Buffy: The Vampire Slayer

Wanneer er games verschijnen die gebaseerd zijn op films of TV-series is het resultaat meestal niet veel soeps. Men In Black en The Mummy Returns (PS2) zijn maar een schim van hun filmvariant. Ook met TV-series is het nauwelijks beter gesteld, herinner je The Simpsons Road Rage of nog erger The X-Files. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen die de regel bevestigen (o.a. The Thing) en daar kunnen we Buffy: The Vampire Slayer ook bij rekenen. Je hoeft niet meteen een grote fan van de reeks te zijn (ben ik trouwens ook niet) om deze game naar waarde te kunnen schatten. The Collective (ontwikkelaar) is erin geslaagd om de elementen die de serie zo kenmerkt en de voorwaarden om een degelijk actie/adventure af te leveren met elkaar te combineren. Op zich is dit al een hele prestatie aangezien er vele hen voorgingen en al even jammerlijk faalden.

Je avontuur start met een tutorial level waarin je de kans krijgt om de basisbewegingen even te oefenen en met de kruisboog enkele pijltjes weg te schieten. Let wel op om zelfs hier al met de nodige aandacht te spelen want bij een wanprestatie kan je reeds vlug het onderspit delven. Ondertussen heb je van Giles (je engelbewaarder) de nodige informatie ontvangen hoe Buffy aan haar weinig benijdenswaardige titel van Vampire Slayer komt. Naadloos gaat het tutorial dan over in het echte spel en het eerste wat je meteen opvalt is dat de overal opduikende vampiers heel wat weerstand bieden. Ze zijn erg agressief en vrij snel, telkens is het een uitdaging om er eentje tot stof te doen wederkeren. Vampiers leg je immers niet zomaar het zwijgen op door wat traditioneel “kick and punch" werk.

Wanneer je een exemplaar tegen de vlakte mept moet je het karwei nog afmaken en liefst vrij snel want voor je het goed en wel beseft zijn ze alweer overeind. Hun hart doorboren met een scherp puntig voorwerp is “the finishing touch”. Hiervoor gebruik je meestal een stake (houten spies) maar ook borstels, schoppen en baseball knuppels bewijzen hiervoor hun waarde. De kruisboog en het water/vuurwapens kunnen ook de nodige schade toebrengen. Variatie genoeg dus om niet steeds op dezelfde wijze je van je vijanden te ontdoen. Voeg daarbij de combo’s die je tijdens de knokpartijen kan gebruiken en je hebt een waaier aan mogelijkheden.

Gelukkig krijgen de bloeddrinkers Buffy ook niet klein met enkel vuist en voetwerk. Ons tieneridool gaat eveneens niet zonder een fatale genadeslag niet voor de bijl. Genadeslag mag je echter niet te letterlijk nemen want de vampiers planten gewoonlijk hun tanden in haar nek of verbrijzelen haar hoofd of borstkas (wie doet er nu toch zoiets met ons Buffy?) Met enkel vampiers als tegenstander zou het al vlug een saaie boel worden. Vijanden als hellhounds, skullheads, zombies en spinnen kruisen geregeld haar pad.

De 13 levels brengen je van de Sunnydale High School naar nachtclubs en begraafplaatsen, Sunnydale’s havengebied en fabrieksgebouwen. Eén ding hebben alle levels gemeen, ze zijn erg donker en grauw. Klinkt best logisch aangezien vampiers meestal ’s nachts actief zijn. Het heeft echter ook z’n nadelen want er zitten momenten bij dat je amper ziet waar je loopt en dat is natuurlijk niet zo leuk wanneer je van de ene naar de andere richel moet springen. Het gebeurt dus wel eens een keertje dat je domweg in een diepe afgrond stort zonder dat je het eigenlijk in de gaten had. Buffy kan meer dan alleen maar springen, zo heeft ze van Lara les gehad om aan smalle richels of buizen te hangen en verder te klauteren. Houten kratten kan ze kapotslaan en bevatten soms waardevolle voorwerpen zoals Holy Water, Elixirs en dergelijke. Zoals elke adventure game bevat Buffy een aantal puzzels. Deze zijn echter nooit al te moeilijk en zullen je vooruitgang amper belemmeren. Zowat ieder level bevat een aantal secrets maar echt veel moeite zal het je niet kosten om daarvan het merendeel te ontdekken want ze zijn niet bijster goed verborgen. Een secret bestaat meestal uit Crystals en deze glinsterende steentjes ruilt Buffy in voor meer gezondheid en meer slayer power. Slayer power heb je nodig om de speciale en meest krachtige combo’s uit te voeren. Telkens je een schepsel verslaat laat deze een beetje gezondheid of slayer power magie achter zodat je deze 2 vitale zaken steeds op peil kan houden.

De gameplay is zeer goed en verloopt zonder noemenswaardige problemen. Het gaat er wel eens hectisch aan toe wanneer je door meerdere demonen tegelijk wordt aangevallen maar alles went en na een poosje heb je daarvoor ook de nodige ervaring om deze massa-aanvallen succesvol te verweren. De combo’s zijn makkelijk aan te leren en vragen geen ingewikkelde button combinaties waarbij je vingers in de knoop raken. Alles is lekker eenvoudig gehouden. Saven doet de game automatisch, je kan dus niet om het even waar je vooruitgang opslaan. Laat dit je niet ontmoedigen want ieder level is in 3 of 4 deeltjes gesplitst waarna de game iedere keer je progressie vastlegt. Zware frustraties omdat je een heel stuk opnieuw moet herspelen is er niet bij.

Grafisch zijn er alleen maar lovende woorden want er zijn geen bugs te vinden zoals doorschemerende muren of personages die half in het decor verdwijnen. De virtuele versie van Buffy en haar vrienden (en vijanden) is erg geslaagd en de gelijkenissen met de “real thing” is verbluffend. Fakkels in de donkere gangen zorgen voor mooie schaduws als Buffy passeert en soms schrik je zelfs van je eigen silhouet zodat je jezelf wel eens een trap geeft (hopelijk heeft dan niemand je stommiteit opgemerkt) De stemmen van Willow, Cordelia, Xander, Spike en alle andere personages zijn authentiek maar ironisch genoeg is het enkel de stem van Buffy die niet met de werkelijkheid overeenstemt. De typische Buffy replieken maken dat echter weer goed en zorgen voor de nodige humoristische momenten die het constante creepy gevoel breken. De klassiek getinte muziekdeuntjes zorgen voor een gepaste sfeer en drijven de spanning op tijdens de cruciale momenten.

Buffy: The Vampire Slayer is exclusief te spelen op de Xbox en zal daardoor menig niet Xbox-bezitter doen knarsetanden. Het is een aangenaam actie/adventure game geworden dat zeker bij vele gamers in de smaak zal vallen. Graphics, gameplay en de muziek zitten goed. Slechts één kritische noot kan ik verzinnen en dan alleen voor de mensen die veel adventure games verslinden is Buffy misschien wel iets te makkelijk. Dan hebben we het niet zozeer over de gevechten die zijn soms best pittig maar de puzzels kunnen we moeilijk hersenkrakers noemen. Ook de secrets hadden heel wat meer uitdaging geboden als ze deze beter hadden verborgen. Als de makers aan een eventuele opvolger denken dan moet enkel daar de moeilijkheidsgraad stevig opgetrokken worden en ze hebben een potentiëel topgame in handen. Haal voor alle veiligheid een voorraad knoflook in huis en speel de game enkel tegen de ochtend zodat de eerste zonnestraaltjes je eventueel van een gruwelijke dood kunnen redden.