Crackdown 2

We zouden onszelf en natuurlijk u in de eerste plaats maar wat voorliegen, lieve lezer, als wij u vertelden dat we zonder enige verwachtingen en met een open geest aan Crackdown 2 begonnen. Zijn voorloper was namelijk een onverwachtse hit op de 360 en we hebben hem bijna letterlijk grijs gespeeld in onze uiteindelijk geslaagde queeste naar alle achievements. Toen het vervolg werd aangekondigd, sprongen we dan ook een gat in de lucht en het vooruitzicht om tegen criminelen én gemuteerd tuig te vechten, leek een ongelooflijke kick te gaan worden.
Dat gevoel duurde tot het moment dat we de game voor de allereerste keer opstartten. Een sterk deja vu maakte zich van ons meester, zo’n gevoel dat je krijgt wanneer het lijkt dat je alles al een keer eerder hebt gezien...

Na het uitroeien van de drie grote bendes die Pacific City teisterden in de eerste game, reageert het Agency dit keer op een nieuwe dreiging. Een nieuwe criminele organisatie onder de naam “Cell” is opgestaan en heeft de hele stad ingenomen. Vanuit meer dan twintig uitvalsbasissen zijn ze heer en meester over de straten. Tenminste, overdag dan toch. ’s Nachts loopt er heel ander onguur volk rond: de Freaks. Deze “genetisch benadeelden” – laten we het beleefd houden – zagen het levenslicht dankzij een virus dat werd losgelaten door de Cell. Het Agency heeft gelukkig de nodige voorbereidingen reeds getroffen en installeerde enkele markeringstoestellen doorheen Pacific City. Wanneer drie van deze toestellen geactiveerd worden, kruisen hun stralen in één punt – vlak boven één van de negen ondergrondse nesten van de mutanten – en vormen ze een “drop point” waar een luchtschip vervolgens een baken te midden van het nest dropt, dat een dodelijke schokgolf uitzendt en alle bewoners van de ondergrondse toevluchtshaven om zeep helpt. Moest dat ingewikkeld klinken, is dat omdat het zo is. We zouden wel 1001 argumenten tegen deze omslachtige werkwijze kunnen inbrengen, maar daar draait het hier jammer genoeg niet om.

Ditmaal neem je het ook op tegen de Freaks in Pacific City.

Basissen van Cell overnemen en “freak holes” uitroeien, dat is zowat het enige dat er in je eentje te beleven valt in Crackdown 2. Akkoord, zijn voorloper had ook niet meteen het best uitgewerkte verhaal, maar het plot had tenminste wel een richting. De visuele doelwitten in de vorm van de bendeleiders gaven de speler telkens een flink incentief om de missies tot een goed einde te brengen, maar van een lichte wijziging van strategie is hier geen sprake. Hoe je het ook draait of keert, je doet tientallen keren hetzelfde.

Normaal hoef je aan een goede formule weinig te veranderen, maar de brave borsten bij Ruffian hebben deze huis-, tuin- en keukenwijsheid toch iets te letterlijk opgenomen. Het Pacific City uit de eerste Crackdown is namelijk weinig tot niet veranderd en dus krijgt de speler al behoorlijk snel een aanzienlijk déja-vugevoel. Buiten hier en daar wat uitgegraven nesten en vernietigde gebouwen kennen de meeste Crackdown-veteranen de stad nog steeds op hun duimpje, en dat had best anders gemogen.

Veel van de kleinere “details” in de gameplay van deze Crackdown 2 lijken een stuk meer rond de pot te draaien in vergelijking met het eerste deel. Zo kun je niet zomaar even terugkeren naar je garage in het Agency om een voertuig naar keuze op te pikken, maar moet je deze “bestellen” zodat ze gedropt worden door een helikopter op het door jou gekozen spawn point, nadat je het loodje hebt gelegd. Dit en vele andere kleine ergernisjes zorgt ervoor dat het geheel zich een stuk minder leent tot “pick up & play” dan zijn oudere broertje. Het moet wel gezegd dat het systeem van vijandige wapens oppikken nu gelukkig een stuk minder omslachtig is geworden en je er niet meer mee naar een collectiepunt hoeft te lopen. De game slaat nieuw verkregen wapens gewoon op nadat je ze één keer in handen hebt gehad.

De grootste fun die er in deze sequel te beleven valt, is dan ook met vier spelers in online coöp. Hoewel... we zijn nog steeds fervente aanhangers van de zegswijze “two’s a company, three’s a crowd”, en wat moet viér dan in hemelsnaam zijn? In een gezelschap van vier spelers heb je altijd wel één clown die het niet al te serieus neemt en de frustratie scheert al snel zulke hoge toppen dat je zonder verpinken aan het teamkillen slaat. Als je per goddelijk toeval wél in een leuk team terechtkomt, loopt alles wel van een leien dakje en valt er heel wat lol te beleven met zijn viertjes.

Dit gaat pijn doen!

Eén van de stukjes bezigheidstherapie waar Crackdown 2 ons mee verblijdt, is opnieuw het jagen op orbs, al heeft men er dit keer een originele draai aan gegeven. De zogeheten “renegade orbs” vliegen van je weg en het is uiteraard de bedoeling dat je op hen jaagt alsof je een spelletje tikkertje aan het spelen bent. Dit kan flink uitdagend zijn en helpt naast het boosten van je stats ook behoorlijk bij het begrijpen van de bovenmenselijke physics die tot je beschikking zijn wanneer deze stats een voldoende hoog punt bereikt hebben.

Grafisch en op het gebied van geluid is er in dit vervolgdeel jammer genoeg geen opmerkelijke verandering te bespeuren. De kritiek dat deze game wel een “Crackdown 1.5” lijkt, is hierdoor op zijn minst gedeeltelijk gegrond. Men lijkt de engine niet aangeraakt te hebben en enkel wat nieuwe models in elkaar geflanst te hebben. Akkoord, bij andere succesvolle sequels – zoals Gears of War 2 – gebeurde er ook niets spectaculairs, maar het zijn soms slechts kleine verbeteringen die het hem kunnen doen.

Het is misschien een beetje vervelend dat we het eerste deel er altijd hebben bij moeten sleuren in deze review, maar wanneer men ons de belofte doet dat het geheel “bigger and better” zal worden, moet dat ook gebeuren natuurlijk. In vergelijking met zijn voorganger is Crackdown 2 een stuk minder fijnzinnig uitgewerkt en is de game doorspekt met zulke kleine gebreken dat het zich allemaal laat opstapelen tot een grote berg pure onversneden irritatie. Afzonderlijk is het allesbehalve een slechte game, maar de sequel had in dit geval de brute pech dat Crackdown nu eenmaal iets te grote voetsporen had achtergelaten om in te treden. Men is erin geslaagd om van één van onze all-time favoriete games op de 360 een vrij middelmatige sandboxer te maken, en dat is jammer. Zeer, zeer jammer.

Try again, agent.