Call of Juarez: The Cartel

De vernietigende woorden van Thomas in zijn hands-on impressie van Call of Juarez: The Cartel baarde ons veel zorgen. Gezien de snel naderende releasedatum had de Poolse studio Techland immers onvoldoende tijd om last-minute alsnog de vele gebreken aan te pakken. Er werd uiteindelijk besloten om de game uit te brengen tegen een lagere adviesprijs, zo tussen de veertig en vijfenveertig euro om precies te zijn. En de waslijst minpunten? Die krijg je er gratis en voor niks bij en moet je blijkbaar maar voor lief nemen.

We kijken dus lijdzaam toe hoe Techland een einde maakt aan haar bovengemiddelde franchise. Het heerlijke Western gevoel, dat de eerste twee delen nog onderscheidde van zijn genregenoten, wordt in The Cartel ingeruild ten dienste van het eentonige schieten op vuilbekkende gangsters in afgezaagde urban-omgevingen. De hedendaagse setting betekent in dit geval een stap achteruit voor de serie, omdat het op die manier achter in de rij aansluit bij een genre dat juist gedomineerd wordt door uniformiteit.

De ontwikkelaar zelf is zich echter van geen kwaad bewust en ziet in The Cartel een moderne Western variant. Eentje waarin het rassenconflict tussen pruimtabakkauwende cowboys en indianen is vervangen door de actuele strijd tussen verschillende elitekorpsen en machtsgeile drugsbaronnen, de klassieke six-shooter door een kogelspuwende AK 47 en de dorre omgevingen door een verloederde metropool. De groezelige achterbuurten van Los Angeles gaan gebukt onder criminaliteit en geweld en een Mexicaans drugskartel stelt er de wetten en krijgt de grootstad steeds meer in haar macht. De verscheidene politiële instanties kunnen het toenemende geweld met moeite te baas en op de koop toe doet een aanslag op een belangrijk overheidsgebouw vermoeden dat het kartel een loslippige infiltrant heeft binnen één van de veiligheidsorganisaties.

Juist om die reden wordt een speciaal Task Force-team opgericht: een tijdelijk bondgenootschap dat bestaat uit leden van de FBI, de Drug Enforcement Administration en het Los Angeles Police Department. Het team wordt gevormd door Ben McCall, een verre nazaat van de beruchte McCall broertjes uit de Western voorgangers, de praatjesmaker Eddy Guerra van het anti-drugs departement en Kim Evans, een ambitieuze FBI-agente met connecties binnen het criminele milieu. Het trio probeert op een hardhandige manier het drugsimperium schade te berokkenen, maar tegelijkertijd vertrouwen ze elkaar voor geen meter en verdenken ze elkaar ervan belangrijke informatie door te spelen aan het kartel dat ze samen bestrijden. Het intrigerende verhaal rond deze wantrouwige driehoeksverhouding leidt de drie hoofdrolspelers doorheen de hele Amerikaanse-Mexicaanse grensstreek en is een aangename afwisseling op de opgeblazen scenario’s die normaal met dit soort games gepaard gaan.

De keuze voor een achterdochtige samenwerking tussen drie centrale persoonlijkheden is uiteraard gemaakt met een coöperatieve spelmodus in het achterhoofd. Het samenspel tussen drie spelers via een online netwerk (een split-screen optie ontbreekt) wordt verder aangemoedigd door een aantal spelmechanismen die de samenwerking moeten bevorderen. Zo is er de team cover-techniek waarbij een speler zorgt voor suppressievuur door in het rond te schieten, zodat de andere twee veilig kunnen oprukken van dekking tot dekking zodat ze de nietsvermoedende tegenstanders snel kunnen flankeren. Team Entry is dan weer de mogelijkheid om een deur open te trappen en de aanwezigen in slow-motion een aantal nauwkeurig gemikte kogels door het hoofd te knallen. Natuurlijk kun je het spel ook alleen spelen, waarbij de artificiële intelligentie de andere twee rollen voor zijn rekening neemt. Die is echter niet zonder gebreken en de computerbestuurde personages lopen er dikwijls bij voor spek en bonen. Het levert vooral spanningen op in de vele autoachtervolgingen die weliswaar bijgevoegd zijn ter afwisseling, maar in je eentje vooral voor frustratie zorgen omdat je gedwongen in de chauffeurszetel wordt geplaatst en de twee cpu-personages bijzonder veel moeite hebben om de vijandige bolides tijdig uit te schakelen.

Diezelfde lompe A.I. vinden we terug bij onze belagers. Ze lijken met z’n allen slechts een enkel setje hersenen te delen. We merken wel op hoe ze zich achter diverse objecten verschuilen, maar daar houdt het jammer genoeg ook op. Wanneer de wapenlopen spreken, is The Cartel op zijn best een doorsnee shooter. De generieke actie werd in de vorige game nog voor een groot deel gecompenseerd door de aanwezigheid van de in andere games weinig gebruikte Western setting. Juist door het wegvallen daarvan sluit The Cartel zich aan bij de schier eindeloze reeks identieke schietspellen waar we inmiddels al een tijdje op uitgekeken zijn.

Toch is dat niet de voornaamste reden waarom we de derde Call of Juarez-telg een magere score toekennen. Het spel is gewoonweg niet af en had in deze staat nooit zijn weg mogen vinden naar de consument. Je hebt vele kleine mankementjes die we met de juiste bril - een roze! - nog door de vingers zouden zien, maar eveneens een zwerm van gigantische bugs die het spelplezier enorm verzieken. De grafische kwaliteit schommelt van ‘wel oké’ naar extreem gedateerd, vijanden verschijnen en verdwijnen zomaar uit het niets, het doorgaans prima geluid valt van tijd tot tijd weg, de volgende doelstelling wordt incidenteel niet geactiveerd en tal van andere vervelende slordigheden die absoluut niet thuishoren in een ‘afgewerkt’ product staken de kop op. We kunnen nog wel even doorgaan met zeiken en alleen al daarom vinden we onze onvoldoende volstrekt gerechtvaardigd.

Call of Juarez: The Cartel herbergt ook nog een competitieve modus waarbij je de rol van agent of crimineel op je neemt. Redelijk standaard allemaal en eigenlijk maar bijzaak, want de multiplayer is toch nooit het uithangbord geweest van de franchise. De online servers werden in voorganger Bound in Blood nochtans druk bezocht, terwijl we in dit deel met moeite genoeg tegenstanders konden vinden voor een gezellig potje competitief knallen. Niet bepaald wat we van een online component verwachten!

Conclusie:
Call of Juarez: The Cartel is een bevestiging van wat we eigenlijk al sinds de hands-on wisten. De graphics zijn naar huidige normen ondermaats, de kunstmatige intelligentie slap, de actie voorspelbaar en de uitvoering laat nogal te wensen over. De technische mankementen stapelen zich nog sneller op dan de lijken en dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Wie voorbij de vele gebreken kan kijken, ontdekt een spel dat vooral in de coöperatieve modus nog enigermate genietbaar is. Toch beginnen we stilaan te vrezen voor het voortbestaan van de reeks…