Child of Eden

Het is al meer dan een half jaar geleden sinds de Kinect het licht zag en Microsoft een gigantische marketingcampagne op poten stelde om zoveel mogelijk gamers van alle kleuren en maten te overtuigen een dergelijke sensor in huis te halen. Jammer genoeg is van de belofte om games te voorzien die voor elk wat wils te bieden hebben nog niets in huis gekomen en staat bij velen de Kinect reeds een tijdje stof te happen, wachtend op een game die de moeite waard is.

Reeds na het spelen van de preview een dikke maand geleden wisten we bij X-Power reeds dat Child of Eden wel eens dat spel zou kunnen zijn. Meer zelfs, het spel zou daarenboven misschien enkele twijfelaars over de streep kunnen trekken toch een Kinect in huis te halen. Want Child of Eden biedt je niet slechts een game, maar een unieke ervaring vervuld met een ongekende creativiteit.

Child of Eden thuisbrengen in een spelcategorie is dan ook geen makkelijke klus.  Kortweg kunnen we stellen dat de bedoeling van het spel met behulp van je twee armen mikken is en vuren op vijanden om zo de verscheidene levels tot een goed einde te brengen. Zo’n korte beschijving doet het spel echter geen eer aan, want het zit allemaal veel complexer in elkaar dan zojuist beschreven.

In de toekomst wordt voor de eerste keer een kind geboren in de ruimte, genaamd Lumi. Het meisje heeft een droom, namelijk ooit op aarde rond te lopen, maar ze sterft als jonge vrouw vooraleer haar wens tot vervulling werd gebracht. Haar DNA en karaktertrekken werden dan maar opgeslagen in een futuristische vorm van het internet, genaamd Eden, met de bedoeling haar zo kunstmatig in leven te houden. Jammer genoeg voor haar vallen een shitload aan virussen Eden aan en dreigt Lumi voor eeuwig verloren te gaan. Aan jou om Lumi en Eden te redden door de verschillende digitale entiteiten te zuiveren van virussen, door met je rechterarm een lock-on te verkrijgen op de kleurrijke vijanden en tot acht doelwitten tegelijk uit te schakelen, of door met je linkerarm een soort machinegeweer los te laten op de paarse viruscellen.

Het verhaal vormt echter slechts een magere poging de verscheidene levels aan elkaar te rijgen en verbleekt zodra je de pracht en het genie achter de levelvorming aanschouwt. Met een oerknal aan kleuren en vormen doet het spel je zelfs vaak vergeten wie Lumi was, moest haar gezicht niet af en toe verschijnen terwijl je tegen enkele eindbazen tekeer gaat. De grafische vormgeving is uniek in de gameswereld en vormt een geheel eigen stijl door de achtergrondmuziek in het geheel te betrekken, waardoor Child of Eden dus misschien het best te beschrijven valt als een motion controlled zero person music-based shooter. Ieder level is trouwens opgebouwd rond een ander thema, waaronder evolutie en de ruimterace.

Denk echter niet dat Child of Eden wederom een Kinect-titel is die toegankelijk is voor elk lid van het gezin, inclusief de allerjongsten. Zeker voor hen zal de moeilijkheidsgraad te hoog liggen. Zelfs voor een doorwinterde gamer als ondergetekende is het spel uitdagend, zelfs op de normale moeilijkheidsgraad. Een goede timing, mikstijl en controle over je ledematen is onontbeerlijk wil je de levels tot een goed einde brengen, en je kan je wel gemakkelijk inbeelden dat één level, dat toch zo’n twintig minuten in beslag neemt, ervoor zorgt dat je armen na verloop van tijd oververmoeid geraken.

Maar dan begin je met het volgende level, hier ook Archive genoemd, en vergeet je onder invloed van wederom een nieuwe explosie van grafische uitbundigheid dat je überhaupt nog armen hebt. Als de moeite om je armen te gebruiken toch te groot blijkt, kan je overigens altijd spelen met de gewone controller. Op deze manier verliest het spel echter een groot deel van zijn charme, hoewel de moeilijkheid wel zienderogen daalt.

Tot hiertoe is Child of Eden hét spel om in huis te halen en zelfs de perfecte reden om een Kinect in huis te halen. Tot onze grote spijt duurt het spel echter  helemaal niet lang. De game bevat vijf archives, die elk een twintigtal minuten in beslag nemen. In totaal komt dat neer op een magere twee uur gameplay, veel te weinig dus om een volwaardig geprijsde retailgame te verantwoorden. En dan mag je een uniek spel zijn, en een ervaring bieden die je nergens anders zal vinden, twee schampere uurtjes spelplezier ligt onder het toelaatbare. We waren zelfs zo verbaasd over de korte spelduur dat we Ubisoft contacteerden om na te gaan of ons spel wel naar behoren werkte.

“Die twee uurtjes kan je toch best opvangen door het spel nog een keer uit te spelen, of door de archives zowel met een controller uit te spelen, als met de Kinect”, zou je denken. Spijtig, maar helaas. Eens je de archives hebt doorlopen, wordt het spel te repetitief; je weet waar je wanneer zal moeten schieten en welke kogels je het beste afvuurt. Enkel de telkens wederkerende verbazing over de grafische pracht biedt enig soelaas om de levels een tweede keer uit te spelen. En zoals eerder vermeld verliest het spel een groot deel van zijn charme wanneer je een traditionele controller opneemt. Het is echter wel fijn om met de controller tussendoor de archives eens te spelen op de ‘Feel Eden’-moeilijkheid, waardoor je niet kan doodgaan en je dus helemaal niet moet bezig houden met je leven en gewoon kan genieten van de grafische veelzijdigheid, zonder het risico te lopen dat je armen als lood beginnen aan te voelen.

Child of Eden is veruit de meest creatieve en zonder twijfel beste Kinect-titel, en zal meermaals en aanhoudelijk zorgen voor een orgasme van je ogen, maar verpest het wat voor zichzelf door een veel te korte gameplay. De controller-modus doet wat afbreuk aan het geniale concept van het spel, maar biedt hier en daar een welgekomen afwisseling voor de vermoeide armen. Zie je het spel ooit liggen in de budgetbak, of heb je te veel geld op zak terwijl je in een koopbui bent, en zijn twee uurtjes spelplezier voor jou wel vijftig euro waard, laat het spel dan zeker niet liggen in de rekken en haast je ermee naar de kassa.