Catwoman

"Please Fire Me" (The Icarus Line)

Wanneer films, strips en games met mekaar de lakens beginnen te delen, dan weet de ervaren gamer inmiddels allang dat er 90%*  (*percentage volledig zelf verzonnen) kans bestaat dat het resulterende nageslacht een draak van een mediaproduct wordt. Na een tijdje leer je als gamer van erg veraf te ontwaren of een bepaald spel ook werkelijk het spelen waard zal zijn, of dat je er beter nog met een lange stok van afblijft, in de hoop dat het vanzelf doodgaat. Heel af en toe zal een licensed game (spel dat de naambekendheid van een film/tv-reeks/whatever gebruikt om te verkopen) vriend en vijand verrassen, zoals recent nog gebeurde met het schitterende Chronicles of Riddick, dat X-Power en mijzelf echt overviel met zijn superieure kwaliteit, en dat gebaseerd op een filmfranchise die nu toch weer niet zo denderend was. Maar de norm blijft toch dat licensed videogames in de meeste gevallen beter niet gemaakt hadden kunnen worden. Dan was de wereld bespaard gebleven van enkele van de grootste misbaksels in het medium, beginnende bij E.T. op Atari 2600 tot en met games als Superman 64 op N64 of Charlie's Angels op Gamecube. De slimme gamer vermijdt bijna instinctief zulke games, want een ezel stoot zich nu eenmaal geen 100 keer aan dezelfde gelicenseerde steen.

Vandaag ligt hier Catwoman op het X-Power rooster, en zonder teveel te willen verklappen van mijn eigen conclusie, kan ik alvast mededelen dat dit spel er bijna voor gezorgd heeft dat X-Power voortaan zonder mijn diensten moest voortzetten. Het spelen van Catwoman heeft me in die mate weten te raken dat ik bijna mijn spreekwoordelijke fiets aan de haak heb gehangen. Al weken besef ik dat ik dit spel moet bespreken, en ik kan mezelf er niet eens toe aan zetten om het spel uit te spelen. Wat zeg ik ? Ik heb twee weken gedaan over de eerste twee levels. Dat is zeer onprofessioneel voor een gamesreviewer, en door Catwoman moest ik me maar eens bezinnen of ik eigenlijk wel de hardheid en het doorzettingsvermogen heb om deze job uit te oefenen.. Gelukkig kon ik me sterken in buitenlandse reviews, die bijna unaniem dezelfde problemen met dit spel opmerkten als wat ik zelf ervaarde. Heel even dacht ik dat ik het gamen verleerd was, dat ik mijn passie voor games verloren was. Maar toen had ik het door : het ligt gewoon aan Catwoman zelf !

"Throwaway Style" (The Exploding Hearts)

Zeggen dat Catwoman een slecht spel is, is eigenlijk een understatement. Ja, het is gemakkelijk om iets af te breken en kritiek te uiten, maar het zijn games als Catwoman die het ons net heel gemakkelijk maken. Als je even bedenkt dat het budget waarmee dit spel gemaakt is wellicht gemakkelijk een heel Ethiopisch dorp had kunnen voeden voor de komende tien jaar, dan is het zeer triestig dat het resultaat zo'n bedroevend niveau haalt. Maar laten we het eerst even over het personage Catwoman hebben. Net als Batman en Superman, komt Catwoman uit de DC comicsstal. Catwoman is traditioneel een vijand, en soms hulpje, van Batman himself, en het is ook in Batman Returns (de tweede film met de vleermuisvent in de hoofdrol) dat het grote publiek voor het eerst Catwoman leerde kennen. Michelle Pfeiffer's interpratie van de in strak leder gegoten professionele dief werd wereldberoemd en iedereen was het erover eens dat niemand de rol ooit beter zou kunnen spelen. Uiteraard wou men dat punt blijkbaar ook nog eens bewijzen aan de hand van een nieuwe film. Toen het project aangekondigd werd had ik er nog eventjes goeie hoop in. De recentste Catwoman comics van Ed Brubaker en Darwyn Cooke waren immers meer dan behoorlijk, en zelfs erg goed te noemen. Maar toen las ik op het internet dat de hoofdrol van Catwoman gegeven werd aan... Halle Berry. En meteen had ik het door : Hollywood strikes again !

Nu dat de hoop op een degelijke Catwoman film helemaal opgeborgen was, was het bang afwachten om te zien wat er zou gebeuren met de onvermijdelijke videogame gebaseerd op de film. Wie weet zou EA Games wel één van hun talentvolle studio's gebruiken om er een onverwacht prachtgame van te maken. Het was een ijdele hoop, en Catwoman is uiteindelijk een game geworden dat waardig is om de naam van de film te dragen. Beiden zijn snel vergeetbaar en zinloos, met de kanttekening dat ze ook nog eens erg slecht gemaakt zijn. In het Catwoman spel volg je de gebeurtenissen van de film, en aangezien er in de film niet bijster veel gebeurt, kan je hetzelfde verwachten van het spel. Resultaat is dat Catwoman gelukkig erg kort is, wat meteen één van de zeldzame hoogtepunten van het spel is geworden. Niet dat ik het ooit zal uitspelen, want de ervaring van Catwoman noopte me al veel vroeger dan dat tot het uitschakelen van mijn Xbox.

