Brothers in Arms: Hell's Highway

Nadat het voorbije jaar zowat alle shooters het WO II-strijdtoneel links lieten liggen, kunnen we dit najaar weer volop in onze oude gewoontes hervallen. Brothers In Arms, een oudgediende van Ubisoft, komt weer op de proppen met intussen het derde deel in de reeks. Dichtbij huis deze keer, meer bepaald in Nederland, in de omgeving tussen Eindhoven en Arnhem waar in 1944 Operation Market Garden plaats vond. Gearbox heeft rond deze operatie een leuk verhaal weten breien, dat aan de hand van flashbacks deels terugblikt op de avonturen van Baker, jouw personage. Voor wie Brothers In Arms niet eerder uitprobeerde even een korte nieuwsflash: dit is geen Call of Duty. Jezelf met ware doodsverachting in de strijd gooien, levert in deze titel geen sikkepit op. Hier draait het om de vijand te benaderen met verschillende teams. Je hebt een team dat druk op de ketel moet zetten door de Duitsers onder vuur te nemen, het zogeheten MG team. Je kunt aan de hand van een symbooltje boven de vijand zien of de vijand na lang onder vuur genomen te worden in dekking is. Is dit het geval, dan is het moment daar om op te rukken met je Assault team, om zo de vijand te flankeren. Als laatste is er nog het Bazooka team dat liever met de grove borstel opkuis houdt. Ideaal om bijvoorbeeld een voertuig of machinegeweernest snel op te doeken, en ook verreweg het leukste team om in te schakelen.

Het merendeel van deze game speel je vanuit cover. Je rent naar een muurtje, klikt op je LB en je zoekt dekking. Proberen vuren vanuit een onbeschermde positie is zo goed als zelfmoord, dus ren je maar van cover naar cover. Het “vastklikken” en loskomen van een coversituatie werkte naar mijn mening toch niet zo lekker als bijvoorbeeld in Gears of War of Rainbow Six Vegas 2. Ook de camera deed niet altijd wat ik verwachtte in een coversituatie. Het principe Find, Fix, Flank en Finish the enemy wordt onafgebroken opgevoerd, maar na een tijdje heb je het wel gezien en verlang je toch eens naar een andere aanpak dan steeds hetzelfde kunstje. Je geeft voordurend orders aan je teams en die voeren ze netjes uit, maar zelf bleef ik op mijn honger zitten qua actie. In een van de levels had ik zelfs meer schapen en kippen doodgeschoten dan Duitsers, waardoor de combat soms toch wel eentonig kan worden. De voldoening moet je dus eerder krijgen van de acties van je teams, en dat is toch nooit zo leuk als zelf de schoten lossen. Zelf scoor je eigenlijk bitter weinig kills vergeleken met de doorsnee shooter. In een echte strategie game haal je voldoening uit hoe je je troepen opstelt en inzet. Helaas komt er in BIA weinig strategie bij kijken. De levels zijn zo opgebouwd dat het hele decor er staat in functie van je flankeermanoeuvres. Enkel grote fluorescerende pijlen met “langs hier” ontbreken nog.

Aangezien het merendeel van je acties moet gebeuren door het aansturen van je teams, is het vrij belangrijk om een degelijke AI te hebben. Gelukkig is dat het geval en je maatjes volgen netjes hun orders op. Wat ik echter jammer vond is dat je mannen niks anders onder vuur kunnen nemen dan de vijand of enkele op voorhand gedefinieerde obstakels. Er zit een aardig schademodel in deze game, en het had leuk geweest had je je teams ook kunnen opdragen om bijvoorbeeld een muurtje of schutting omver te schieten om zo een doorgang te creëren. Ik weet het, we zijn verwend na het spelen van Battlefield Bad Company. Je krijgt wel enige afwisseling wanneer je een ritje met een tank kan doen of een solo missie krijgt, en er zijn een paar extraatjes voorzien zoals bijvoorbeeld het zoeken van Kilroys (muurtekeningen waarvan er drie in elke level verstopt zitten). Af en toe bots je wel vanzelf op eentje, maar al gauw vond ik het een sleur om elke muur te gaan zitten onderzoeken. Naast deze WO II-graffiti kan je op elke kaart ook nog 2 Recon points vinden. Vaak vind je deze in een hoog gebouw zoals een windmolen, maar het kan evengoed een kruispunt zijn met een breed overzicht. Over de multiplayer kan ik kort zijn: overal wordt steen en been geklaagd over de beperkte mogelijkheden, dus ik denk dat je beter deze titel aan je voorbij laat gaan als het je om multiplayer is te doen.

