Commanders: Attack of the Genos

Hoewel het merendeel aan RTS-titels nog niet op punt werden gesteld voor consoles, kampen turn-based strategy games meestal niet met dezelfde problemen, zoals een ingewikkelde besturing om alsnog zoveel mogelijk opties op een controller te configureren. Het laatst vermelde soort strategiespel volgt natuurlijk een tegenovergestelde aanpak en misschien is dit dan ook de reden waarom deze beter aanslaan bij alles wat geen PC is. Ook op Xbox Live Arcade presteren ze redelijk goed: Worms HD (al is het niet meteen een traditionele turn-based strategy game) was bijzonder succesvol en Band of Bugs deed het eveneens prima voor een indieproject. Commanders: Attack of the Genos is de nieuwste aanvulling van dit genre op XBLA en als fan van onder andere Advance Wars, besloot ik om gauw een oordeel te vellen.

Geen strategy game is compleet zonder een aanleiding waarom de personages oorlog voeren en gezien de subtitel is dit uiteraard eveneens het geval in Commanders. Zo begint het spel bij Alec Falcon, een jonge commandant die plots in nergensland de Genos tegen het lijf loopt. Zij zijn hetzelfde als de mens, maar werden een lange tijd geleden door wetenschappers genetisch aangepast zodat ze niet onder de typische onvolkomenheden van de mensheid lijden. Het Genos-volk leeft om te beginnen twee keer zo lang, zijn in fysisch goeie staat en kunnen nooit ziek worden. Doordat de menselijke regering de Genos echter wantrouwden toen ze enkele jaren bestonden, werden ze verbannen en hielden ze zich lang schuil. Wanneer Alec ze dus ontmoette, vielen ze aan; de eerste keer sinds decennia geleden.

Aanvankelijk start je met Alec, maar naarmate de campaign vordert, mag je kiezen om een andere Commander te besturen. Niet dat het enige gevolgen heeft voor het plot, maar eerder omdat ze elk hun unieke eigenschappen hebben die je helpen in het midden van de strijd. Iedereen heeft passieve en actieve vaardigheden, wat respectievelijk inhoudt dat de ene altijd werkt terwijl je de andere pas kan activeren wanneer je een special bar opvult. Zowel je eigen als vijandelijke eenheden moeten echter in je radius staan, anders heeft de Commander Unit geen effect op eender welke strijdmacht. Een concreet voorbeeld om dit te duiden: Alec z’n Passive Skill verhoogt de verdediging van de dichtbijzijnde manschappen en z’n Active Skill beschadigt alle nabije vijanden in één beurt.

Zij die liever een pure turn-based strategy games wilden of nachtmerries overhielden aan Advance Wars: Dual Strike, hoeven zich geen zorgen te maken over zo’n gameplay feature dat het evenwicht verstoort. In tegenstelling tot die DS-titel hebben Active en Passive Skills namelijk geen al te grote invloed op de ettelijke krachtmetingen, aangezien deze tamelijk gebalanceerd zijn en omdat je de niet zo krachtige Commander Units eveneens kan uitschakelen. Dit is eventueel cruciaal voor de overwinning, want pak je het slim aan en verover je de olieraffinaderijen (oftewel de voornaamste bron van inkomsten) van de oppositie, dan duurt het door hun hoge prijskaartje best lang tot er nog ééntje wordt geproduceerd. Let wel: rasechte tactici kunnen met diezelfde unit ook het tij doen keren door met één gewiekste zet iemands defensieve formatie overhoop te gooien. Niet dat de andere eenheden (tanks, doodgewone soldaten, transport voertuigen, een mobiele radar enzovoort) overbodig zijn, verre van.

De campaign telt overigens 15 missies en houdt je zo’n een tiental uur bezig, ondanks het relatief lage aantal levels. De moeilijkheidsgraad ligt net goed en de A.I. is meestal eerlijk, hoewel onervaren spelers wellicht de indruk zullen krijgen dat Commanders eerder een trial ’n error principe hanteert. Eens je de campaign voltooit, schakel je de Advanced Campaign vrij, maar jammer genoeg recycleerden de developers hier exact dezelfde levels en kon ik geen verschillen opmerken. Iets wat ze ook deden met de Battles modus (bestaande uit 10 scenario’s waarin je gewoon moet winnen) en de multiplayer; zelfs deze twee modi lenen identieke omgevingen van elkaar. Desondanks deze tekortkoming zit de online multiplayer wel goed in elkaar: een slechte netcode kan uiteraard haast niet omdat het spel ten slotte turn-based is, er zijn voldoende opties om te veranderen (inclusief een tijdslimiet per ronde zodat niemand opzettelijk je tijd kan verdoen) en het ondersteunt maximaal vier spelers. Het enige grote gebrek vergeleken met Advance Wars en Band of Bugs, is dat je helaas geen eigen levels kan creeëren.

Op grafisch vlak is Commanders best aardig, de 3D-graphics gaan er met andere woorden zeker mee door ongeacht de minimalistische tekenstijl. De capabele engine lijdt daarenboven niet onder het befaamde screen-tearing syndroom van de hedendaagse games en framerate drops bestaan eveneens niet. Iets wat wel teleurstelt, is de muziek van het spel: de soundtrack is om het zacht uit te drukken onopmerkelijk, want stuk voor stuk zijn het saaie deuntjes die niemand zullen bijblijven.

Al bij al is Commanders: Attack of the Genos een aardige game die weinig (noemenswaardige) fouten begaat. Ben je fan van het genre, dan raad ik zeker aan dat je het door middel van de trial demo uitprobeert, maar meer dan een geslaagde en tegelijkertijd iets simpelere (vooral de presentatie) kloon van Advance Wars hoef je niet te verwachten.