Borderlands

Omdat het label van first-person shooter nauwelijks de lading van Borderlands dekt volgens enkelen, wordt er gegoocheld met termen als “Role Playing Shooter” of “FPS met MMO-invloeden”, maar de slogan op de hoes van de game vat het ons inziens nog veel beter samen: “Lock, load and face the madness!”.

Want laat er geen twijfel over bestaan: Borderlands is een shooter in hart en nieren en een waar knalfestijn voor alle aficionados van wapens en explosieven, die dankzij ingenieus programmeerwerk in miljoenen varianten voor het grijpen liggen in de wereld van Borderlands. Of het er werkelijk “87 gazillion” zijn zoals Gearbox wel eens laconiek en bij wijze van hyperbolische propaganda beweerde, daar hebben we tot op vandaag de dag het raden naar. Feit is echter wel dat we nog steeds niet van het tegendeel overtuigd zijn en vurig in die illusie blijven geloven, en dat na maar liefst meer dan dertig uur ondergedompeld te zijn in de prachtige, geschifte cel shaded wereld die Gearbox op het scherm tovert. Borderlands is ‘pistolenporno’ in de puurste vorm en zij die als MMO- of RPG-liefhebber de overstap naar Borderlands willen maken op basis van de eerder vermelde verwijzigingen naar die genres, zullen bedrogen uitkomen. Daarvoor zijn de MMO- en RPG referenties ongetwijfeld te beperkt, maar dat is hoegenaamd niet als kritiek bedoeld, integendeel. Gearbox verdient alle lof omdat ze louter uit die verschillende spelwerelden specifieke ingrediënten geleend hebben die de shooter-ervaring nog intenser en bovenal verslavender maken, zonder hun beoogde doelgroep, de FPS-fans, teveel te vervreemden of overwelmen met ingewikkelde poespas die hen misschien net afschrikt in die genres. De routebeschrijvingen in de wijde wereld illustreren het onderliggende rechttoe rechtaan-karakter van het spel overigens op treffende en kurkdroge wijze. Zo zagen we bijvoorbeeld meermaals een aftands bord, met daarop twee rudimentaire pijlen geschilderd, links en rechts, slechts verduidelijkt met de termen “either” en “or”. Humoristisch vanwege de eenvoud, zeker als je na de splitsing op beide wegen nog eens een ander bord tegenkomt met een pijl naar voor en daarbij de commentaar “trouble ahead”. Kortom: ongeacht de route die je kiest, je zal knallen tot je erbij neervalt!

Babypasjes

Uiteraard smijt Borderlands niet meteen vanuit iedere windrichting al het onheil van de wereld op je dak. De start van de game verloopt zelfs eerder gezapig, waarbij je voorzichtig enkele verkennende passen zet in een – zoals later zal blijken – uiterst klein segment van de gehele spelwereld. De missies fungeren in deze fase van het spel vooral als verdoken tutorial en als ideaal excuus om de triggerfinger langzaamaan op te warmen met enkele verwilderde, gemuteerde puppy’s die luidkeels blaffend een sappig stukje vlees uit je kuiten trachten te scheuren. Hoe je deze rondhuppelende stukken biefstuk een kopje kleiner maakt, zal overigens weinig verschillen naargelang het personage dat je gekozen hebt. De vier huurlingen hebben namelijk als belangrijkste gemeenschappelijke kenmerk toch vooral dat ze als schietgraag te bestempelen zijn. Brick is weliswaar de meer fors gebouwde close combat-liefhebber, terwijl Mordecai zijn prooien bij voorkeur vanop grote afstand neermaait, maar drastisch is de impact van deze voorkeuren nooit. Roland kiest als all-round soldaat helemaal voor de gulden middenweg, terwijl de lichtvoetige Lilith voor een doorgaans iets subtielere of zelfs stiekeme aanpak opteert. Het belangrijkste verschil op het eigenlijke strijdtoneel is evenwel de special ability waarmee elk van hen begenadigd is, zeker naarmate je deze verder ontwikkelt. Roland kan bijvoorbeeld een turret gun oproepen die zelfstandig de tegenstand neermaait en in latere fases zelfs ammo en health kan spawnen, raketten afvuren en dies meer. Op die manier is elk personage wel op unieke wijze te specialiseren en te boetseren naar een stijl die jou het beste past.

Grinden

Het is bij het individualiseren van je personage dat de MMO- en RPG-invloeden om de hoek komen kijken. Iedere actie die je onderneemt in het spel – het doden van een monster, het voltooien van een missie etc – wordt namelijk beloond met ervaringspunten die ertoe bijdragen dat je steeds sterker wordt, hetgeen zich vertaalt in een hoger level. Ter indicatie: je kan de game in 25 à 30 uur uitspelen met op dat moment een level 30 tot 35, maar wie er maar geen genoeg van krijgt kan nog probleemloos verder spelen tot level 50. Zoals dat bij de beste MMO’s het geval is, betekent dit dat je in Borderlands als een bezeten maniak van missie naar missie raast en alles dat je pad kruist vakkundig molt, verslaafd aan de rush die gepaard gaat met het levelen en het ontvangen van een nieuw skill point dat je aan één van de eenentwintig unieke vaardigheden van jouw personage kan toewijzen. Wie net als ons in dit soort games vaak te kampen heeft met de panische angst om skill points te investeren in wat later nutteloze talenten blijken te zijn, kan overigens op beide oren slapen, want Borderlands laat toe om ten alle tijde (tegen een prijsje uiteraard) je skill points te herverdelen. Een godsgeschenk dat het speelplezier zoveel aangenamer maakt en potentiële “stress” vakkundig wegneemt. Meer nog: ondanks de tientallen uren speeltijd met Borderlands, is er niet één moment geweest waarop we frustratie hebben ervaren en dat werd nog eens extra beklemtoond door het feit dat we meermaals, uren na het voorziene tijdstip om onder de wol te kruipen, nog steeds onvermoeid met de controller in de hand en het schuim op te lippen aan het verder spelen waren, om toch maar weer iets nieuw te ontdekken.

