Cloudy with a Chance of Meatballs

Flint Lockwood Diatonic Super Mutating Dynamic Food Replicator

 

De Amerikaanse animatiefilm Cloudy with a Chance of Meatballs verscheen in de Vlaamse bioscoopzalen onder de naam Het Regent Gehaktballen en is gebaseerd op het prentenboek van schrijfster Judi Barrett en cartoonist Ron (ook Barrett). Het verhaal gaat als volgt. Flint Lockwood, een jonge wetenschapper, besluit zijn nieuwste uitvinding tegen beter weten in toch uit te testen. De FLDSMDFR, een machine die watermoleculen omzet in voedsel, slaat natuurlijk tilt en schiet als een raket de stratosfeer in. Met nu dagelijkse buien van eten in het vooruitzicht lijkt het mislukte experiment alsnog uit te groeien tot dé toeristische attractie van de eeuw, doch al gauw begint het vele lekkers groter en zwaarder te worden. Er rest Flint geen andere keuze dan het toestel uit te zetten, maar de onhandige burgemeester maakt de afstandbediening stuk en dus dient de code manueel ingevoerd te worden in de FLDSMDFR. Die heeft zich echter ingegraven in een gigantische bal gehakt dewelke nu als een dreigende satelliet boven het eiland hangt.

 

De Forkamajigger en Co

 

Deze waanzinnige vertelling staat in het spel garant voor drieëntwintig levels, verdeelt over zes aktes, plus de eindbaas. De laatste vier levels zijn echter extreem kort, mede omdat je enkel in de vorige op zoek hoeft te gaan naar zogenaamde Hydronic Foodpods die per dertig over de stages verspreid liggen onder de vorm van ijshoorntjes, suikerklontjes, raviolikoekjes, gezonde aardbeien en minder gezonde (maar lekkere) Cheetos. Door eten te verzamelen, rijf je punten binnen dewelke de speler vervolgens aan maximaal drie power-ups voor elk van de vijf gadgets kan besteden. Indien je alles vindt in de level, verkrijg je daarenboven een stukje van de puzzel die, eens vervolledigd, recht geeft op de Outtasighter, een formidabel wapen waardoor het eindgevecht amper een seconde in beslag zal nemen. De hoofdstukken zijn overigens gevarieerd te noemen in zowel het thema als de tot je beschikking staande hebbedingen en dus de aangewezen speelstijl. Bij de aanvang beschik je over slechts één opgelegd wapen, maar al gauw loopt de teller op tot drie (van de in totaal dus vijf). De Chopper-er hakt en de Hot Enougher verhit, de Forkamajigger is dan weer handig om ergens in te prikken (om zo bijvoorbeeld een verhoog te maken van plakjes chorizo). Met de Upsucker Plus zuig je kleverige honing, hete koffie of glibberig vet op en de Bigaclious Pow verkoopt ferme dreunen. Het is dus zaak om je gereedschap correct aan te wenden om zo de relatief simpele – zelden zal je een stukje moeten backtracken op zoek naar over het hoofd geziene secrets – puzzels op te lossen. Ook de grappige vijanden zijn enkel kwetsbaar voor bepaalde types van wapens. Gummibeertjes kan je smelten, in stukjes kappen of opzuigen, spaghettitornado’s op hun beurt die je vast te grijpen met je vork om hen vervolgens op te lossen door aan een sliert te trekken. De ijsmannen smelten als sneeuw voor de zon, maar kunnen wel, net als de granaatappels, op je schieten. Tegen de pitten van deze laatste kan je je gelukkig beschermen met de bolster van een kokosnoot. Mocht je evenwel toch energie verliezen, dan hak je gewoon wat rondlopende broccoli fijn om zo je gezondheid opnieuw op peil te brengen. Je beschikt daarenboven over oneindige levens. Gebraden kippen, springende marshmallows en klapperende oesters maken het lijstje van bizarre opponenten compleet.

 

Verrassend genoeg wist de gameplay me zodanig te boeien dat ik het spel in één ruk op een namiddag uitspeelde en terloops alle achievements, vijfentwintig in totaal, binnenhaalde. Met het toevoegen van de gemakkelijke 1000 punten aan mijn gamerscore kwam er een einde aan het speelplezier, want hoewel je offline coöperatief (met twee) kan spelen, stopt daar de multiplayer-ervaring. Geen minigames noch Live ondersteuning, zelfs geen leaderboards. Maar goed, het spel ligt nu al in de budgetbakken voor minder dan dertig euro. Aan jou de keuze of je je centjes wil spenderen aan zes (plezante) uurtjes gamen of drie leuke Disney films.

 

Het Regent Gehaktballen

 

Jammer ook van de alweer ontbrekende Vlaamse taal in een spel dat toch een jonge doelgroep ambieert, doch naar verluidt zouden de doosjes met Nederlandstalig opschrift wel ondertiteld zijn en dat in tegenstelling tot mijn reviewexemplaar. Maar verdienen de 23 miljoen inwoners van de Taalunie niet beter (lees: een gedubde versie)? De uitstekende soundtrack die niet moet onderdoen voor Star Wars maakt veel goed, evenals de goed presterende, originele filmcast met nog steeds Bill Hader in de hoofdrol die faam verwierf met sketches in Saturday Night Live. De aandachtige luisteraar zal zijn stem ook al gehoord hebben in het programma Pace Maker op Public Liberty Radio waar hij Wilson Taylor Senior vertolkte (dan heb ik het natuurlijk over GTA IV).

 

Grafisch is het heel wat minder soeps. Van beelden uit de bioscoopprent kan je enkel dromen (op wat vrij te spelen schermplaatjes na) en de 3D-motor dateert, ondanks de resolutie van 1080p, blijkbaar uit een vorig tijdperk want visueel simpelweg ondermaats. Toch vergastten de makers me ook op een leuke touch. Het verhaal wordt namelijk gepresenteerd aan de hand van enkele geniale filmpjes die zo weggelopen lijken te zijn uit een 8-bit spel, een stijl die je ook kan terugvinden in de laadschermen en het lettertype.

 

I am Alive

 

Ondanks de degelijke score die ik op deze game plak, is het alweer een schoolvoorbeeld van een movie tie-in die niet te veel tijd, moeite noch geld mocht kosten. De medewerkers van Ubisoft’s nieuwe studio in Shangai hadden zich ongetwijfeld een gedenkwaardiger debuut voorgesteld, zeker met het tegen 2011 geplande I am Alive in het vooruitzicht. Maar kijk, ook de mensen van Rocksteady Studios wisten ons na een eerder flauwe start te verrassen met het ronduit schitterende Arkham Asylum. Goed, ik heb er honger van gekregen en ga nu snel een sappige visburger in de microgolf opwarmen…