Blur

Een volwaardige racegame met power-ups? De combinatie van realistische voertuigen en een achttal power-ups wist ons aanvankelijk niet meteen te overtuigen, maar we gaven Bizarre Creations graag het voordeel van de twijfel. In het bijzonder omdat de studio uit Liverpool met de uitstekende Project Gotham Racing-reeks al ruimschoots haar sporen had verdiend in het overbevolkte racegenre. Na een eerste testrit in de multiplayer bèta werden de eerste twijfels absoluut van tafel geveegd, enkel de singleplayer was nog in nevelen gehuld. De chaotische raceactie en de stimulerende beloningsstructuur van de online modi hielden me in ieder geval aan het beeldscherm gekluisterd. Even snel een potje Blur eindigde toen gegarandeerd in een uitputtende marathonsessie. Toen het recensie-exemplaar werd verdeeld, was ik er dan ook als de kippen bij om de review op te eisen.

Blur is inmiddels al tot vervelens toe omschreven als de Mario Kart voor de grote jongens (lees: volwassenen). Hoewel we voor iedere aanwezige power-up een ‘kiddy’ Mario Kart-variant kunnen verzinnen, vinden we toch dat die omschrijving het spel weinig eer aandoet. Dankzij enkele simpele, doch vernuftige gameplaykeuzes wordt er in Blur namelijk een extra laagje diepgang gecreëerd waar Nintendo’s besnorde mascotte nog veel van kan leren. Je krijgt bijvoorbeeld niet zomaar lukraak een power-up toebedeeld: je kunt ten allen tijde zien wat voor type power-up je oppikt en je kunt er maximum drie tegelijk bijhouden en manueel beslissen wanneer en welke je inzet. In tegenstelling tot de meer traditionele kartinggames krijg je zo meer controle over het verdere raceverloop en bovendien kun je veel strategischer te werk gaan.

In totaal zijn er acht verschillende power-ups die rijkelijk over het wegdek verspreid liggen en vrijwel meteen respawnen nadat ze door jezelf of een tegenstander worden opgepikt. Je beschikt onder meer over een doelzoekende raket (Shunt), drie manuele salvo‘s (Bolt), mijnen (Mine), een supersonische snelheidsboost (Nitro), bliksemschichten waarmee je de koplopers het vuur aan de schenen legt (Shock) en een schild om je tegen inkomende aanvallen te beschermen (Shield). Bizarre Creations heeft de power-ups zo ontworpen dat ze nooit te krachtig of willekeurig aanvoelen. Dat heeft positieve gevolgen voor de balans die zo min of meer wordt bewaard. Wie strategisch te werk gaat, heeft altijd een antwoord klaar op de offensieve pogingen van de ijverige tegenstanders en kan zo makkelijk iedere aanval in de kiem smoren. We gaan hier niet verkondigen dat frustratie nooit meer de kop opsteekt (vlak voor de finish je eerste plaats afgeven blijft vervelend), maar in Blur word je bij het minste contact tenminste niet gedegradeerd naar de allerlaatste plaats en ook achterliggers worden niet overladen met de sterkste power-ups zoals dat regelmatig het geval is.

De power-ups eisen resoluut de hoofdrol op, maar dat betekent niet dat Bizarre geen aandacht heeft besteed aan het racen zelf. Je beschikt over een uitgebreide selectie van een vijftigtal officieel gelicentieerde bolides, waaronder enkele blitse droomwagens zoals de Audi R8, een Dodge Viper of de CCX-R van Koenigsegg. Ze beschikken allen over sterk uiteenlopende statistieken en laten zich op een verschillende manier besturen. Het ene voertuig haalt bijvoorbeeld een hogere topsnelheid, terwijl anderen net een tikkeltje strakker door de bochten driften. Iets waar je maar beter rekening mee houdt wanneer je een voertuig selecteert voor een race. Het weggedrag komt vanzelfsprekend niet in de buurt van een simulatie en is bewust heerlijk arcade gehouden: de auto’s laten zich stuk voor stuk soepel besturen, kleven laag tegen het asfalt en driften zonder veel moeite breed door de bochten. Dat is ook de verdienste van de meer dan dertig beschikbare tracks (gebaseerd op echtbestaande locaties variërend van Hackney tot Barcelona) die ontegensprekelijk ontworpen zijn met het oog op pure fun.

