CrossBoard 7

Een veel te krappe woonkamer volledig herinrichten tot er alsnog voldoende ruimte overblijft tussen de speler en zijn televisietoestel. Dat zijn heel wat inspanningen voor iemand die zijn games graag speelt op de traditionele manier (lees: onderuit gezakt in zijn luie zetel met een controller in de hand). Desondanks mocht ondergetekende recent enkele spellen uitproberen voor het Kinect-spelsysteem. Maar met Sonic Free Riders, de losse Kinect-missies van Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1 en CrossBoard 7, kreeg ik bijzonder weinig terug voor alle geleverde inspanningen. De eerste twee hebben we reeds besproken (en niet goed gevonden!), dus is het nu de beurt aan laatstgenoemde om langs de kritische X-Power pijnbank te passeren.

De gelijkenissen tussen Sonic Free Riders en deze CrossBoard 7 zijn treffend. Beide zijn het simpele racespelletjes in het extreme sports-genre, waarin je de tegenstand onderweg naar de finish kan bestoken met verscheidene power-ups. Beide laten zich op een gelijkaardige manier bedienen (met het ganse lichaam - duh!) en allebei zijn het geen ideale games om in huis te halen om de Kinect-technologie te demonstreren. Al heeft Crossboard 7 wel een troef in huis waar zijn rechtstreekse concurrent in de launch line-up niet op kan beroepen: de basis werkt wel.

Je neemt een snowboard-houding aan, leunt voorwaarts om snelheid te maken, naar links en rechts om door de bochten te manoeuvreren, springt om te springen en ziet hoe je Xbox 360-avatar of één van de standaard personages de desbetreffende bewegingen uitvoert. Tot daar valt alles goed mee, maar CrossBoard 7 heeft duidelijk moeite om de meer subtiele stuurbewegingen correct te interpreteren. Bij het scherpere bochtenwerk ging ons personage bijvoorbeeld vaak op de denkbeeldige rem staan, zonder dat we het daarvoor bestemde commando uitvoerden. Diezelfde wisselvallige accuraatheid treedt ook op bij het gebruik van items (stamp met je voet op de grond) en het maakt het grinden er ook niet meteen eenvoudiger op.

De bediening schommelt dus tussen redelijk oké en onbetrouwbaar, maar de grootschalige besturingsproblematiek van Sonic Free Riders blijft hier gelukkig grotendeels achterwege. De controllerloze navigatie in de menuschermen is daar misschien wel het grootste bewijs van. Door middel van simpele armbewegingen (strekken, opsteken, …) blader je aan een strak tempo door de verscheidene gamemodi en -opties. Niet meteen een verkoopsargument waarmee men de X-Power bezoekers kan overtuigen, maar wel het vermelden waard.

CrossBoard 7 bevat met zijn zeven spelmodi (inclusief de tutorial) en afwisselende decors voldoende variatie; desalniettemin wordt het allemaal samengebracht in een ongeïnspireerd geheel. Zo ontbreekt een allesoverkoepelende hoofdmodus en blijft de ervaring van de speler beperkt tot het routineus afwerken van enkele losstaande activiteiten. In de Race-modus gaat het er vanzelfsprekend om zo snel mogelijk de finishlijn te bereiken aan het eind van de afdaling, terwijl Trick Score juist draait om het behalen van zoveel mogelijk punten door trucjes uit te voeren. Daarnaast zitten er nog wat varianten in het spel, zoals de Downhill Slalom en AirTime races, maar zowel het gebrek aan aankleding als de frequent opduikende besturingsperikelen maken het bijzonder moeilijk om er oprecht plezier aan te beleven. Door goed te presteren speel je gaandeweg enkele nieuwe personages en steeds betere boards vrij. Al is dat niets om van achterover te vallen en al zeker geen motivatie om verder te spelen, laat dat duidelijk wezen!

Gooi nog een extra speler in de steeds krapper wordende woonruimte en iedere discipline valt eveneens in split-screen te spelen. Zo’n competitieve strijd is voor ondergetekende in ieder geval de enige reden waarvoor CrossBoard 7 nog eens uit de kast mag komen. Met z’n tweeën op een ingebeelde plank naar beneden sjezen is fun en zorgt bovendien voor heel wat schaterlachende toeschouwers. Of een online modus soelaas kon bieden voor de solospeler? Waarschijnlijk wel, maar de ontwikkelaar vond het blijkbaar niet nodig om zo’n Xbox Live-mogelijkheid toe te voegen.

Onze conclusie is dan ook kort maar krachtig: beter dan Sonic Free Riders, evenwel een weinig bijzonder totaalpakket.