Castlevania: Lords of Shadow

Je hebt van die games die opvallend laag onder de radar blijven tot aan hun release. Bijgevolg scheppen ze geen al te hoge verwachtingen bij de consument. Maar heel af en toe duiken van tussen dergelijke games leuke verrassingen op, en dat is het minste wat je kan zeggen van deze nieuwe Castlevania game. Een behoorlijk uitgebreide game overigens, want deze titel staat op twee discs. Toch vrij uitzonderlijk in een tijd waar games steeds korter worden. Maar serveert Konami hier enkel kwantiteit, of ook nog een vleugje kwaliteit?

Laat ons beginnen bij het begin. Je speelt als Gabriel Belmont, een stoer geklede maar ietwat droevig uitziende ziel. Daar is echter een goede reden voor. Naast zijn duistere verleden is zijn vrouw net overleden, en daar is de stakker het hart van in. In plaats van het op een zuipen te zetten, zint onze held op wraak. Wanneer hij de kans krijgt om zowel de boosdoeners aan te pakken, als zijn vrouw terug tot leven te proberen wekken, moet hij daar niet lang over na denken. Bij de aanvang kan je kiezen uit vier moeilijkheidsgraden, waarvan eentje nog te unlocken is. Het verhaal wordt uit de doeken gedaan door niemand minder dan Patrick Stewart, beter bekend als Picard uit Star Trek. De man heeft nog steeds een even boeiende stem om naar te luisteren, net als in Oblivion het geval was.

Na de gebruikelijke tutorials botst Gabriel al gauw op de ene na de andere vijand, die onze held de doorgang wil beletten. Gabriel weet gelukkig van wanten, en rost met veel overtuiging de snoodaards af met zijn Combat Cross. Dit kruisvormig wapen heeft behoorlijk scherpe kantjes, en binnenin zit een lange ketting die ook als grappling hook fungeert. Het is voor de meesten intussen wel al duidelijk waar deze game de mosterd haalde. Nergens anders dan bij God Of War natuurlijk. Een echte kloon kan je het zeker niet noemen, daarvoor zijn er te veel verschillen. Maar het hoge aantal gelijkenissen kan je anderzijds ook weer niet ontkennen.

Zo kan je health en magic bijvullen aan fonteinen, vergelijkbaar met de groene en gele kisten uit God Of War. Ook quick time events zijn rijkelijk aanwezig, toch ook wel een prominent God Of War trucje. Naast deze spectaculaire finishing moves zijn er enorm veel vechtbewegingen, en liefhebbers van ingewikkelde combo’s kunnen hun hart ophalen. Naast je Combat Cross zijn er uiteraard tal van andere manieren om vijanden aan te pakken. Om te beginnen secondary wapens zoals werpmessen. Je leert echter ook special moves, zoals de mogelijkheid om verder te springen, of deuren kapot te rammen met hulp van enkele nuttige items. Uiteraard eigenhandig buit gemaakt van een van de vele imposante eindbazen. Deze tegenstanders zijn ronduit indrukwekkend, en het vergt soms behoorlijk wat tijd om uit te dokteren hoe je ze kan vellen. Je moet ze in sommige gevallen letterlijk beklimmen om hun zwakke plekken te kunnen raken, iets wat danig doet denken aan Shadow Of The Colossus, weet je nog? Gelukkig zijn ook de minder grote vijanden best leuk, al had er iets meer variatie mogen inzitten.

Sommigen zijn overigens als mounts te gebruiken. Ik denk dan aan spinnen, everzwijnen, wargs, en trollen. Hun abilities kunnen je verder helpen, en zorgen voor nog meer variatie. Ondanks deze rijke afwisseling bots je hier en daar op situaties die nogal lang gerekt aanvoelen. Wanneer een game je van het kastje naar de muur stuurt zonder echte meerwaarde, weet je dat alles gerust iets meer to the point had gemogen. Gelukkig is de drive om verder te spelen altijd aanwezig, en krijg je voortdurend beloningen die je aanzetten om door te gaan.

Aanvallen ontwijken kan je door een dodge move. Helaas werkt deze net iets te traag vergeleken met andere games uit het genre, waar je enkel opzij moet rollen door de rechter thumbstick te richten. Hier moet je de linker trigger induwen, en dan met je linker thumbstick wegrollen. De combinatie van deze twee toetsen is eigenlijk net iets teveel van het goede om snel genoeg te kunnen reageren in alle situaties. Maar zoals wel vaker het geval is, went het wel na een poosje spelen. Naast een stevige vechtjas, is Gabriel ook een ervaren platformer.

