Castlevania: Harmony Of Despair

Toen Castlevania: Harmony Of Despair eerder dit jaar aangekondigd werd, maakten velen ongetwijfeld een vreugdesprongetje. Rond de reeks leeft een waar cult status en het vormt een genre op zich. Nieuw is de reeks echter niet voor Xbox spelers. Castlevania: Symphony Of The Night verscheen immers al eerder in de Arcade catalogus. Maar meer van iets lekkers slaan we nooit af. Bij het starten kan je kiezen uit 5 personages met klinkende namen als Alucard, Soma Cruz, Jonathan Morris, Shanoa en Charlotte Aulin. Oplettende lezers zullen zich vast wel herinneren dat deze figuren afstammen uit de vorige Castlevania titels, die voornamelijk op Nintendo DS verschenen. Naast een singleplayer campagne krijgen we deze keer ook een multiplayer mode, en dat is voor het eerst in de serie. Dit past natuurlijk prima in het kraam van Xbox Live, maar werkt het ook binnen de reeks? Want Castlevania legt al decennia lang niet voor niets de nadruk op singleplayer. Producer Koji Igarashi, de man die je misschien wel kent van zijn stoere cowboyhoed, beweert alvast van wel. Laten we snel kijken of deze outlaw de waarheid spreekt!

Een eerste blik op het uitgebreide menu toont heel wat opties. Naast single- en multiplayer modes vind je ook een monster- en item compendium terug, ideaal om wat opzoekingswerk te verrichten. Een tutorial ontbreekt, en dat zal je geweten hebben. Zoek het maar allemaal uit op je eentje! Er zijn ook downloadable content, achievements en leaderboards voorzien, en je kan replays uploaden, maar veel leuker is de shop. Hier kan je wapens, armor en allerlei items kopen, waarmee je telkens je uitrusting wat verbetert. Je moet deze game zien als een titel waar je meerdere “runs” door de map doet, om alles te leren kennen vooraleer je echt kans maakt op overwinning. Schrik dus niet als je na tien keer de level uitspelen nog steeds niks bereikt . Wat deze tien beurten je echter wel opleveren zijn geld en betere wapens. Bij elke run word je iets sterker en vergroten je kansen op succes. Geduld wordt dus beloond, maar pas na heel lange tijd. Gelukkig werkt het steeds opnieuw spelen verslavend, in die zin dat je telkens je iets sterker bent weer in je kansen gelooft.

Je zal vaak je weg goed moeten zoeken doorheen het doolhof.

Na veelvuldig doorlopen begin je de map stilaan van buiten te kennen. Dan pas haal je het maximum uit de game. Je eerste speelbeurten beschouw je dus best als opwarm rondes, terwijl je toch al geld en items inzamelt die je net iets sterker maken. Castlevania doet zijn naam als hardcore game weer alle eer aan, en is wederom genadeloos zoals we de serie altijd gekend hebben. De gameplay stamt uit vervolgen tijden, en is helaas weinig veranderd. Sommigen zullen het uitkotsen, anderen hebben niet liever. Hoe dan ook, iets meer beloning en iets minder frustratie hadden deze game geen kwaad gedaan.

Naar goede traditie valt er weer veel te ontdekken. Eer je elk kamertje doorzocht zal hebben, heb je er waarschijnlijk al enige uren opzitten. Er zitten heel wat klassieke Castlevania elementen in deze game. In kandelaars zitten nog steeds leventjes, overal vind je raadselachtige schatkisten, en de sfeer druipt er van af. Je kan kamers en vijanden gerust overslaan, maar dan laat je heel wat loot liggen. In totaal zijn er zes maps, een bont allegaartje gebaseerd op voorgaande Castlevania games, en Dracula is als vanouds de ultieme vijand. De overige vijanden zijn meestal recyclage, maar zijn daarom niet minder uitdagend. Bovendien ben je gebonden aan een strikte tijd limiet van 30 minuten. Eens je tijd om is, faal je de missie. Er zijn ook meerdere moeilijkheidsgraden voor wie het allemaal nog wat pittiger mag zijn dan het al is op de normale moeilijkheidsgraad.

