Call of Duty 4

De Wereldoorlog II-shooter heeft afgedaan, dat liet de community al een lange tijd blijken. Infinity Ward had dit na Call of Duty 2 reeds door en startte meteen aan de ontwikkeling van een modernere sequel. Een slimme beslissing, want sinds de debuuttrailer hadden menig fervente gamers (inclusief ondergetekende) weer hoop in een franchise die sinds het eerste deel nauwelijks veranderd was. Sloegen de ontwikkelaars er echter in om een klassieker op poten te zetten? Nee, want Modern Warfare kampt nog altijd met dezelfde mankementen die sinds de allereerste Call of Duty bestaan, waardoor we toch enigszins teleurgesteld zijn.

Het spel begon alvast met een fatsoenlijke opening: jij speelt de rol van een soldaat met de eigenaardige naam Soap, die net door het Britse leger werd ingelijft. Al snel word je opgeroepen door een hogere officier en vooraleer je je allereerste missie mag meemaken, moet je onder andere in een shooting range wat oefenen met verschillende geweren, meloenen snijden (geen grap) en een kleinschalig parcours afleggen dat de binnenkant van een schip nabootst. Daarna begint het echte werk en het wordt meteen duidelijk dat de developers nog steeds grote fans zijn van scripted events. Op zich geen nadeel, omdat er games bestaan die hier prima mee omgaan, maar in Call of Duty 4 is het dikwijls zo opvallend dat het de pret en de inleving een tikkeltje bederft. Neem nu het einde van de openingsmissie: je staat aanvankelijk wat rond te lummelen naar het einde toe, totdat je de laatste objective (een stukje papier) oppikt. Pas na die handeling begint het schip plotsklaps “toevallig” te zinken. Sommigen zullen ongetwijfeld meegesleurd worden door zulke vastgelegde patronen, maar bij ons werkte het niettemin averechts af en toe...

De daaropvolgende cutscene daarentegen toont dat Infinity Ward ook een paar goeie ingevingen had wat betreft de vertolking van het verhaal: hier kruip je daadwerkelijk in de huid van een ander personage, puur en alleen om op een spectaculaire wijze kennis te maken met de vijand. Dit is één van de schaarse memorabele momenten die de single player van Call of Duty 4 te bieden heeft en tevens een richting die ze vaker moesten volgen, want alle noemenswaardige gebeurtenissen kan je eigenlijk op één hand tellen. Enkel het (relatief gezien) originele slot van de Amerikaanse campagne, de bonuslevel en de fantastische ‘Ghillies in the Mist’-missie zijn verder het vermelden waard, terwijl de uitvoering van een groot deel zogenaamde hoogtepunten zoals het einde van de campaign wat te wensen overlaat. De oorzaak ligt grotendeels bij het feit dat de ontwikkelaars nauwelijks van hun fouten in de vorige games leerden en deze amper probeerden recht te zetten.

De allergrootste boosdoener is in ieder geval de kunstmatige intelligentie: vond je de A.I. in de oudere Call of Duty-games al doorzichtig en irritant, dan zal deze in deel 4 je des te meer frustreren. De interactie tussen jouw bondgenoten en de terroristen is nog steeds een schijnvertoning, want zodra je binnen hun onzichtbare radius komt, richt de A.I. bijna ogenblikkelijk al hun vuur op jou. Verberg je je ergens, dan bekogelen ze je onmiddellijk met talloze granaten (vooral op Veteran). Ze weten ook bijna altijd waar je exact zit zonder dat ze je effectief zagen, dus stiekem de vijand benaderen is quasi onmogelijk. Dit is echter lang niet het ergste, want de schijnbaar oneindige respawns keren eveneens terug, waardoor de vuurgevechten eerder uitlopen in een zoektocht naar de onzichtbare lijn zodat je het respawnen kan beëindigen. Blijf je dus een kwartier op dezelfde plek schieten, in de hoop dat er vroeg of laat geen vijandelijke manschappen meer overblijven, dan kom je bedrogen uit. De checkpoints vermoeilijken het spelverloop alleen maar (het tegenoverstelde van waarvoor ze normaliter dienen) en slagen er geregeld in om zichzelf op de meest ongepaste momenten te activeren.

