Cel Damage

Sega was nog maar net bevallen van hun nieuwe spruit de Dreamcast en daar kwam Magere Hein al op visite met zijn beruchte zeis. Niet om zijn portie suikerbonen te komen ontvangen en de kleine knaap eens amicaal in de armen te nemen, maar om genadeloos diens jeugdige strot over te snijden. Het leven vloeide tergend langzaam weg uit het babylichaampje. Af en toe was er een oprisping, een kort spasme dat even leven leek te schenken aan het ten dode opgeschreven kind, maar het mocht niet baten. Magere Hein had geen oog voor de kwaliteiten van de spruit en kende geen genade, hij rukte ‘m uit de handen van zijn moeder, die reddeloos achter bleef. Nooit nog kwam ze het trauma te boven…verdere nakomelingen waren uitgesloten.

Ondanks dat traumatisch korte leven kende de Dreamcast een onverwacht wijde invloedssfeer. Games als Metropolis Street Racer stonden aan de wieg van het kassucces Project Gotham Racing en door de komst van Jet Set Radio steeg de populariteit van de ‘Cel Shading’ techniek (cartoon-style graphics in 3D gegoten) naar ongekende hoogten. Ook vandaag de dag voelen we nog de hevige naweeën van de originele JSR. Cel Shading is ‘hot’ en zelfs Nintendo-goeroe Miyamoto kan niet aan de charmes van de techniek weerstaan. De gasten bij Electronic Arts dragen natuurlijk ook geen oogkleppen en na een klein marktonderzoek kwamen ze tot de ideale cocktail: een scheutje Cel Shading, de laatste nieuwe mode op grafisch vlak, een deciliter Mario Kart-achtige gevechten met wacko personages en voertuigen, en tenslotte dit alles gekruid met pittige hardware, de Xbox. De naam van de nieuwe cocktail? ‘Cel Damage’. Een formule die niet meer fout kon lopen werd naar de brouwerij gestuurd voor massale productie en een succesverhaal leek onvermijdelijk. De realiteit bleek wel even anders…

Toegegeven, wanneer het schijfje voor de eerste maal in je Xbox ronddraait ziet het er allemaal veelbelovend uit. Een prettig gestoorde intro verschijnt met de nodige poeha op je scherm en smijt je zo enkele jaren terug naar je onbezorgde kindertijd. Herinneringen drijven boven vanuit je onderbewustzijn en nemen de controle over. Het is zaterdagochtend en jij, een tienjarige knul, zit met een enorme glimlach en opengesperde ogen naar het flitsende tv-scherm te zien. Het is weer tijd voor de wekelijkse portie cartoongeweld. Bugs Bunny, Roadrunner, Coyote,…ze zijn allemaal van de partij, voorzien van de gekste wapens, klaar om elkaar het leven opnieuw zuur te maken.
Het dolkomische geweld blijft echter uit en verward wrijf je je even in de ogen. De wazige blik is verdwenen en je ziet weer alles helder voor je. Je bemerkt een constant aan en uit flitsend ‘press start’-logo en bent je er weer van bewust dat je op het punt stond een videogame te spelen. Vol kinderlijk ongeduld, smachtend naar op hol geslagen cartoonfiguren, ram je de startknop ongecontroleerd in. Je bent klaar om het gevecht aan te gaan, het kroontje van ‘populairste cartoonfiguur’ ligt op jou te wachten.

Hét gezegde in ‘cartoonland’ is klaar en duidelijk: “Een voorbereide ‘toon is er twee waard.” Die goede raad leg je wijselijk niet naast je neer en voor je de strijd aanvat kies je een passend alter ego, waarbij je de keuze hebt uit 6 toonfiguren. De onruststokers onder ons kiezen voor Sinder, een echte duivel in een wijwatervat, de wannabee-gangsthas herkennen zich ongetwijfeld in Fowl Mouth en zo is er voor ieder wat wils. Elke ‘toon krijgt een bijbehorend voertuig onder zijn achterwerk geschoven en iedereen is er klaar voor.
De enige gamemode die beschikbaar staat om je initiële lusten op bot te vieren is Smack Attack. Een veredelde deathmatch mode waarbij het de bedoeling is om als eerste 500 smacks uit te delen. Deze hoef je gelukkig niet te bekomen door 500 maal in je tegenstander zijn zijde te rammen. In de levels liggen de wapens namelijk kwistig rondgestrooid. Het gevarieerde assortiment aan wapens telt maar liefst 36 stuks. Manieren genoeg dus om je tegenstanders een trip naar het hiernamaals te bezorgen. Ze verpletteren met een allesverwoestende hamer, ze rijkelijk doorzeven met kilo’s lood, ze doormidden zagen,…niets is onmogelijk. Een wapenarsenaal waar Coyote enkel maar van kan dromen.