Het is wel duidelijk, de singleplayer geeft niet bijzonder veel voldoening. Maar hoe zit het met de multiplayer? Hier kunnen zes spelers tegelijk aan de slag, en dit enkel en alleen online. Je kan kiezen tussen gewone co-op, en Survival waar je onderling kan bakkeleien. Een splitscreen mode is er niet. Elke speler begint op een andere plaats op de map. Wie sterft, kan door een medespeler opnieuw tot leven gewekt worden met Water Of Life. Zolang dat niet gebeurt kan je verder spelen met een skelet dat heel beperkt damage doet, maar wel mee kan rennen met de rest. En rennen zal je, want in team speelt alles stukken sneller dan op je eentje. Daarnaast zitten er tal van elementen in een level die een toegevoegde waarde bieden. Zo zijn er switches die je enkel kan gebruiken met 2 of meer spelers, en zijn eindbazen een stuk makkelijker neer te halen wanneer je er met zijn zessen op in staat te hakken. De baas verplaatst zich soms, en dan moet je hem opnieuw gaan zoeken doorheen de doolhof van gangen, dus grondige kennis van de layout van de map is cruciaal. Loop je toch verloren, dan kan je via een handig symbooltje zien waar je vrienden zitten, of vraag je gewoon met de ingame voice chat waar ze precies zitten. Met de back toets roep je een basic chat menu op. Je vind er nuttige woorden zoals hello, here, sorry, of goodbye. Ideaal om een minimum aan communicatie mogelijk te maken zonder al te veel gedoe. Het kan overigens geen kwaad om te spelen met iemand die weet wat ie doet, want zes spelers die de weg niet kennen levert maar weinig op.

Eindbazen zijn met 5 andere vrienden in co-op makkelijker te verslaan.

Met een druk op je rechter stick roep je een full screen map op, die je in een oogopslag de hele level laat zien. Je kunt tijdens het bekijken van deze map zelfs gewoon verder spelen, al heb je dan wel een microscoop nodig om enigszins te zien waar je je bevind. Grafisch pakt de titel uit met sterke 2D graphics, die nog ietwat blokkerig zijn, in plaats van de smoothe 2D die je bijvoorbeeld in Shank of Castle Crashers te zien krijgt. De menu's zijn vrij sober en zelfs de presentatie van de DS titels maakte eerlijk gezegd meer indruk. Maar het moet ook gezegd dat deze game dan weer een zegen is om een grote breedbeeld te spelen, in plaats van op een piepklein schermpje. De supercoole muziek, Japanse powermetal zoals je die in de arcade games van weleer wel eens hoorde, doet je snel vergeten dat je een behoorlijk gedateerde titel aan het spelen bent. Zo is er geen mogelijkheid om de game te pauzeren, toch een gemis anno 2010. In het geval je tot bij een level boss geraakt, is er geen enkele indicatie hoeveel leven deze heeft wanneer je hem een pandoering uitdeelt. Ongelofelijk irritant, aangezien je geen flauw idee hebt hoeveel schade je doet, en wanneer je tegenstander door de knieën zal gaan. Voor een game als deze heb je uiteraard bliksemsnelle reacties nodig, want je wisselt vaak erg snel tussen sprinten, bukken, springen en uithalen met je wapen. Helaas laat de standaard 360 controller ons hier soms in de steek. We weten intussen wel dat de D-pad niet zo bijster responsief is voor het spelen van snelle 2D games. Harmony Of Despair is het zoveelste voorbeeld daarvan. Ik kon me dan ook beter redden met de analoge sticks.

Castlevania: Harmony Of Despair is de derde Summer Of Arcade titel, en dat schept natuurlijk de nodige verwachtingen. Verwachtingen die helaas niet over de hele lijn ingelost worden. Als singleplayer game schiet het spel ruimschoots te kort, zeker als je  vergelijkt met de vele kwalitatieve voorgangers. Als multiplayer is het spel zeker en vast leuk om te spelen. Ik raad deze titel dan ook enkel aan voor Gold Members die online kunnen spelen. De erg pittige singleplayer gameplay, die op het randje van frustratie balanceert, wordt nog net overeind gehouden door het verslavende karakter van het steeds beter worden na elke run. Ik had graag iets meer plezier, en iets minder frustratie gezien om goed te zijn. Echte fans zullen er ongetwijfeld wel van smullen, maar nieuwe zieltjes zal men hier niet winnen. Liever had ik bovenop de leuke multiplayer een volwaardige singleplayer campagne gekregen, met de diepgang van bijvoorbeeld Symphony Of The Night. Ik vrees echter dat we daarvoor terug naar onze DS zullen moeten grijpen.