De lineairiteit van praktisch iedere missie haalt het niveau van Call of Duty 4 eveneens naar beneden. In nauwe omgevingen is het natuurlijk logisch dat je nagenoeg een rechte lijn moet volgen en dat het er nogal claustrofobisch aan toe gaat, daar klaag ik niet over, maar zelfs in immense of weide omgevingen voelt de game aan als een corridor shooter. Daarenboven biedt men hier zelden voldoende vrijheid om rond te bewegen, want telkens weer is er maar één pad dat naar de overwinning leidt. Een gemiste kans, want hadden ze in bepaalde scenario’s de openheid van Halo-gevechten kunnen combineren met hun cinematische scripting, dan was het spel gameplaygewijs een heuse verademing voor de franchise. Maar in plaats daarvan krijgen we een Call of Duty 2-esque ervaring in een nieuw, flitsend jasje, waardoor alles zéér familiair is. Geen probleem voor zij die net kennis maken met de franchise, maar voor de doorwinterde fan wellicht een heuse afknapper.

Zijn er dan dingen die Modern Warfare wél goed doet? Uiteraard, ondanks m’n bovenstaande klachten, geef ik grif toe dat het verloop van de campaign zeer gevarieerd is en dat er slechts sporadische herhalingen zijn van CoD 2-missies. Het is weliswaar een korte belevenis, maar in tegenoverstelling tot de meeste games zit er in dit spel haast geen goedkoop opvulsel om de speelduur te rekken. Ook de “feel” van de vuurgevechten is een opmerkelijke verbetering, mede dankzij het verhoogde tempo dat Infinity Ward behaalde met behulp van een Gears of War-achtige sprint. Nog een positieve evolutie is de flexibelere First-Person View, waardoor het mikken, lopen enzovoort bijlange niet zo statisch oogt als een Halo of een BioShock. Eén rare wijziging is echter de toegenomen kickback wanneer je geraakt wordt, waardoor het op Hardened en Veteran soms heel moeilijk wordt om rechtdoor te blijven schieten. Deze spastische bewegingen reduceerde men in de multiplayer opmerkelijk genoeg, dus het lijkt wel alsof de ontwikkelaars beseften dat ze hiermee net iets te ver gingen in de single player.

De verschillende soorten unlockables maken de single player overigens een tikkeltje aangenamer: door ettelijke verborgen laptops te verzamelen (de ene beter verstopt dan de andere), schakel je niet alleen verscheidene cheats vrij zoals de “stomme film-filter” of onoverwinnelijkheid, maar daarbovenop ook nog een nieuwe mode. In deze Arcade Mode verandert Call of Duty 4 in (je raadt het al) een arcade shooter waar je zoveel mogelijk punten moet verdienen à la soortgelijke titels op Xbox Live Arcade. Op z’n minst een prettige toevoeging waar de ergernissen van de campaign je minder zullen storen.

Gelukkig stelt de multiplayer niet in diezelfde teleur, hoewel er hier ook enige tekortkomingen bestaan (waarover later meer). Op papier is dit aspect van Modern Warfare althans indrukwekkend: het leent elementen van de Halo-games zoals een party-systeem, matchmaking en meerdere playlists, de welke daarenboven gekoppeld worden aan concepten die Infinity Ward zelf verzon. Zo verdien je zowel per match als per kill experience points, waardoor je net als in een RPG vooruitgang boekt door langer te spelen. Hiermee unlock je om te beginnen nieuwe wapens (alsook add-ons en camouflages), evenals nieuwe challenges die je gedurende iedere multiplayersessie kan voltooien (x aantal kilometer lopen, x aantal headshots, enzovoort), modi en clan tags. Het is met andere woorden een ingenieus, inventief systeem voor een First-Person Shooter en meteen ook één van de redenen waarom de multiplayer zo leuk kan zijn.

De Perks (die je eveneens met specifieke hoeveelheden experience kan unlocken) leveren ook een immense bijdrage aan de fun factor en de diversiteit van deze mode. Deze bevordert niet alleen de graad van customization, maar biedt bovendien meer dan voldoende vrijheid voor afwisselende speelstijlen. Wil je nog een laatste kans om de kerel die op je schoot uit te schakelen, dan kies je gewoon Last Stand of Martyrdom. Wil je liever onopgemerkt blijven zodra iemand de radar oproept, dan selecteer je simpelweg de UAV Jammer. Zelfs zij die enkel willen knoeien met springstoffen, komen met behulp van de Perks aan hun trekken, want het plaatsen van C4 en Claymores behoort eveneens tot één van je opties indien je level hoog genoeg is. Het grootste nadeel is echter dat ze niet allemaal even gebalanceerd zijn en dat sommige eerder “flash over substance” zijn, net als de helikopter die je na zeven kills mag oproepen.

