Call of Duty: Black Ops

Een strak geregisseerd Hollywoodiaans spektakel met beperkte vrijheid voor de speler. Onaflatende actie. Het typische zoom- en knalmechanisme. Gruwelijk hard en het geweld breed uitgesmeerd. De ene climax volgt op de andere. Een trendsettende online modus. De grootste entertainmentlancering ooit. Hetzelfde trucje ieder jaar opnieuw. De plicht roept, andermaal.

Op het moment dat je dit leest, ligt Call of Duty: Black Ops reeds een aantal weken in de winkel. Het verkoops- en online populariteitsrecord binnen een paar dagen na de lancering al aan gruzelementen geschoten. Het maakt de bespreking van het spel waar ik een jaar lang naar uitkeek misschien zelfs een tikkeltje overbodig. De drukbevolkte servers draaien immers overuren en het verhaal uit de singleplayer is bij het merendeel van de spelers alweer permanent uit het geheugen gewist.

De Call of Duty-spellen staan sowieso niet echt bekend om hun verfijnde verhaallijn, maar de heren van Treyarch hebben ditmaal wel een verdienstelijke poging gedaan om een verrassend en memorabel plot met interessante personages te vertellen. Je neemt tijdens de solocampagne traditiegetrouw meerdere soldaten onder je hoede, maar het overkoepelende verhaal beleef je veelal door de ogen van het meest prominent speelbare personage Alex Mason. Hij maakt deel uit van de SOG, oftewel de Studies and Observation Group, een Amerikaanse speciale eenheid die actief werd ingezet tijdens de Koude Oorlog. De situatie waarin Mason zich gedurende de hele game bevindt is weinig hoopgevend. Hij zit vastgebonden op een stoel, krijgt pijnlijke stroomstoten toegediend en een vervormde stem onderwerpt hem aan een streng verhoor. Door deze hardhandige aanpak herinnert Alex zich steeds meer missies uit het verleden; flashbacks waarin jij de controller in je handen neemt en het plot beetje bij beetje ontrafelt tot alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Wat op papier een sterke militaire actiethriller blijkt te zijn, is in de praktijk uiteindelijk enkel een excuus om de actie in een rotvaart naar de meest uiteenlopende locaties te verplaatsen: van het Russische Vorkuta en de broeierige Vietnamese jungle tot het Pentagon om daar een slechte imitatie van president John F. Kennedy persoonlijk de hand te schudden. Alle goede bedoelingen daargelaten, is het de ontwikkelaars niet gelukt om een onvoorspelbaar scenario te realiseren. De ene hint na de andere passeert de revue en de plottwist aan het eind van de plusminus zes uur durende campagne (op de reguliere moeilijkheidsgraad) ziet de aandachtige volger al van mijlenver aankomen. Het over-the-top verhaaltje is zonder twijfel het beste en meest gedenkwaardige scenario binnen de serie, maar dat neemt niet weg dat het script van deze opgefokte schiettent nog altijd bol staat van de bedenkelijke clichés.

Tot op zekere hoogte geldt dat ook voor de actie zelf. Zoals het een goede Call of Duty betaamt, worden opnieuw alle registers opengetrokken en de Hollywoodiaanse spektakelfactor dusdanig opgeschroefd zodat er enkel tijdens de spelonderbrekende tussenfilmpjes naar adem kan worden gehapt. Black Ops is als vanouds een strak geregisseerd, filmisch en volstrekt lineair avontuur. De speler knalt honderden vijandelijke soldaten met een prehistorische intelligentie neer en laat zich langs een vastgelegde route van A naar B begeleiden. Het spel bepaalt hoe, wanneer en waarmee. Daar is op zich weinig mis mee, want uit ervaring weten we dat een rechttoe rechtaan aanpak nog steeds de meest opwindende gameplay oplevert. Iedere missie laat zich op een weinig verrassende doch uiteenlopende manier evolueren: intense vuurgevechten met eindeloos spawnende vijanden worden aan een verschroeiend tempo afgewisseld met geslaagde sluipsecties, ondermaatse voertuigpassages en interactieve verhaalscènes. Net als bij zijn vele voorgangers dus, inderdaad.

