DarkStar One: Broken Alliance

Sommige games zijn echt helemaal niet nodig. DarkStar One: Broken Alliance is daar een uitgelezen voorbeeld van. Het is al ruim 4 jaar geleden (in Amerika overschrijden we zelfs een half decennium) dat de game voor de PC in de rekken verscheen. Toendertijd was het geheel nog relatief indrukwekkend om te zien: zelfs de meest kritische recensenten moesten toegeven dat de graphics waren om duimen en vingers bij af te likken. De gameplay was echter een ander paar mouwen. Nu, sterrendatum 2010, besluit men om DarkStar One te porten naar de Xbox 360 in glorieuze 1080p.

Veel mensen spelen graag games die de sfeer van de dagelijkse sleur van het werk oproepen, dat is inmiddels geen geheim meer. Football en cycling managers vliegen als zoete broodjes over de toonbank, vooral in de zomer wanneer men zogezegd betere dingen te doen heeft dan achter de computer naar spreadsheets te turen, zoals naar live verslagen van belangrijke sportconcours te kijken natuurlijk. DarkStar One graaft wel erg diep in de krochten van de science-fiction, en dat bedoelen we niet in positieve zin.

Opgepast! Spelen van dit spel kan leiden tot een eihoofd...

Het is namelijk de bedoeling dat je elk kleinste aspect van het dagelijks leven op je ruimtetuig zelf stevig in de hand neemt. Bevoorrading, brandstof, diplomatieke onderhandelingen, mails lezen, het nieuws bekijken, ... ALLES ligt in jouw handen. Wanneer we dan eindelijk achter het stuur van ons ruimtetuig kunnen kruipen (we zouden immers al bijna vergeten dat we wel degelijk wat kunst- en vliegwerk mogen bewonderen in deze game) hebben we er allang geen lol meer in.

Het meeste plezier valt in DarkStar One te beleven met het uitvoeren van missies achter de stuurknuppel van het gelijknamige ruimteschip en deze opdrachten zijn natuurlijk van velerlei aard. Je kunt passerende handelsvoertuigen vriendelijk vragen of je hen mag escorteren tot de basis, of je kunt vijandige ruimtepiraten van je afschudden door acrobatische toeren uit te halen of ze natuurlijk de vergetelheid van de ruimte in te knallen. Ondanks de enorme hoeveelheid aan opties en customizable prulletjes waar je je kunt mee bezighouden als een gestichtsbewoner tijdens het knutseluurtje valt er bij de missies toch weinig variëteit te bespeuren. Wanneer we tigtal vriendelijke ruimtehandelaars naar onze basis doorverwezen hebben en enkele squadrons snoodaards het loodje hebben laten leggen, hadden we het met deze game ook wel weer gehad.

Soms... heel soms kan je ook wat rondvliegen met je ruimteschip.

Waar men het in godsnaam in zijn hoofd heeft gehaald om te denken dat de gaming community van 2010 met smart lag te wachten op een game van een jaar of zes oud (al naargelang de plaats van release) gaat ons petje integraal te boven. Lui werk noemen we zoiets, en zowel bij gamers als critici wordt dit meestal niet in dank afgenomen. Voeg daarbij nog eens een tenenkrommend saaie gameplay en het plaatje is compleet. Het moet gezegd worden dat na de naadloze conversie naar 1080p (waar wij overigens niet meteen screen tearing in wisten te bespeuren) de graphics er nog steeds prima uitzien, maar helaas maken graphics de game niet.

Bespeur je DarkStar One ergens in een winkel in een melkweg ver weg van hier, loop er dan met een bocht van lichtjaren voorbij. Mijden als de pest.