Maatwerk

Dat is meteen ook de grootste verdienste van Borderlands: het dermate uitvergroten van de vermakelijke steunpilaren waarop de game gestoeld is, dat eventuele minpuntjes geeneens opvallen en met de mantel de liefde worden bedekt. De volledige game is namelijk op minutieuse wijze ontworpen rondom enerzijds het voortdurende levelen van je personage en anderzijds de verzamelwoede waarmee je beloningen allerhande tracht te vergaren, zoals geld, munitie, zeldzame artefacten en niet te vergeten vele duizenden wapens! De vernuftige HUD is hiervan bij uitstek het beste en meest zichtbare bewijs, vooral de manier waarop men een ongeziene hoeveelheid diepgang en feedback heeft samengepropt in een nochtans uiterst overzichtelijk en gebruiksvriendelijke scherm tart de verbeelding. Op papier klinkt het weliswaar als een overdaad aan informatie, maar in praktijk klikt het wonderwel: vijanden hebben bijvoorbeeld een zichtbare levensbalk, de geleden schade vertaalt zich in cijfers die letterlijk van hun lichaam springen, het level van een vijand is eveneens in beeld wanneer je je vizier erover beweegt (met zelfs een bijhorende doodskop wanneer deze te sterk is en je beter het hazenpad kan kiezen), de verdiende ervaringspunten komen ogenblikkelijk in beeld en zo zijn er nog tal van weetjes die je haast onbewust verwerkt en naar handelt tijdens het spelen, zonder dat je erin verdrinkt. Borderlands voelt zo nooit aan als een spel van cijfers en metertjes, terwijl het dat onderliggend wel in belangrijke mate is uiteraard. Maar in tegenstelling tot bij sommige RPG’s zal zich dat bij Borderlands voor leken niet vertalen in een onoverkomelijke barrière waar men zich doorheen moet worstelen.

Non-stop Sinterklaas

Op dezelfde bevattelijke manier kan je alle items vlot evalueren die in de wereld verspreid liggen of worden achter gelaten door een gesneuvelde vijand. Een eerste indicator is de kleurcode van de lichtbundel waarmee ze in de omgeving jouw aandacht opeisen, die van alledaags naar uiterst zeldzaam gaat. Eenmaal dichterbij, moet je enkel je vizier over het item bewegen – en dus geen toetsen indrukken of inventarissen openen! – om vervolgens in één oogopslag de waarde van bijvoorbeeld een geweer te zien, de scores op het vlak van kracht, snelheid en nauwkeurigheid, eventuele bonuseigenschappen én tot slot ook nog hoe dat specifieke wapen zich verhoudt ten opzichte van de schietijzers die je op dat moment draagt. Zo snuister je binnen de korte keren als een ervaren aasdier doorheen tientallen items en heb je na luttele seconden reeds beslist dewelke je wel of niet wil meezeulen, want het aantal plaatsen in je rugzak is beperkt! Je zal bijgevolg nooit langer dan vijf minuten met identiek dezelfde uitrusting door het landschap trekken en stelselmatig bouw je een basisset aan favoriete wapens uit die je perfectioneert met pas ontdekte nieuwigheden. Daarenboven word je evenmin overstelpt met nutteloze prullen en is de buit steeds afgestemd op jouw munitie- en gezondheidsnoden. En hoe Gearbox erin geslaagd is, is ons een raadsel, maar steeds opnieuw ontdek je een item dat je perse wil hebben, hetzij als beloning, hetzij in de shops (waar je ook items kan verkopen trouwens), zodat je nooit helemaal verzadigd geraakt en je ook nooit té machtig zal voelen, want er is altijd wel weer een krachtiger wapen en een nog grotere vijand om neer te maaien!

Who Cares?

Het valt niet te ontkennen dat we met een zekere scepsis aan Borderlands begonnen – zou het niet teveel een bont allegaartje worden? -, maar het moge duidelijk zijn dat deze game een niet-alledaags hoogtepunt is voor liefhebbers van het betere knalwerk, waardoor je al een zuurpruim moet zijn om je te storen aan het ontbreken van een deftig verhaal, het feit dat de tegenstand vaak oliedom is (maar daarom niet minder vermakelijk vanwege hun numerieke overwicht en de firepower die ze in huis hebben) of de occasionele bug die de kop op steekt. Het zijn minpuntjes die ontegensprekelijk aanwezig zijn, maar wie maalt erom als al de rest tonnen plezier uitstraalt? Borderlands heeft ons aangenaam verrast met een frisse kijk op het shootergenre en het schier onuitputtelijke wapenarsenaal dat maar niet verveelt. En ondanks dat de game duidelijk voor – ook offline! - coöp gebouwd is, heeft Borderlands ook tonnen plezier in petto voor de eenzaat. Het ultieme bewijs voor de sterkte van de game.