfortuinlijke held die zichzelf tegen wil en dank door hordes Necromorphs en hun geamputeerde lichaamsdelen mocht worstelen. In tegenstelling tot vele anderen heeft Isaac de tragische gebeurtenissen op de Ishimura wel overleefd, maar toch draagt hij daar drie jaar na het verschrikkelijke incident nog steeds de gevolgen van. Beangstigende hallucinaties over zijn intussen dode vriendin vallen hem ten deel, hij zit gevangen in een dwangbuis in een psychiatrische instelling en zijn ergste nachtmerrie wordt andermaal realiteit…

Dead Space 2 speelt zich volledig af op The Sprawl, een gigantisch ruimtestation op één van Saturnus’ manen. Het duurt maar heel even vooraleer de hel compleet losbarst en The Sprawl op z’n Ishimura’s overspoeld wordt met een groot aantal afgrijselijke Necromorphs. Na een verrassend sterke introductie - de eerste vijftien minuten zijn echt gruwelijk goed! - staat Isaac er weer helemaal alleen voor. Maar Isaac is geen groentje meer en zijn belevenissen op de Ishimura mogen hem dan wel psychisch gekraakt hebben, toch staat hij meer dan ooit tevoren zijn mannetje in zijn strijd tegen de buitenaardse gedrochten. Hij durft zijn zegje te doen en toont vaker zijn gelaat en emoties. Dit lijkt een minuscule wijziging ten opzichte van het origineel, maar het laat zijn persoonlijkheid beter tot uiting komen en het dikt de band met je personage aan.

Isaac die zich voortaan een stuk vlotter door de overtuigende spelwereld beweegt is nog zo’n subtiele verbetering die vooral nieuwkomers niet zo snel zullen opmerken. Het richten gaat bijvoorbeeld veel sneller, net als het gebruik van de terugkerende krachten Kinesis en Stasis. Allerlei objecten van op een afstand optillen en richting de oerlelijke façade van een Necromorph flikkeren, ging nog niet eerder met zo’n elegance. Volledig in lijn met het eerste deel laten de schepsels sneller het leven als je hun hoofd en ledematen viseert. De afgezette lichaamsdelen die in het rond vliegen, kun je met je Kinesis-krachten terug richting eigenaar of soortgenoot smijten. Het heeft wel iets om een Necromorph met zijn eigen armen of benen aan de muur te spiesen.

Slim gebruik maken van Kinesis en de tijdsvertragende Stasis kan dus je leven redden in munitieloze en dus hachelijke situaties - iets wat vooral op een hogere moeilijkheidsgraad regelmatig eerder regel is dan uitzondering. We strooien bewust niet met te veel voorbeelden, maar er zijn voldoende ‘sadistische’ combinaties voorhanden om munitie te besparen. Het wapenarsenaal is opgevoerd en hoewel we zweren bij de iconische combinatie van de Plasma Cutter en de Line Gun, namen we de nieuwe Javelin Gun, een soort van speerwerper waarmee je vijanden kan doorboren, ook regelmatig mee in onze denkbeeldige rugzak. Bovendien valt er in elk hoofdstuk weer voldoende cash te rapen en loont het wederom de moeite om alle verstopte power nodes op te sporen. Hiermee kun je je wapentuig, outfits en Stasis-module upgraden.

Geen overbodige luxe want niet alleen het wapenarsenaal is gegroeid, ook de Necromorphs zijn talrijker aanwezig en komen door hun agressiever gedrag veel gevaarlijker uit de hoek. Van de nieuwe gedrochten onthouden we vooral The Pack, kindachtige monstertjes die weliswaar makkelijk uit te roeien zijn, maar wel een gevreesde tegenstander zijn omdat ze er niet voor terugdeinzen om je in grote getale aan te vallen. Het aantal hartkloppingen per minuut stijgt ook bij iedere confrontatie met de Stalkers, die met hun velociraptorachtige gedrag ons meermaals de stuipen op het lijf hebben gejaagd. Toch neigt Dead Space 2 nog meer dan zijn voorganger naar - fantastische! - actie en wordt het moeilijk voor de echte horrorfanaten om deze game in hun hart te sluiten.

Net zoals Isaac zelf accepteer je namelijk de aanwezigheid van de Necromorphs en zul je niet meer schrikken als er plots weer zo’n afzichtelijk wezen voor je smikkel staat. Dat neemt trouwens niet weg dat het spel met regelmaat een verontrustend gevoel oproept. De Ishimura inruilen voor een kolossale metropool gaf ontwikkelaar Visceral Kans de kans om hun gecreëerde universum naar een hoger niveau te tillen. De claustrofobische gangen zijn er nog steeds, maar worden ditmaal aan een strak tempo afgewisseld met ruimere, gevarieerdere en knap vormgegeven locaties. Hoewel Dead Space 2 dus duidelijk de actiekaart trekt, zorgen huiveringwekkende achtergrondgeluiden en lugubere decors zoals een kerkcomplex en een verlaten schooltje alsnog voor een akelige sfeer.

Wij bereikten het einde na een marathonsessie van tien uur en in die tijdspanne hebben we ons geen enkele moment verveeld. We zijn inmiddels ook aan onze tweede ronde begonnen, iets wat met de verleidelijke New Game+ optie stevig wordt aangemoedigd. Je neemt dan alle vergaarde wapens, suits en upgrades mee naar je volgende speelbeurt, waardoor je ook de moeilijkheidsgraad met een gerust hart kunt opkrikken. Echte bikkels raden we trouwens een hardcore playthrough aan. Je beschikt dan welgeteld over drie savegames die je strategisch moet gebruiken. Wie het loodje legt, moet noodgedwongen grote stukken herspelen! Qua uitdaging en herspeelwaarde kan dat tellen!

Wie toch uitgekeken is op de singleplayer kan afzakken naar de debuterende multiplayer-modus. Tot onze grote spijt hebben wij geen online pass van Electronic Arts ontvangen, waardoor we ons moeten beperken tot feitelijke informatie. De spelers worden verdeeld in twee teams die het tegen elkaar opnemen. Je raadt het al: de ene groep stapt in de schoenen van de mensen en de andere mag zich uitleven als afschuwwekkende Necromorph! Na iedere ronde worden de rollen omgedraaid om de balans te bewaren. Door de missiegedreven doelstellingen zou er geen plaats zijn voor individualisme en is samenspel een absolute must, maar we hebben onze oren even te luisteren gelegd bij bevriende collega’s en gamers en allemaal vertellen ze dat de online modus niet bijster goed is uitgewerkt. Maar ach, Dead Space 2 heeft toch helemaal geen multiplayer nodig. Het is een extraatje op een beklijvende en bovenal fantastische singleplayer-ervaring! Niets meer, niets minder. Wat ons betreft is Dead Space 2 de eerste, grote klepper van 2011. En dan weten jullie genoeg: een dikke aanrader!