De singleplayermodus is niet meteen bijzonder, maar pretendeert dat ook nooit te zijn en in de praktijk zien we het als een geslaagde voorbereiding op de uitgebreide online mogelijkheden (waarover later meer). De singleplayer bestaat uit een zestigtal events die op hun beurt opgedeeld zijn in negen hoofdstukken. Aan het einde van ieder hoofdstuk staat er een stoere racer op je te wachten voor een één-tegen-één duel, maar voordat je een poging mag wagen om je rivaal te verslaan en zo zijn of haar bolide in de wacht te slepen, moet je eerst aan een aantal vooropgestelde voorwaarden voldoen. Denk hierbij aan een x aantal wagens torpederen met een bepaalde power-up of de eerste plaats verzilveren in alle events van het desbetreffende hoofdstuk. Sommige objectieven haal je met de vingers in de neus, maar vaak moet je reeds gewonnen races opnieuw spelen om de overblijvende doelstellingen te behalen. Het deed me bij vlagen een beetje denken aan Need for Speed: Most Wanted, dat ongeveer een gelijkaardig systeem hanteerde. Naast deze fel bevochten één-tegen-één duels ben je vooral bezig met het behalen van een podiumplaats in de basisraces, vecht je tegen de klok in de checkpoint races of probeer je zoveel mogelijk auto’s te vernietigen in de destruction modi.

Terwijl je vooruitgang boekt in de carrièremodus vergaar je steeds meer fans; vergelijkbaar met het Kudos-systeem uit de Project Gotham Racing-franchise. Driften door de bochten, je opponenten bestoken, een succesvol inhaalmanoeuvre; een race winnend afsluiten,… het levert allemaal een willekeurig aantal fans (ervaringspunten) op. Deze fans laten je niet alleen in level stijgen (in de singleplayer om onbegrijpelijke reden beperkt tot level 25), maar geeft je ook recht op betere bolides en enkele modificaties; kortweg mods en vergelijkbaar met de perks uit de Call of Duty-serie. Het inschakelen van zo’n mod bezorgt de speler onder andere een extra aanvallende power-up, een betere bescherming tegen inkomende projectielen of een bijkomende snelheidsboost. Deze constante vorm van belonen werkt verslavend en vormt ook voor de ietwat beperkte singleplayermodus een absolute meerwaarde.

De singleplayer is aardig, maar het is vooral dankzij de uitgebreide online mogelijkheden dat Blur iedereen van de baan racet. Het genoemde beloningsysteem maakt ook hier zijn opwachting, idem dito voor het verslavende effect dat het met zich meebrengt. Net als in de carrièremodus begin je online met lege handen. Naargelang je een aantal races wint en uitdagingen voltooit (nogmaals vergelijkbaar met de laatste Call of Duty-spellen), vergaar je meer fans en stijg je constant in level. Hoe hoger je level, hoe meer beloningen je krijgt in de vorm van betere wagens en mods. Naarmate je progressie maakt in het online wereldje speel je ook steeds meer verschillende modi vrij. Naast de traditionele en doorgaans chaotische races met maximaal tien of twintig personen, bevat het spel ook nog een Motor Mash-modus waarbij spelers elkaar zoveel mogelijk schade moeten berokkenen en een Team Racing-modus, die volgens ons voor zichzelf spreekt en geen verdere toelichting nodig heeft. Bovenop de formidabele online opties biedt Blur ook nog eens een split screen multiplayer voor maximaal vier spelers. Deze modus is niet zonder gebreken, maar wij zijn al blij dat de heren ontwikkelaars nog eens aan de ouderwetse multiplayer op de bank heeft gedacht, want die wordt tegenwoordig iets te vaak vergeten of gewoonweg genegeerd. In zijn totaliteit is Blur een pretpakketje geworden waarmee je wel een aantal maandjes zoet bent. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de meer dan degelijke graphics en de hippe Twitter- en Facebook-integratie.