Condemned

Seriemoordenaars zijn het middelpunt van de belangstelling in Condemned, het eerste Monolith Software game op de “next gen” Xbox 360. En met een onderwerp van dat kaliber verwacht je natuurlijk een duistere ervaring vol bloed en suspens. Monolith levert die twee factoren alleszins met karrenvrachten in een spelervaring die het midden houdt tussen Doom III en Manhunt.

In dit spel volgen we de tocht van FBI agent Ethan Thomas, een man die zich specialiseert in het opjagen en arresteren van seriemoordernaars. Niet echt een vrolijke kerel, geloof ons. Tijdens de plusminus 10 tot 15 uur die je met Condemned zal spenderen, zal je als Thomas vooral met allerlei directe wapens van je moeten afbijten tegenover een waar legertje geschifte moordenaars. Directe wapens zeg ik, want vuurwapens zijn zeer zeldzaam in dit spel en zelfs al vind je er eentje, dan heeft het meestal nog net 3 of 4 kogels.

En toen was er licht…

De gevechten in dit spel zullen zich dus vooral man tegen man afspelen en vaak zal je je wapen zelf moeten improviseren uit de vaak verloederde omgeving. Houten planken met spijkers, loden pijpen en bijlen zijn enkele van de voorwerpen die tussen jou en een verschrikkelijke dood staan. Het vechtsysteem zelf doet nogal denken aan die andere first person topper op Xbox: Chronicles of Riddick, en dat vinden wij zeer positief. Evenzeer belangrijk is uiteraard je trouwe zaklampje, wat naar goede gewoonte af en toe dienst weigert en meestal slechts een zeer kleine geruststelling in de duisternis biedt. Het spel slaagt er dan ook fantastisch in om ware terreur weer te geven, die zeer tastbare angst waarbij het minste geluid je bleek doet uitslaan omdat op elk moment een psychopaat je kan overvallen.

New Technology

Bij de lancering van een nieuwe console worden de graphics van een game vaak extra onder de loepe genomen en op dat vlak scoort Condemned niet overweldigend goed. Het inlevingsgevoel wordt voldoende in de hand gewerkt en het spel oogt verrevan onaardig, maar in vergelijking met sommige andere launchgames zijn de vaak donkere omgevingen iets te flauw. Op het vlak van geluiden zitten we met dezelfde bedenkingen. Muziek is er amper en de voice acting is niet zo denderend, waardoor alles afhangt van de geluidseffecten. Die zijn gelukkig meer dan behoorlijk, en met name de omgevingsgeluiden en de door merg en been gaande impactgeluiden van wapen tegen schedel zijn zeer overtuigend.

Forensics

We hadden gehoopt dat het verhaal van Condemned uiteindelijk redding zou brengen, ons een reden zou geven om achteraf te kunnen spreken van een zeer geslaagde gameplayervaring. Helaas is het niet helemaal zo afgelopen. Het verhaal wordt bijna volledig verteld aan de hand van conversaties en het forensisch onderzoek dat je via je gsm doet met een labpartner. En al bij al blijft het nogal magertjes, je komt nooit alles te weten wat je wil weten en uiteindelijk is het spel voorbij nog voor je van een bevredigende conclusie kan spreken. Condemned is hierdoor een spel geworden dat niet kan tippen aan zijn directe inspiratiebronnen uit de “vorige” generatie consoles. Op zich is dit spel helemaal niet slecht, maar mogen we gewoon meer verwachten bij een next gen game?

Toch stellen we ons de vraag waarom Monolith niet wat meer variatie in het hele opzet van dit spel heeft gestoken. De hele rit lang vroegen wij ons af wanneer we eens andere gameplay zouden voorgeschoteld krijgen, maar helaas bleven we op onze honger zitten. Het resultaat is een spel geworden dat erg sfeervol (is “angst” een sfeer?) overkomt, maar veel te lang teert op dezelfde, relatief simpele gameplay.