Dead Island

Het tropische eiland Banoi is de ideale vakantiebestemming. Toeristen schuiven bij bosjes aan om kennis te maken met de parelwitte stranden, de helderblauwe oceaan, de prachtige vegetatie en de beruchte feestjes in de bar van het vijfsterrenhotel Royal Palm Resort. Onze redacteur ter plaatse sprak lovende woorden over het exotische luxeoord en dronk zich daarna lazarus in de  altijd gezellige hotelbar. De heerlijke cocktails die ze daar serveren, had hij naar eigen zeggen wel verdiend  na een jaar lang hard werken en deadlinestress. Toen hij de volgende ochtend met een flinke kater opstond, lagen de hotelgangen er verlaten bij en pas toen hij oog in oog kwam te staan met een bijtgrage griezel drong tot hem door dat het ganse eiland door een zombieplaag werd overspoeld. De door de hoofdredacteur bekostigde vakantie veranderde plotsklaps in een helse nachtmerrie…

De belevenissen van Davy op Banoi:

De meeste gasten waar ik de avond voordien nog mee aan het shaken was op de dansvloer, zijn ondertussen veranderd in breindode griezels. Ik zag hoe een jong gezinnetje hun dochter tevergeefs probeerde te beschermen tegen de uitzinnige zombies. Een emotioneel moment dat voorgoed in mijn geheugen gegrift staat en dankzij de immens veel bekeken beelden wellicht ook in dat van jullie. Ik had eigenlijk meer zulke verschrikkelijk geëmotioneerde momenten verwacht op Dead Island – want zo noemen overlevenden het voorheen o zo prachtige vakantieparadijs inmiddels – maar verder dan een korte kennismaking met iemand die noodgedwongen zijn vrouw en familie moest vermoorden, is het nauwelijks gekomen.



Gelukkig heb ik ondertussen samen met de niet onknappe hotelreceptioniste Xian Mei, de ietwat arrogante rapper Sam B, de gladde beachboy Logan en de ex-politieagente Purna (de vier speelbare personages) een veilig onderkomen gevonden in de Lifeguard Tower, waar ook andere overlevenden zich verschansen. Het hoe en waarom weten we niet, maar blijkbaar zijn wij als enige immuun voor het zombievirus dat op het eiland waart. Hoewel ze ons wel kunnen doden, veranderen we na een beet niet in een van hun soortgenoten. Met die kennis en omdat de hulpvoorziening té lang op zich laat wachten, hebben we besloten om de meute zombies toch maar te trotseren om voedsel te verzamelen, andere overlevenden op te sporen en als het even kan te achterhalen wie of wat deze tragische gebeurtenissen nu veroorzaakt heeft.

We hebben de poort van het veilig gewaande complex nog maar net achter ons toegetrokken of er staat al een meute geïnfecteerde toeristen in onze nek te hijgen. Gelukkig heb ik een honkbalknuppel weggeritst uit het geïmproviseerde hoofdkwartier waarmee we ons uit kunnen leven op de zombies. In het wilde weg rondzwiepen is door mijn beperkte uithoudingsvermogen absoluut geen goed plan, want op die manier raak je snel uitgeput en ben je een vogel voor de, euh, rottende zombie. Bij gebrek aan vuurwapens – ze zijn er wel, maar de munitie is schaars – moet je je vooral met slag- en steekwapens behelpen. Ik heb bijvoorbeeld zombies op bloederige wijze geamputeerd met vlijmscherpe messen, bijlen, moersleutels, dagdagelijks tuingereedschap en zwaarden.  De weggerotte ledematen vliegen me letterlijk rond de oren. Heerlijk expliciet en goor, en vele malen leuker dan de doodnormale hotelfaciliteiten die normaal die dag op ’t programma stonden. Ik heb aan de lijve ondervonden dat mijn slagwapens niet eeuwig meegaan. Bij veelvuldig gebruik verslijten ze en moet ik ze tijdig laten repareren op een van de werkbanken die her en der op het eiland te vinden zijn – waarom ik daar op een zo goed als verlaten eiland een immens geldbedrag  voor moet betalen is mij vooralsnog een compleet raadsel en een tikkeltje ongeloofwaardig.



Tijdens het rondstruinen kom ik in ieder geval voortdurend geld en voorwerpen tegen zoals batterijen, magneten,  deodorant, duct tape, enzovoort. Uiteraard pak ik alles mee wat ik tegenkom, want alle gevonden voorwerpen zijn te verpatsen bij enkele lokale handelaren die munt willen slaan uit deze rampsituatie. Sommige losse onderdelen zijn dan weer te gebruiken om mijn wapens te upgraden om ze extra dodelijk te maken en mijn overlevingstocht iets simpeler te maken. Een doos nagels in een honkbalknuppel kloppen, een machete van een taser-functie voorzien, een bom maken van deodorant… de mogelijkheden zijn quasi onuitputtelijk, de Dead Rising 2-invloeden onbetwistbaar aanwezig. Terwijl ik het eiland verder verken, kom ik regelmatig andere overlevenden tegen die om mijn hulp vragen en mij extra opdrachten geven bovenop de gebeurtenissen die de waarheid achter de uitbraak verder aan het licht brengen.

Met ruim 125 queesten lijkt het wel alsof iedereen mijn hulp nodig heeft. Ik loop constant van hot naar her en trek via een groezelig stadje en smerige riolen steeds verder landinwaarts in , maar hoop dit eiland nu snel te verlaten want loopjongen spelen voor jan en alleman begint na ongeveer twintig uur toch wat te vervelen. De tegenstand wordt gelukkig steeds heviger met onder meer een in dwangbuis geheven Ram- en zelfmoordzombies, maar tegelijkertijd doe ik ervaring op en geef ik mijn vaardigheden (onder andere extra schade toebrengen met scherpe voorwerpen, een verbeterd uithoudingsvermogen, …) daarmee een flinke boost. Het lompe vermaak van rondslingerende ledematen en het alle kanten uitspuitende bloed blijft mij hoe dan ook het meeste bij, maar het is dat RPG-sfeertje dat Dead Island net dat tikkeltje meer geeft.



Terugblik op een bewogen reis:

Ik heb het eiland en zijn geïnfecteerde bewoners intussen achter mij gelaten. Wie tussen de regels van mijn beklijvend reisverslag leest en enigszins bekend is met de recente titels, ziet overal invloeden van games als Left 4 Dead, Dead Rising 2 en in mindere mate Fallout 3. Tijdens mijn twintig uur durende verblijf op het dodelijke eiland zag ik logischerwijs ook invloeden van ontwikkelaar Techland en gezien de tanende reputatie van het bedrijf is dat niet meteen een pluspunt. Het beeld van vijfsterrenhotels, maagdelijk witte stranden en cocktails slurpen op een comfortabele strandstoel naast het zwembad oogt weliswaar prachtig naar de buitenwereld toe, maar in de realiteit is het een façade voor een enorm aantal vervelende bugs en slordigheden. Met als gevolg dat Dead Island aan de eindafrekening niet bijzonder genoeg is om te tippen aan het trio games waarmee we de game hier graag vergelijken. Toch heb ik al een nieuwe reis naar Banoi geboekt, want Dead Island is ook online (geen split-screen optie) met vier spelers in co-op te spelen. Dat werkt zeker naar behoren en is voor mij voldoende reden om het ten onder gegane paradijselijke eiland en zijn smerige inwoners een nieuw bezoekje te brengen. Ik heb alvast een plaatsje gereserveerd voor onze hoofdredacteur!