Het idee dat hetzelfde kunstje al sinds de release van Modern Warfare - inmiddels alweer een dikke drie jaar geleden - herkauwd wordt, maakt de solocampagne van Black Ops dan ook  een stuk minder aantrekkelijk. Begrijp me niet verkeerd: Treyarch stapt met Black Ops definitief uit de schaduw van grootmeester Infinity Ward en levert een goede shooter af, maar heeft desalniettemin te weinig cohones in huis om de boel grondig te vernieuwen en de spreekwoordelijke lat weer een aantal centimeter hoger te leggen. Daarbij begint het op te vallen dat de grafische motor, die tot in den treure gerecycleerd wordt, achterop hinkt in vergelijking met de betere krachtpatsers van deze tijd.Het zijn allemaal kleine minpuntjes die toch afbreuk doen aan het spelplezier.

Dat de solocampagne opnieuw iedere vorm van vernieuwing ontbeert, wordt ruimschoots goedgemaakt door de veelomvattende multiplayer-modus. Ditmaal bijgestaan door Wager Matches en de introductie van een geldsysteem, kan iedereen die net als ondergetekende met plezier al zijn vrije uurtjes heeft opgeofferd aan de online modi van Modern Warfare 2, samen met de rest van de online spelersgemeenschap en een tevreden gevoel overstappen naar Black Ops. De competitieve multiplayer blijft in de basis trouw aan de ondertussen vaak door andere games gekopieerde succesformule. Je wordt nog steeds beloond met nieuwe wapens en allerhande vaardigheden door ervaringspunten te verdienen en in rang te stijgen. Met als enige verschil dat je nu alles (wapens, explosieven, perks, killstreaks) moet aankopen met de zogenaamde CoD-punten.

Je verdient deze punten door challenges en contracts te voltooien, maar het echte geld valt te rapen in de eerder genoemde Wager Matches. Dit zijn vier gloednieuwe en bovenal geniale Free for All-modi. Ze tellen niet mee voor de online rangschikking en zijn enkel en alleen gemaakt voor geldwolven en/of spelers die niet vies zijn van een onvervalst potje gokken. Je verzamelde CoD-punten zet je namelijk in tegen die van andere spelers. Wie aan het einde van de sessie in de top drie eindigt, ziet zijn inzet met wat geluk verveelvoudigd. Al de rest verlaat de spelerslobby met lege handen. Wie doorgaans de voorkeur geeft aan de meer traditionele modi, moet deze verslavende modus absoluut een kans geven. Het blijft simpelweg kicken om de zuurverdiende centen van vervelende dertienjarige Amerikaanse jochies af te snoepen.

Daarenboven wordt de balans niet meer verstoord door onnozele killstreak-beloningen, kun je de uitrusting en het uiterlijk van je soldaat volledig naar de hand zetten met de enorme customizing-opties en is het voor het eerst in de franchise mogelijk om wedstrijden te herbekijken en korte clips op te nemen. Nog zo’n debutant in de reeks is Boot Camp: een multiplayer-simulatie waarin je het opneemt tegen computergestuurde tegenstanders (moeilijkheidsgraad instelbaar van makkelijk tot extreem pittig). Voor nieuwkomers ideaal om het spel op eigen tempo onder de knie te krijgen en de maps te leren kennen vooraleer ze de hardcore online wereld betreden, terwijl ervaren rotten deze modus op hun beurt kunnen gebruiken om een andere tactiek en/of uitrusting uit te proberen zonder daarbij hun felbegeerde statistieken in het gedrang te brengen.

De multiplayer is ongetwijfeld het onderdeel waaraan het spel die enorme verkoopcijfers te danken heeft en met zijn veelzijdigheid de eindscore van deze recensie toch nog voorbij de 8 trekt. Spelers die nooit online gaan, moeten het doen met een weinig vernieuwende maar desondanks vermakelijke solocampagne. Ze zien hun speelduur gerekt worden met de terugkeer van de populaire Zombie-modus uit World at War. Qua content valt deze modus in het niet bij de Special Ops-missies uit de tweede Modern Warfare; al blijft het vermakelijk om samen met drie andere spelers de ene zombiegolf na de andere af te houden.