Aan de gameplay en de manier waarop Call of Duty 4 je beloont, schort er dus nauwelijks iets, maar naarmate de tijd vordert worden de bugs des te duidelijker. De netcode (die 85% van de tijd voor vloeiende sessies zorgt) is niet zó goed, want dankzij de Kill Cam zie je regelmatig dat hetgeen dat je op jouw scherm zag, niet overeen komt met wat er “werkelijk” gebeurde. Verwonderde het je dat iemand niet stierf nadat je een halve of volledige ammunitieclip in hem pompte? Dan is de kans groot dat de Kill Cam je toont dat je volgens de servers amper kogels afschoot. Ook de respawn posities zijn afschuwelijk (nóg erger dan die van Halo 3): meer dan eens stond ik recht voor, achter of naast de vijand, terwijl de rest van m’n team zich elders bevond, laat staan dat je eventueel in het midden van een air strike terug tot leven komt. Gelukkig zijn beide problemen een pak minder frequent in de Hardcore-modi, maar de normale Team Deathmatch, Domination enzovoort worden hierdoor op lange termijn ondraaglijk.

Daarnaast zijn de lobbies en andere aspecten van de multiplayer niet even verfijnd als Bungie’s Xbox 360-game. Het Party-systeem bijvoorbeeld (dat in mijn opinie trouwens een standaard moet worden voor team-based shooters) laat je niet toe om met alle leden gelijktijdig naar een andere private session te gaan, waardoor je de rest dus opnieuw moet uitnodigen. Zoek je een match en wil jij (de party leader) de pre-game lobby verlaten, dan moet iedereen op B drukken in plaats van enkel de party leader. Matchmaking staat eveneens nog niet op punt: zo wordt je statistisch gezien (op basis van de levels dus) vaak niet gegroepeerd met mensen van jouw niveau… Het meest vervelende gebrek van de multiplayer is vervolgens het feit dat je huidige sessie bruusk beëindigd wordt eens de host plotseling vertrekt en daarmee basta; zelfs in de pre-game lobby! Het moet echter gezegd worden dat de developers op de hoogte zijn van zulke fouten en dat men deze gelukkig zal adresseren met een toekomstige auto-update, dewelke normaliter ergens in januari verkrijgbaar zou zijn.

En dan resteren er nog de 16 verschillende maps. Kwantitatief gezien een mooi aanbod, maar helaas kan ik niet hetzelfde over de kwaliteit van deze levels. Minstens de helft ervan zijn matig tot slecht en het merendeel van deze maps zijn alleen geschikt voor een beperkt aantal modi. Zo passen Crossfire en Vacant bijvoorbeeld bij Team Deathmatch, maar zijn ze verre van de perfecte levels voor een modus zoals Search & Destroy. Helikopters en air strikes zijn tevens niet overal even nuttig en bepaalde maps zien er bijna exact hetzelfde uit als hun tegenhangers in de single player campaign. Aan jou de keuze of deze laatste opmerking een nadeel is…

Ten slotte nog een beetje uitleg over het audiovisuele totaalpakket van Modern Warfare. Allereerst verdienen de ontwikkelaars lof voor het verwezenlijken van een quasi constante framerate van 60 per seconde en dit zonder een greintje screen tearing. De animaties en de belichting van het spel zijn er eveneens op vooruit gegaan, maar verder is dit nieuwste deel op grafisch vlak enkel een kleine evolutie op Call of Duty 2. Infinity Ward gebruikt nog altijd iets te veel normal mapping (met als gevolg veel wazige textures) en de pop-in problemen zijn nog steeds aanwezig. Verder oogt het gras weer foeilelijk (zie: Ghillies in the Mist), ondanks de inspanningen van Treyarch in Call of Duty 3. Het geluid daarentegen is een flinke vooruitgang (op wat recyclage na wat betreft sound samples) en het slaagt er perfect in om het gevoel van chaos in je nabijheid aanzienlijk te versterken.

Het vierde deel van de Call of Duty-reeks zit vol met pientere ideeën, maar helaas liet de afwerking het over de algemene lijn een beetje afweten. Hierdoor werd de game een milde ontgoocheling (maar alles behalve een beroerde FPS) die ongetwijfeld voor verbetering vatbaar is; iets wat we jammer genoeg pas binnen twee jaar hopelijk zullen zien. Voor enkel en alleen de single player zou ik het spel alvast niet aanraden (je hebt het trouwens op Normal in 6 à 8 uur uit), maar ben je ook op zoek naar een stevige multiplayer shooter en schuw je niet een beetje realisme, dan zal je hoogstwaarschijnlijk veel plezier beleven met Modern Warfare.