Cars 2

Zelf heb je hem misschien niet gezien, maar de animatiefilm Cars 2  van Pixar is onder kinderen razend populair. Niet zonder reden natuurlijk, want de vervolgfilm over pratende auto's is namelijk een meer dan smakelijke anderhalf uur cinema voor de kleinsten. Niet geheel onverwacht dus dat er eind vorig jaar ook een resem videogames van verscheen.

Zoals te verwachten, hebben we, gezien het bronmateriaal van de film,  te maken met een racegame. Al is de term racegame hier misschien een iets te groot woord. In tegenstelling tot zijn console-broer is deze versie namelijk een stuk simpeler qua opzet. Je racet rond op verschillende tracks die je bekijkt vanuit een oogpunt dat nog het beste te vergelijken is met dat van de elektrische autobaantjes waar we vroeger mee speelden. Net als bij dat speelgoed heb je in dit spel op elke track een aantal verschillende sporen. Het racen zelf bestaat eigenlijk uitsluitend uit gas geven en naar links of rechts duwen om van ‘spoor’ te veranderen. Een beetje vervelend hierbij is dat de besturing georiënteerd is vanuit het oogpunt van de auto en niet op basis van dat van de camera. Als je dus op bepaalde momenten naar de camera toe rijdt en naar links drukt, zal je auto juist naar rechts bewegen. Dit is op zich nog niet zo heel verwarrend, ware het niet dat de camera er een handje van weg heeft om de hele tijd rond de racebaan heen te zwieren, wat het overzicht zeker niet ten goede komt.

Naast van rijvak wisselen en gas geven zijn er ook nog powerups en boosts die je kan oppikken tijdens het racen. Die powerups zijn ei zo na dezelfde als in zo goed als elke kart-racer die ooit verschenen is, maar ze doen hun werk en meer hoeft dat niet te zijn. Van de boostflessen kun je er meerdere oppikken om zo allevier je boost-vakjes te vullen om  ‘in the zone’ te raken. Vervolgens kan je als een razende de laatste inhaalspurt inzetten. Op zich zijn alle elementen voor een leuke kindergame dus wel aanwezig, ware het niet dat het spel eigenlijk niet echt aangenaam is om te spelen. Tel daarbij de (voor kinderen althans) hoge moeilijkheidsgraad op en je kan enkel maar concluderen dat Cars 2 op vlak van puur speelplezier de bal helemaal mis slaat.

Als we dan toch iets positief kunnen zeggen over de game dan is dat zeker het feit dat deze geheel in het Nederlands te spelen is. Gezien de doelgroep is dit zeker geen overbodige luxe. Hierbij zijn niet alleen alle menu’s en schermteksten in onze moedertaal, maar ook de voice-overs, iets wat veel ontwikkelaars wel eens durven vergeten. Ook grafisch ziet het er allemaal heel degelijk uit en zijn de auto’s uit de film goed herkenbaar. Aan de racetracks is echter duidelijk heel wat minder aandacht besteed en het feit dat je soms te maken krijgt met slowdowns is ook niet helemaal zoals het hoort.

Videogames die gebaseerd zijn op kinderfilms zijn voor een reviewer vaak nogal moeilijk te beoordelen. Waar de film zelf meestal vermakelijk is voor zowel ouders als hun kroost, ligt dit bij de bijhorende game vaak toch net een beetje anders. De momenten dat we een goeie movie tie-in voorgeschoteld kregen, zijn nog steeds gemakkelijk op één hand te tellen. Vaak proberen uitgevers geld in het laatje te krijgen door licenties te kleven op simpele games in de hoop zo onwetende ouders en grootouders hun centen af te troggelen. Soms zijn het games die duidelijk gericht zijn op de iets jongere fans van de film in kwestie, wat zich meestal ook heel goed laat zien in bijvoorbeeld de moeilijkheidsgraad.  En als laatste heb je de games die vis noch vlees zijn, goed noch slecht en die duidelijk zelf ook niet goed weten wat ze nu eigenlijk willen bereiken. En die laatste categorie is waar de PSP-versie van Cars 2 spijtig genoeg meer dan thuis hoort. Afradertje.