Toegegeven, dergelijk klimmen en klauteren zagen we al vaker (en beter) in Uncharted, Prince Of Persia, en Tomb Raider. Maar het zorgt alweer voor de nodige variatie, zodat het spel niet ontaard in een non stop fighting game. Hier en daar komt er ook een bescheiden puzzeltje om de hoek kijken, al hoef je er geenszins je hersens op te breken.

Er zijn tal van unlockables zoals relics en artwork. Na elke level kan je zien of je ze gevonden hebt of niet. Indien niet, kan je gewoon het level opnieuw spelen. Je krijgt daarnaast uitdagingen voorgeschoteld, waar je bijvoorbeeld een x-aantal vijanden moet mollen met een bepaald wapen. Volledig optioneel natuurlijk, maar niettemin een leuk extraatje dat aardig wat replay waarde toevoegt. Wie er zin in heeft, kan magische stenen verzamelen waarvan vijf exemplaren volstaan om je health of magic bar groter te maken. Speurneuzen krijgen bovendien de kans om stoffelijke overschotten van ridders te vinden. Deze hebben vaak scrolls bij met daarin korte tekstjes die het verhaal wat uitdiepen, waarschuwingen voor bepaalde vijanden, of tips rond items die je in de buurt kan vinden.

Wat je misschien al wist, is dat niemand minder dan Hideo Kojima een oogje in de gaten hield tijdens de productie van deze titel, en dat is er aan te merken. De finesse van Metal Gear wordt evenwel nergens geëvenaard.  Toch wist de man zijn stempel te drukken op het eindresultaat. Knappe cutscenes, erg veel boss encounters, en vooral in het oog springende graphics tonen de hand van de meester. De beelden die men hier op het scherm weet te toveren maken indruk, maar zijn aan de andere kant ook weer niet zonder minpunten. De framerate om te beginnen, is van het begin tot het einde nogal laag. De soundtrack is bombastisch en past prima bij de game, maar mist helaas elke referentie naar de klassieke Castlevania games.

Een ander noemenswaardig minpunt is dat deze game toch iets te rechtlijnig aanvoelt. Ontelbare onzichtbare muren, belachelijke lage rotsen waar je niet over kan springen, en ravijnen waar je met de beste wil van de wereld niet in kan sukkelen. Je bewegingsvrijheid is op zijn zachtst gezegd erg beperkt. Maar wat de game mist aan ruimte om rond te lopen, maakt ze anderzijds weer ruimschoots goed met erg gevarieerde decors die je fantasie rijkelijk weten te prikkelen. Lord Of Shadow valt hier en daar terug op enkele fantasy clichés, maar toch geeft men er een voldoende frisse draai aan om het interessant te houden. Met afstand het meest vervelende aspect in deze game is ongetwijfeld de camera die behoorlijke kuren vertoont. Hierdoor heb je vaak onduidelijke situaties, met de dood als gevolg. Vooral wanneer je naar het volgende scherm loopt, kunnen de vaste camerahoeken soms erg verwarrend uit de hoek komen. Tot slot nog even vermelden dat er geen multiplayer aanwezig is. Maar reden tot klagen hebben we zeker niet, gezien de hoeveelheid content die je hier krijgt.

Een ding is intussen wel duidelijk: dit is eigenlijk geen typische Castlevania game. Een zeldzame keer zoomt de camera ver uit naar een sidescrolling standpunt, en word je aan de roots van deze serie herinnert. Maar voor de rest heeft deze titel zo goed als geen raakpunten met wat velen als Castlevania gameplay beschouwen. Erg jammer is dat niet, gezien de kwaliteit van deze game toch behoorlijk hoog ligt.  Maar het is duidelijk dat Lord Of Shadow zich volop profileert als een actiegame zoals God Of War, en niet meer als de oubollige platform game van weleer. Doodgaan is niet langer een straf. Je respawnt zo goed als ter plekke wat de frustratie beperkt tot een absoluut minimum. Het contrast met klassieke Castlevania kon niet groter zijn, want de oudere games zijn doorgaans erg moeilijk! Backtracking is niet noodzakelijk om de game uit te spelen, maar is zeker aan te raden wil je alle skills ten volle benutten. Met de replay waarde zit het dus zeker snor. Alles bij elkaar is dit een geslaagde game geworden, die de reeks fors in een nieuwe richting duwt. Een richting die zonder twijfel naar meer smaakt!