Soms neemt het verhaal echter iets te veel de bovenhand op de gameplay naar mijn zin. Een voorbeeldje: in een missie word je geconfronteerd met een genadeloze Duitse scherpschutter die aardig wat terreur zaait onder de geallieerde troepen. Je doel is om de snoodaard bij zijn kraag te vatten wanneer hij zich verschanst blijkt te hebben in een kerktoren. De missie bouwt langzaam op naar de confrontatie met de sniper, en eens je de kerk gezuiverd hebt van Duitse troepen, trek je de toren in. Daar aangekomen neemt een cutscene het zaakje over, en die toont een kort gevecht waarin je de Duitser uit de toren ziet vallen. Op zo’n moment jeuken mijn handen om die kerel eens duchtig van wat luchtgaten te voorzien. Wat een teleurstelling is het dan om de actie door middel van een cutscene te zien. Hier had men naar mijn mening toch iets meer mee kunnen doen, maak er dan een soort mini eindbaas van of zo. Alles is toch beter dan zo’n saai ingame filmpje? Dergelijke momenten komen het verhaal uiteraard ten goede, maar lieten mij serieus op mijn honger qua gameplay.

Intussen draait de Xbox 360 op kruissnelheid, en dat begint stilaan te resulteren in verdomd lekker uitziende titels. Helaas is BIA niet een van die games. Ok, slecht ziet het er zeker ook niet uit, maar ik stoorde me toch enigzins aan de gedateerde look. Was deze game een jaar geleden verschenen dan lag het er misschien niet zo dik op. Maar we zijn verwend en in een jaar tijd wordt soms grote vooruitgang geboekt. In ieder geval is dit niet van het niveau dat we van Ubisoft gewend zijn. Maar dat zullen Far Cry 2 en de nieuwe Prince Of Persia binnenkort ongetwijfeld wel rechtzetten. Gelukkig zijn de decors voor ons natuurlijk heel herkenbaar, en het is een verademing om dergelijke sfeervolle locaties te zien in een game. Vooral de nachtmissies ademen sfeer, en vormen een mooi tegengewicht voor de soms povere visuals in de andere levels. Qua geluid hebben we zo goed als niks te klagen. Enkel het stemmenwerk stoorde me af en toe, met name de Duitsers klonken als rasechte idioten, en de Hollanders daarentegen spreken Engels met een soort Frans accent. Maar voor de rest levert Gearbox hier puik werk af.

Als je net zoals ik hoopte dat BIA zijn overdreven planmatige aanpak overboord ging gooien om zo een iets breder publiek aan te spreken, dan moet ik je teleurstellen. Ten opzichte van de twee vorige BIA games is er eigenlijk weinig veranderd. Dat is goed nieuws voor fans van de reeks, maar minder goed nieuws voor wie liever de COD of MOH aanpak heeft. De game verdient krediet omdat het zich weet te onderscheiden van die andere twee grote namen, maar aan de andere kant zullen de meeste mensen dit niet zo leuk vinden als het rechttoe rechtaan knallen uit COD en MOH. Samengevat: je zal met deze game zeker geen miskoop doen, maar een echte must have zou ik het zeker niet durven noemen. Volgende keer het Ardennenoffensief eens proberen?