Castle Crashers

Na zijn debuut op de populaire Flash-site Newgrounds maakte de hectische 2D-shooter Alien Hominid eerst zijn opwachting op de Xbox en PS2 en kwam later ook afgezakt in hoge definitie naar onze geliefde Xbox 360. Door zijn prachtige graphics naar XBLA-normen werd de game ook meteen één van de grootste hits op het online platform, en wordt tot op heden nog steeds door een breed publiek gesmaakt.

“Dat kunnen we beter,” dacht men daar echter bij The Behemoth, en dus besloot men samen met Alien Hominid HD een tweede spel te ontwikkelen. Tenminste, zo lijkt het, want het nieuws dat deze Castle Crashers er zat aan te komen dateert al van juli 2006. Net iets meer dan twee jaar hebben we dus op deze titel mogen wachten, een behoorlijk tijdje voor “maar” een XBLA-game. Maar we mogen de sceptici geruststellen: deze heerlijke hack-‘n-slasher was het wachten meer dan waard.

Het concept achter Castle Crashers is al zo oud als de Middeleeuwen (en dat bedoelen we letterlijk). Jij speelt één van vier dappere ridders die de nobele taak op zich genomen hebben om vier prinsessen te redden uit de klauwen van enkele kwaadaardige heersers. Om dit te doen, moet je krijger zich een weg banen doorheen een wereld gevuld met gevaren: vuurspuwende dwergen, barbaren van drie meter hoog, aanvallend zwart slijm, noem maar op: in Castle Crashers kan het allemaal. Onderweg kun je verschillende wapens verzamelen en je stats verhogen om het afslachten van vijandig tuig net dat ietsje eenvoudiger te maken.

Het vechtsysteem is snel en eenvoudig: X is een snelle maar iets zwakkere aanval, Y levert een trage maar sterkere zwaardhouw op, met A wordt er gesprongen en B is voorbehouden voor het gebruiken van items. Tussen deze items kun je schakelen met de bumpers en tot slot wordt de rechter trigger in combinatie met Y of B gebruikt voor het uitvoeren van magische aanvallen, die voor elk van de vier beschikbare personages uniek zijn. Op deze aanvallen ben je gedurende het hele spel aangewezen, behalve wanneer je een boterhammetje vindt: deze lekkernijen zorgen ervoor dat je gedurende tien seconden in een enorme kleerkast verandert, die alles en iedereen met de grond gelijk kan maken (let vooral op ijzeren deuren met… euh… een boterham op). Een stukje van je schade genezen kun je trouwens met behulp van andere voedingswaren die je pad zullen kruisen: appels, peren, kippenboutjes, maar ook wel eens een portie frietjes. Het kan niet altijd gezond zijn.

De game maakt gebruik van een map zoals we die al gewend zijn sinds het 8-bittijdperk. De personages bewegen zich voort over de kaart en hebben de vrije keuze of zij al dan niet een level willen betreden. Wanneer je een level uitspeelt of een andere voorwaarde vervult, zal het volgende deel van de kaart zich onthullen. Aan het einde van elk “hoofdstuk” bevindt zich een eindbaas, die je telkens koste wat het kost wil beletten om één van de vier prinsessen te schaken. Ergens vragen we ons af waarom we toch in hemelsnaam prinsessen blijven redden in videogames: ze worden achteraf toch opnieuw ontvoerd, maar dat volledig terzijde…

Op je heldhaftige tochten kun je ook goudstukjes verzamelen, die in de verschillende shops uitgegeven kunnen worden aan bommen, genezende elixirs, wapens of kleine dieren. Deze wezentjes volgen je doorheen het verloop van het spel en vervullen elk een speciale functie. Zo kun je met behulp van een krokodilletje sneller door water heen waden en zal het vindingrijke uiltje allerlei verborgen vruchten uit de bomen trachten te plukken. Het is het verzamelen van deze diertjes en natuurlijk de verschillende wapens die Castle Crashers nog minstens enkele uren extra replay value zullen meegeven. Een game was nooit eerder de 1200 Microsoft Points zo waard.

Grafisch valt er op Castle Crashers niets, maar dan ook niets aan te merken. De game werd volledig ontworpen door de mensen achter Alien Hominid en dat is eraan te zien (let vooral op de vrij uitgebreide cameo van onze gele vriend). De cartoony graphics zijn haarscherp en de kleurenpracht spat op elk ogenblik van het scherm. Er is ook nooit sprake van noemenswaardige framedrops of slowdown, zelfs niet wanneer het scherm letterlijk overspoeld wordt door vijanden.

Geluid zegt u? Ook geen klachten. Het klinkende metaal en spuitende bloed klinkt allemaal heerlijk sappig en de muziek die doorheen het spel gebruikt wordt past als gegoten bij zowel de stages als de level select map. We durven er een bak bier om verwedden dat je na een potje Crashers gegarandeerd één of ander deuntje zult nafluiten. Lekker “catchy” is altijd het leukst.

Veel meer valt er helaas over dit pareltje niet meer te zeggen. Het is een goeie periode voor de Xbox Live Arcade en dat zullen we geweten hebben. Eerder beloonde Ruben de sublieme shooter Geometry Wars 2 met een dikke tien, en het zal bij deze game ook niet veel schelen. Het enige wat de consument misschien afschrikt van het onmiddellijk aanschaffen van dit spel, is het prijskaartje van 1200 Microsoft Points (ongeveer 14 euro), maar daar is geen enkele reden toe wanneer we jullie kunnen verzekeren dat je meer speeltijd en dito plezier zult kunnen halen uit dit XBLA-spel dan uit veel andere “volwaardige” Xbox 360-games. Kopen zouden we zeggen, en we nodigen jullie natuurlijk graag uit voor een potje met zijn vieren, want dat is natuurlijk de enige echte manier om dit meesterwerkje te spelen. Tot dan!