Crysis 2

De originele Crysis stond voornamelijk voor één ding bekend: grafische pracht en dat het daarmee elke zware pc-setup op de knieën kon krijgen. Op console is het spel echter nooit uitgekomen en daarom was het ook enigszins raar dat de sequel nu met een controller kan gespeeld worden. 

The Tourist
Gezien de stevige vereisten van het origineel vermoeden we dat heel wat gamers, en dan vooral consolegamers, het origineel nooit hebben gespeeld. Dat brengt ons meteen aan een groot minpunt van Crysis 2 en dat is de verhaallijn. Er wordt geen enkele moeite gedaan om voorgaande gebeurtenissen toe te lichten of even een korte samenvatting van de plot van de vorige uit de doeken te doen. Je zal het tijdens de openingscredits moeten stellen met een filmpje over je Nanosuit om dan meteen in het spel te worden gesmeten. Zonder echt te weten wat er juist gaande is, wie al die personages zijn die vernoemd worden en tegen wie je nu eigenlijk aan het vechten bent, begin je aan de campagne. Naar ons gevoel een gemiste kans om de singleplayer iets meer diepgang te geven.

Wat je wel snel te weten komt, is dat je een US Marine bent met codenaam Alcatraz. Je werd gestuurd naar New York om te helpen bij de quarantaine van een virus dat uitgebroken is, maar na een alien aanval ben je de enige overlevende en word je gered door Prophet. Hij stelt een Nanosuit ter beschikking en geeft je de opdracht om de invasie en uitbraak te stoppen.

I Am Not A Number
In de hedendaagse markt van shooters is het nog moeilijk je te onderscheiden. Je moet nu eenmaal enkele vaste elementen implementeren die de laatste jaren standaard zijn geworden. Weinigen durven het aan om nu een first-person shooter uit te brengen waar  je geen health regeneration hebt, waar je veel wapens kan meedragen, granaat shortcuts, enz. Maar toch moet het spel iets hebben om zich te onderscheiden van de rest, zodat het niet als een goedkope kopie wordt beschouwd. Crysis 2 heeft het duidelijk goed begrepen, de besturing en gameplay voelen vertrouwd aan, maar dankzij de Nanosuit krijg je enkele unieke vaardigheden ter beschikking. Het verschil met de andere shooters is dan ook de veelzijdigheid van dit speciaal pak. Het kan je armor verhogen, jezelf onzichtbaar maken, extra kracht geven, enzovoort. Elke vaardigheid verbruikt echter energie. Komt het Nanosuit zonder energie, dan stopt de vaardigheid en moet je even wachten tot het terug opgeladen is. Het Nanosuit heeft ook omgevingsscanners, zo worden tactische locaties aangeduid voor flanking mogelijkheden, ammo en geweer locaties om je arsenaal te versterken en alle zichtbare vijanden om te weten waar de dreiging vandaan kan komen.

Door al de tactische voordelen zijn er altijd verschillende manieren van aanpakken. Ga je door de riolering en schakel je cloaked de gunners achteraan eerst uit, of boost je je armor en zet je frontaal de aanval in: aan jouw de keuze. De tegenstand is spijtig genoeg niet tactisch en de AI laat nogal wat steekjes vallen, maar de uitdaging is groot genoeg doordat de tegenstand talrijk is en je kwetsbaar genoeg bent. De alien tegenstand is vaak iets uitdagender, maar bieden een grotere beloning. Het Nanosuit kan namelijk sterker gemaakt worden door energie uit de dode alien tegenstanders te onttrekken. Zo beslis je zelf welk onderdeel van je Nanosuit je sterker wil maken. Ook het wapenarsenaal kan op gelijkaardige manier aangepast worden door zelf de attachments te kiezen die men wilt gebruiken.

Can it run Crysis?
Meteen bij de eerste minuten van de campagne is het duidelijk: op grafisch gebied is het een waardige opvolger voor de originele Crysis. De CryEngine 3 doet zijn werk hier uitstekend en zorgt niet alleen voor nog mooiere plaatjes dan het origineel, maar doet het ook nog eens vlotter, zelfs op console. Want het mag gezegd worden: Crysis 2 haalt niet alles uit een dikke game pc, maar het is tot nu toe het beste wat je op console kan krijgen.

De positieve eigenschappen van de CryEngine komen niet alleen bij de prachtige beelden naar voor, maar laat zich ook positief opvallen bij de physics. Zo kan echt elk object vastgenomen en weggegooid worden, en zal er veel in het rond springen tijdens explosies of als er met een voertuig tegenaan gereden wordt. Kleine details als elektrische apparaten aan en uit kunnen zetten en je ammoclip effectief zien leeg gaan, maken het geheel ook af. New York zelf wordt ook indrukwekkend weergegeven, waar vooral de schaal van de hoge gebouwen mooi tot uiting komt.

Foreign Contaminant
Crysis 2 heeft buiten een volwaardige singleplayer campagne van meer dan 10 uur, ook een volledige multiplayer mode. Het systeem van experience points en levels om wapens te unlocken werd overgenomen van de concurrentie en ook hier uitgebreid met de mogelijkheden van de Nanosuit. Ook killstreak bonussen zijn overgenomen en kunnen in Crysis 2 bijvoorbeeld je suit energie boosten. Maar je krijgt die streak niet automatisch, daarvoor moet je eerst over de dode lichamen lopen. Zo zal een sniper/camper dus nooit gebruik kunnen maken van dit voordeel. De matchmaking doet goed zijn werk en laat de spelers ook stemmen tussen twee van de twaalf maps om te beslissen welke ze zullen spelen. Het stijgen in level gaat traag vooruit en het duurt lang voordat je alle ranked matches kan spelen, maar de multiplayer speelt wel lekker weg en met goede medespelers staat het garant voor uren plezier en een paar memorabele momenten.

More than human
Als we alle punten even optellen, zijn er weinig punten aan de negatieve kant en een hele hoop aan de positieve. Het verhaal is wat vaag en mist diepgang en de AI doet niet altijd geweldige dingen, maar de visuele pracht, de mogelijkheden en de gameplay zijn allemaal top. En dan werd de muziek nog niet eens vermeld. Componist Hans Zimmer, bekend van talrijke films, heeft  een prachtige soundtrack gemaakt en ook het aanwezige stemmenwerk is van de bovenste plank. De campagne voelt zeker niet te kort aan en er zijn ook genoeg extra verborgen objecten te verzamelen voor de achievement jagers onder ons die de speelduur nog eens extra willen verlengen.