Bloody Good Time

Bloody Good Time is een first-person actiespel voor Xbox Live Arcade waarin je een acteur speelt die werkt voor een sadistische regisseur. Het doel is om je collega’s om te brengen tijdens de opnames van een film om zo bloederig mogelijke beelden te verkrijgen. Het spel kost op het eerste zicht niet veel met een prijskaartje van 400 MSP, maar zelfs die prijs is na een tijdje spelen redelijk veel voor hetgeen je krijgt.

Bloody Good Time bestaat uit 4 game modes; Hunt, Elimination, Infection, en Deathmatch. Deze game modes zijn zowel online tegen andere spelers als offline tegen bots te spelen. Verwacht helemaal geen verhaallijn, je beschouwt het spel best als een online only game en gebruikt de offline mode dus best enkel om het spel wat te leren spelen. Jammer genoeg is er in de prijs van 400 punten niet eens een tutorial inbegrepen, zodat je een beroep zal moeten doen op de saaie, twaalf pagina’s lange ‘help & options’-sectie in het menu. En zelfs dan is de kans groot dat je niets snapt van de speltypes.

De bewakers; te veel in getal en onkwetsbaar

Zo is het de bedoeling om in het hoofdspeltype Hunt één specifiek doelwit te achtervolgen en te vermoorden, terwijl er tevens iemand achter jou aanzit. Daarnaast moet je ook nog eens je statistieken in het oog houden, namelijk honger, vermoeidheid en behoeftes. Indien een van die drie onder een bepaald niveau zakt zal je personage veel trager zijn en zal je respectievelijk voedsel, een bed en/of een toilet moeten opzoeken. Wel origineel, maar het haalt alle snelheid uit het spel weg. En als je dan eindelijk klaar bent je doelwit te vermoorden moet je ook nog eens uitkijken voor de aanwezigheid van veiligheidsagenten die je aanvallen zodra ze je zien iemand vermoorden of zelfs maar met een wapen zien ronlopen. Het volledig weglaten van deze agenten, die trouwens in veel te grote getale aanwezig zijn, zou een welkome beslissing zijn geweest. Voeg aan die mengeling nog een uiterst kleine hoeveelheid van 3 maps, matches die zeer repetitief en langdradig zijn en een AI uit het stenen tijdperk, en je bent verzekerd van een saaie bedoening.

Dan maar online het plezier opzoeken zou je denken. Niets is echter minder waar. Online lobby’s zijn moeilijk te vinden, en als je er eentje vindt, is de gameplay al even saai als offline. Meer dan de helft van de spelers snapt de regels niet, of is het gewoon beu te wentelen in saaiheid. Dan maar op alles wat beweegt beginnen meppen of schieten, nietwaar? Neen. Zomaar op andere spelers beginnen schieten of slaan is niet toegestaan. Na zes kills op spelers die niet je doelwit waren zal je gestraft worden met een rondje spectating, waardoor het spel een nog saaiere bedoening wordt. In feite is de enige spelmodus die nog wat speelbaar blijft deathmatch, en dat is niet toevallig degene die het minst in het plaatje van het spel past.

Krankzinnige clowns en playbunnies; ieder spel zou ze moeten hebben

De enige troost is feitelijk te vinden in de slapstick-humor van de personages/acteurs en de sadistische regisseur, en de Team Fortress-achtige grafische stijl. Samen met de toch wel grappige keuze van wapens – gaande van een robotmuis tot een katana of een rocket launcher – brengt het spel in het begin toch enkele lachjes op je gezicht. Genoeg reden om het spel te blijven spelen bieden die kleine pluspuntjes echter niet.

Bloody Good Time biedt ondanks zijn milde prijskaartje te weinig om een aankoop te verantwoorden. Humor en plezier moeten het afleggen tegen een voortdurend gevoel van langdradigheid en saaiheid, waardoor Bloody Good Time zijn naam niet kan waarmaken.