Nadat je een paar keer als overwinnaar van het slagveld bent teruggekeerd worden er nieuwe levels beschikbaar, tot het uiteindelijke aantal van 12 stuks. Deze zijn verspreid over 4 verschillende thema’s, gaande van de jungle tot de ruimte en bieden elk een aangename variatie. Naast nieuwe levels krijg je ook 2 nieuwe gamemodes, namelijk Flag Rally en Gate Rally. De laatste is een poging om ook het race-element in het spel te implementeren maar gaat tot onze grote spijt schromelijk de mist in. Waar bij Smack Attack de vliegensvlugge en chaotische gameplay goed thuis hoort, daar is die uitermate misplaatst bij Gate Rally. De strijd om als eerste door 20 poortjes te rijden wordt volledig overheerst door de alomtegenwoordige wapens. Zo wordt de level wederom herschapen in een slagveld en is er van een racebaan geen spoor meer te bekennen. Winst of verlies? Je hebt er evenveel invloed op als op de komende lottotrekking. Enige strategie of kunde wordt totaal niet aangesproken en zo eindigen de ‘races’ eerder ad random.
In tegenstelling tot Gate Rally is Flag Rally wel een verdienstelijke poging om de fun factor van Smack Attack opnieuw te bereiken. In Flag Rally draait het allemaal om de vlaggetjes die een eigen leven leiden in de levels en er hun zondagswandeling maken. Het is aan jou om er 4 te verzamelen en ze vervolgens naar de ‘winnaarscirkel’ te brengen. Een soort van ‘capture the flag’ dus maar dan niet in teamverband. Het klinkt op zich simpeler dan dat het in werkelijkheid is, zo zullen de andere ‘toons al het mogelijke doen om je het scoren te beletten eens je de 4 begerenswaardige vlaggetjes in je bezit hebt. Je zal op je hoede moeten zijn en de nodige dosis geluk moeten hebben om het tot een goed einde te brengen. Spanning verzekerd dus.
Maar zoals zo vaak het geval is duurt ook dit mooie liedje niet lang genoeg. Het ziet er allemaal o zo smakelijk en verlokkelijk uit aan de buitenkant, maar na enkele uurtjes spelen kom je tot de pijnlijke conclusie dat de sleur er in zit. De single player is in een wip uitgespeeld en biedt maar weinig extra’s meer. Hier en daar is er nog wel een hebbedingetje te verdienen maar de zin om alles nog eens te doorlopen is zoek. Een spijtige zaak, want de potentie voor een unieke single player-ervaring is wel degelijk aanwezig, ze wordt enkel niet aangewend.

Hetgeen Cel Damage van een betreurenswaardig bestaan onder een dikke stofwolk redt is de multiplayer. Daag drie vrienden uit om het tegen elkaar op te nemen in de cartoonwereld van Cel Damage en je bent wel eventjes zoet. Je maten afranselen met een baseball bat en aanverwanten geeft een bevredigend gevoel. Hun gelaatsuitdrukkingen zijn zo mogelijk nog gekker dan de ‘toons die de tijd van hun leven hebben op je scherm.
Maar ook hier komt weer hetzelfde punt van kritiek om de hoek loeren, het verveelt allemaal té snel. Uitermate geschikt als tussendoortje op een Lan-party, maar meer ook niet.

Op grafisch gebied verdient Cel Damage zonder twijfel zijn plaatsje naast Jet Set Radio Future. Prachtig geanimeerde cartoonwerelden razen tegen hoge snelheden voorbij en de game kent nooit enige hapering. 8 Gestoorde ‘toons tegelijk op het scherm, de Xbox heeft er nooit enige moeite mee.
Een tip om de sfeer in de kamer tot het maximum op te drijven: zet het volume van de tv wijd open en je wordt overdonderd door het gevloek en geklaag van de ‘toons. Ze kunnen elkaar niet zien of ruiken en hebben er geen enkel probleem mee dat te melden. Elke ‘toon heeft een uitgebreid (scheld)vocabularium en zal niet snel vervelen. Let wel op: moederlijke oortjes zijn hoogstwaarschijnlijk niet erg opgezet met wat ze te horen krijgen.
In tegenstelling tot vele andere Xbox-games heeft Cel Damage geen heftige soundtrack die je laat rocken in je zetel. De game beperkt zich tot een gezellig achtergronddeuntje dat zijn ding doet om zo de kleurrijke scheldpartijen van de ‘toons optimaal tot hun recht te laten komen.

Zoek je een titel met een hoog pick-up-and-play gehalte dan is Cel Damage jouw game. Je vrienden zullen geen problemen ondervinden met de kinderlijk eenvoudige controls en zijn meteen klaar om serieus weerwerk te bieden tegen al dat aanstormende geweld. De eenzaten van deze wereld laten de game best links liggen lijkt me…