Call of Duty Black Ops: First Strike DLC

Sinds 1 februari is de eerst DLC voor Call of Duty Black Ops een feit. Nadat we reeds overweldigd waren door de statistieken die op ons werden losgelaten, werd het tijd om te kijken wat de nieuwe maps (4 x multiplayer en 1 x zombie) voor ons in petto hadden … en dat was heel wat!

Zoals je hierboven kan lezen bestaat het gros van het 1200 punten dure pakket uit multiplayer maps. Niemand die daar om maalt natuurlijk, daar deze ook weer een uitbreiding zijn voor de offline combat training. Elke van deze levels hebben hun eigenheid en zelfs net dat ietsje meer! Bij elk level zit namelijk een extra functionaliteit waar de designers zich mee hebben uitgeleefd (met uitzondering van stadium) maar later wat meer daarover.  Echter, zoals het Activision betaamd speelt dit van ondergeschikt belang aan de snelle en spannende gameplay die in allen nog steeds de bovenhand neemt. Bij elk hoekje - en dit zijn er heel wat - loert het gevaar in gedaante van de tegenstander, dus blijft het opletten om elke beweging op je scherm in je netvlies te branden.

We beginnen ons overzicht met Kowloon die zich afspeelt op de daken van deze Chinese stad. Deze kon je reeds verkennen in de single player waar je de wetenschapper Clarke moet verhoren om hem belangrijke informatie te ontfrutselen. Net voor hij breekt en je vertelt wat je nodig hebt zitten de Russen je op de hielen waarna je doorheen – of is het bovenop – Kowloon moet racen om jezelf in veiligheid te brengen. (Op veteran trouwens één van de naar mijn mening moeilijkste stukken uit de game).

Kowloon, de chinese stad die we ook in Single player konder verkennen

Het eerste ‘specialleke’ die door de ontwikkelaar in deze DLC pack werd gestopt is een ‘death ride’ waarmee je snel van het bovenste punt van de map naar de andere kant kan geraken. Dodenrit is echter wel het exacte juist gekozen woord, want van de vele keren dat ik hieruit een tactisch voordeel probeerde te halen (je geraakt super snel in de rug van je tegenstander), kon ik slechts 1 keer het einde bereiken. “Elk voordeel eb z’n nadeel” lijken de juiste woorden die Cruyff ooit legendarisch uitsprak, want tactisch kan je een goeie zet doen al moet je echter de onbeschermde open rit erbij nemen.

Qua gameplayervaring is deze misschien wel de minste van de 4. De op het eerste zicht kleine omgeving zit voel hoeken, kanten, plaatsen en ramen waar je dus telkens goed moet opletten. In team deathmatch (waar ik alle maps op heb gespeeld) komt dit alles behalve ten goede aan de spelervaring. Het geheel  is nogal hectisch waardoor rustig alles scannen en uitzoeken niet echt tot de mogelijkheden behoren.

Berlin wall daarentegen speelt een volledig stuk rustiger, waardoor tactische – niet rushende – spelers zoals ikzelf meer tot hun recht komen. Deze map speelt zich af in een WO II setting die meteen doet terugdenken aan de succesvolle World At War maps die je in de single player en multiplayer moest doorkruisen. Specifiek voor Berlin Wall is dat het speelveld onderverdeeld is in twee – bijna – gelijke stukken. Daartussen is een strook aangebracht – duidelijk aangeduid op de radar met een rode kleur – die off limits is. Wanneer je je toch op dit stuk grondgebied durft te vertonen, staan automatische sentry guns klaar om je direct uit je lijden te verlossen. Dit level speelt iets vlotter dan zijn voorganger en heeft toch genoeg hoekjes en kantjes om de minder beweeglijke spelers onder ons  - ik weiger het woord camper in de mond te nemen – tevreden te houden.
Discovery is net zoals Kowloon een stuk die aandachtige spelers herkennen uit de single player, waar je moet binnendringen zonder opgemerkt te worden. Hoewel ik in het echt totaal niet van sneeuw hou, moet gezegd zijn dat dit voor mij de meest sfeervolle design van de vier is. Ik weet niet of het aan de sneeuw ligt of aan mijn licht favoritisme voor dit level  … jullie hebben er alvast het raden naar!

In ascension is het de bedoeling dit ruimtetuig te laten exploderen

Discovery bestaat uit een wirwar van “gangen” tussen de hopen sneeuw met aan beide achterzijden (en in het midden) gebouwen waar een robbertje kan gevochten worden. Het evenwicht in de map zorgt ervoor dat niet telkens iedereen op hetzelfde punt zit, maar dat alle gebouwen van belang zijn. Blind doorheen dit besneeuwd gebied lopen is geen goed idee, want ook hier is het ravijngevaar meer dan aanwezig. Meer dan één keer dacht ik een shortcut gevonden te hebben die telkens resulteerde in een epic fa(i)ll. En net toen ik er van overtuigd was dat ik op vaste grond stond, schoot één van mijn tegenstanders de sneeuwbrug onder me weg en stortte ik opnieuw te pletter.

De laatste van de vier multiplayer levels is Stadium die – zoals ik in mijn inleiding reeds kon vermelden – in tegenstelling tot de drie andere geen speciaal stuk bevat. Zoals je aan de naam reeds kan vermoeden speelt deze zich af in en rond een hockey stadium. Het park rond het effectieve stadium gedeelte is een ideale omgeving om rustig in de rug van je tegenstander te kruipen, terwijl het ook weer open genoeg is voor de grote vuurgevechten. Deze leek mij het minst populair tijdens mijn testen, want alle andere kwam heel vaak aan bod terwijl deze nogal snel weggevote werd. Jammer, want het potentieel van deze map is enorm. De campers – damn .. nu deed ik het toch – en de ‘marathon perk’-ers komen beiden erg aan hun trekken zodat de diversiteit aan verschillende speelstijlen goed in elkaar overvloeien.

Dan rest er ons enkel nog de zombies … deze zijn tegenwoordig niet meer weg te denken uit onze maatschappij, getuige de vele games die de laatste jaren over de levende doden werden gereleased. Ook in de Call of Duty spelen de op hersenen verlekkerde personages een sprekende rol. Ook in deze mappack kon een nieuwe toevoeging aan de zombie hetze niet ontbreken. Zoals bij elke zombie map hangt de spelervaring vooral af van je medespelers. Hierdoor was mijn spelervaring iets minder doordat ik nooit echt met teamspelers te maken had. Elke keer ik de begon, ging iedereen maar zo snel mogelijk alle deuren openen, waarna het na 4 of 5 rondjes meteen weer opnieuw beginnen was.  Echter de omgeving – een verlaten Soviet cosmonauten trainingsfaciliteit – zorgt er wel voor dat je je ogen kunt uitkijken. Geleidelijk aan kun je door het openen van deuren verder en verder naar boven werken en kom je de vreemdste dingen tegen. Slechts 1 keer kon ik zo ver komen met mijn team dat we niet door zombies werden aangevallen, maar door apen – hilarisch om te zien - die verdomd hard konden krabben!

Ascension is een leuke map die ik nog vaak zal spelen, al was het maar om mijn frustraties op die verdomde apen eens goed uit te werken! Zoals je merkt bevat de mappack dus heel wat mogelijkheden en spelervaringen! Ok, de 1200 MSP is misschien wat aan de dure kant, maar de vele uren die je hiermee zoet bent, maken – terecht – alles goed!