Bubble Bobble Neo!

De Tijd van Toen

Onlangs slenterde ik door het drukke winkelcentrum, op zoek naar een leuke film in HD, maar ondanks de duidelijke opmars van Blu-ray in de rekken, vond ik mijn gading niet. De koopdrang kreeg echter de bovenhand en ik zou koste wat het kost met iets naar huis gaan. Die bewuste dag was het lot mijn portefeuille evenwel gunstig gezind, want ik botste op een spelcompilatie voor de PSP, EA Replay en dat aan de aantrekkelijke prijs van tien euro. Een daalder per spelletje, dat is een prijs die ik voor wat nostalgie wel wil betalen, zeker wanneer er tussen de veertien titels welluidende namen als Road Rash, Desert Strike, Syndicate en Wing Commander zitten. Op de PlayStation Store kan je deze bundel overigens ook terugvinden, maar zelfs in promo moet je daar vijf euro meer betalen wat alweer aantoont dat heel die downloadcultuur goed is voor de producenten, maar niet voor de consument.

Maar goed, diezelfde heimwee naar mijn tienerjaren brengt me bij Bubble Bobble. Dit spel zat immers in de laatste compilatiedoos, samen met enkele andere Taito-klassiekers (waaronder Rainbow Islands), die ik voor mijn Commodore 64 kocht. Het zou dan ook een prettig wederzien moeten worden op de Xbox 360, maar al snel bleek dat de tijden veranderd zijn. Tja, slechts een fractie van de retrogames weerstond de tand des tijds, het merendeel blijft evenwel best wat ze zijn, namelijk een leuke herinnering. Uiteraard zijn deze spelletjes allemaal achterhaald op het audiovisuele front, maar de grootste stoorzender om in dit geval Bubble Bobble genietbaar te houden tijdens een langere speelsessie, is de naar hedendaagse normen krakkemikkige gameplay. Op de uitstekende SEGA Mega Drive Ultimate Collection is dat geen probleem. Voor een zacht prijsje kan je vluchtig door de net geen vijftig spelletjes lopen, intussen alle simpele achievements vrijspelend. Dergelijke bundels zijn echter veeleer een uitzondering op de 360, want de uitgevers prefereren om deze klassiekers individueel op Xbox Live Arcade aan te bieden. In de beginjaren van deze dienst rekende men voor een retrospelletje een nog doenbare 400 Microsoft punten aan, vandaag de dag vraagt men zonder schroom 800 tot zelfs 1200 MPS en dat onder het mom dat het om remakes gaat, maar zelden merk je daarvan meer dan de hogere resolutie (laat Space Invaders Extreme een uitzondering zijn die de regel bevestigt). Bubble Bobble is jammer genoeg geen geval apart en is quasi identiek aan het origineel uit 1986 met een prijskaartje van tien euro erop gepind. De betalende extra levels (zie weekoverzicht 40) durf ik dan nog niet eens mee te rekenen.

Zeepbellen Blazen

Zoals elke zichzelf respecterende partygame moet de spelbeleving en dus besturing simpel zijn. Je beweegt de draak, of liefst twee tot zelfs vier soortgenoten als je thuis (want enkel offline) voldoende volk kan vinden, van links naar rechts op één enkel scherm. Springen naar een hoger gelegen verdieping lukt ook en omgekeerd kan je je laten vallen in een gat. De bodem van het scherm sluit overigens op magische wijze aan op de bovenkant, maar de zijkant is een solide muur. Als wapen beschik je over de alom gevreesde zeepbellenblazer. Vang je een vijand in een dergelijke “bubble”, dan is het zaaks van hem kapot te prikken met je rugstekels (elke fatsoenlijke draak heeft die hé). Dat, of je laat de bel uiteenspatten door erop te springen. Het geweld waarmee dit gebeurt, veroorzaakt een kettingreactie van naburige, ontploffende zeepbellen. Als beloning regent het eten met soms ook een supergroot en dus veel punten waard zijnd stuk taart of fruit. Naarmate de levels voorbij vliegen, worden je opponenten sneller, agressiever en bovenal, ze schieten terug! Gelukkig kan je ook power-ups oprapen die bijvoorbeeld dodelijke bliksemschichten over het scherm laten knallen of het gangenstelsel onder water zetten. Talm echter niet te lang, want een onzichtbare klok tikt genadeloos verder. Passeer je de tijdslimiet, dan duiken de onkwetsbare spoken op en die zijn gegarandeerd fataal voor de lieve draakjes. De frustratie zal genadeloos toeslaan wanneer je de logica achter een puzzel niet snapt (YouTube was hier mijn beste vriend). Zo zijn sommige decorstukken visueel niet verschillend van een aangrenzend deel, maar blijken ze toch in één richting doorsteekbaar, weliswaar met horten en stoten. Als je daarenboven op je gemakkelijk stukgaande bellen in een amper twee draakjes brede tunnelschacht omhoog moet trachten te springen, koken de potjes al snel over, zeker als jij er dan toch in slaagt, maar je medespeler(s) niet. Dan is het de hoogste tijd voor een pauze. Saven doet het spel automatisch als je terugkeert naar het hoofdmenu, ideaal om het doorspelen van de twee maal honderd levels wat draaglijker te maken. Het oneindig aantal continues helpt natuurlijk ook.

Remake? Re-release!

Grafisch is er weinig verandering merkbaar. Over het simplistisch (want een kale achtergrond en het decor is amper opbeurender te noemen) singlescreen scherm bewegen enkele amper geanimeerde sprites schichtig heen en weer. De enige verschillen met het oorspronkelijk spel uit 1986 zijn de HD-resolutie en het 3D-perspectief, maar dit zal de Xenos-GPU amper aan het werk zetten. Ook de muziek is in die dertig jaar niet gewijzigd en mag misschien opgewekt klinken, het zal je de opgelopen frustraties niet doen vergeten. Re-(re-re-re-re-)release, ja. Remake, nee. Een filmpje zegt natuurlijk meer dan duizend woorden, dus misschien moet je gewoon maar eens deze webvideo bekijken.

Echte Klassiekers

Nee, Bubble Bobble Neo! behoort niet tot het selecte clubje van all-time-klassiekers. Die eer is weggelegd voor titels als Super Mario Bros. op de Virtual Console, Sonic the Hedgehog 2 op XBLA en Super Stardust HD op PSN. Op pc (en Mac) plaats ik graag Qwak van Team 17 in de vitrine (download hier de nieuwste demo), maar uiteraard zijn er ontelbaar andere retrogames die ook dat beetje geld waard zijn. De draakjes Bub en Bob zijn echter op alle gebied achterhaald. Jammer dat alweer een grote naam uit de videogamegeschiedenis wordt misbruikt. Met een dergelijke re-release doe je de herinnering enkel onrecht aan.