"Experiment In Terror" (Fantômas)

Laat ik het wat concreter maken. Wat Catwoman, het spel, tracht te doen, is een kruising te maken tussen Prince of Persia : The Sands of Time en "het universum van Catwoman". Helaas bestaat dat universum van Catwoman uit vrij onexotische plekken zoals... een fabriek, een schroothoop, een "museum", een euh steegje, nog een fabriek. Catwoman valt meteen door de mand en landt helaas niet op haar pootjes : er valt geen interessante game te creëren met wat gewoon an sich al geen goed idee is voor een verhaal. Catwoman is enerzijds een sluwe dief, maar anderzijds is ze ook zo poeslief dat ze nooit iemand doodt gedurende het hele spel (yep, alle vijanden die je verslaat lopen ofwel weg, of ze vallen van een grote hoogte en zijn enkel "gewond"). Dankzij de magie van Hollywood is Catwoman eigenlijk nog niet van de kwaadste en het dunne verhaaltje toont ons dan ook hoe een paar vage industrie-topmannen haar willen doden (of doen weglopen ?) omdat ze teveel weet over hun activiteiten. Flauw verhaal, flauwe motivatie om een spel of film mee te maken, en als resultaat gewoon ook een flauwe ervaring voor iedereen die van gamen houdt.

Catwoman, het spel, probeert een mix van gevechten en acrobatiek te presenteren, net zoals Prince of Persia dus, maar faalt helaas vanwege enkele zeer schrijnende redenen. Ten eerste zijn de gevechten totaal waardeloos. Catwoman heeft hooguit vier of vijf verschillende aanvallen, en allemaal hebben ze ongeveer hetzelfde effect (de vijand wankelt een beetje achteruit en valt bijwijlen eens omver). Je kan met verdiende punten na elke level ook moves bijkopen, net zoals in Spider-Man 2 !!, maar helaas maken die het spel noch interessanter, noch leuker. Integendeel, de bewegingen die Catwoman met haar zweep uitvoert zijn bijna steeds nutteloos terwijl twee of drie "AI" ventjes haar proberen uit te schakelen. Maar het tweede probleem is nog veel onvergefelijker : de acrobatiek wordt zo goed als onmogelijk gemaakt door één van de meest onbekwame reeks camerastandpunten in de geschiedenis van 3D gaming ! De camera is onbestuurbaar, tenzij in First Person View, maar dan zie je door het effect van Catwoman's Cat Eye eigenlijk maar zeer vaagjes waar je heen moet. Nooit kiest het spel voor het nuttigste camerastandpunt en opteert men voor een filmisch perspectief. En met filmisch bedoel ik : zoals de winnaar van het filmfestival van een willekeurig instituut voor mentaal gehandicapten. Catwoman besturen is op zich nog redelijk te doen, enkele vreemde controllerkeuzes ten spijt, maar de camera verpest zowat elke kans op een frustratieloze ervaring met onze katvrouw. De bewegingen van Catwoman zijn, zeker in vergelijking met een hoop moderne games zoals Splinter Cell of Ninja Gaiden, nochtans heel erg beperkt, maar toch slaagt men erin het spel zo goed als onspeelbaar te maken door stroeve gameplay en die duivelse camera !

"Hello ? Is This Thing On ?" (!!!)

Had Catwoman ooit wat kunnen worden ? Ik vrees van niet, het project was een beetje van bij het begin gedoemd om te falen. Als je als developer een spel moet maken gebaseerd op een film waarin een slordige anderhalf uur niks gebeurt, dan mag het geen wonder heten dat het spel zelf geen meesterwerk wordt. Dus ik wil mijn afgunst voor het spel Catwoman nog wel wat relativeren, maar het feit blijft toch dat men een spel zoals dit op de markt heeft durven loslaten, en dat terwijl er zoveel betere games te koop zijn. Sterker nog, er bestaat een kans van 2/3 dat je een veel beter spel beetneemt wanneer je met gesloten ogen in een winkel rondgrabbelt. De graphics in Catwoman zijn nochtans niet vreselijk, en zo'n beetje het enige noemenswaardige lichtpunt. De videogame-Halle lijkt sprekend op haar echte tegenhanger, en mocht dat een reden zijn om een spel te kopen, dan kreeg Catwoman een veel hogere score. Maar helaas hou ik meer van gameplay en fun bij videogames. En een spel waarbij ik tien keer de eerste level moet herbeginnen omdat de camera het zo onmogelijk maakt om te zien waar je je personage dient heen te bewegen... zo'n spel noem ik in geen honderd jaar fun. Ook het geluid doet er nog een schepje bovenop door de zeer middelmatige muziek af te wisselen met misschien wel de flauwste one-liners ooit in een videogame, ingesproken door vermoedelijk Miss Berry zelve, of een goeie imitator.

Een conclusie lijkt me uiteindelijk een beetje overbodig. Ik kan me op geen enkele manier voorstellen dat iemand geld zou willen besteden aan dit spel. Mocht je een fanatieke verzamelaar zijn die per sé ELK spel moet bezitten (in dat geval : adopteer mij !!), dan kan je Catwoman even goed ook kopen. Maar voor de normale gamers die hun zuurverdiende geld liever niet de vuilbak ingooien heb ik maar één advies : maak een brede bocht voorbij dit spel en zijn afschuwelijke cover. Dit spel bevat geen enkel element dat het spelen waard is, en is op zich een mooi voorbeeld van alles wat er fout is met de videogame-industrie. Thank you, good night !