Blood Drive

Ken je Full Auto nog? Een spel waarin je tijdens de race je tegenstanders dient uit te schakelen via allerlei wapens? Of het recentere Blur, waarbij je opponenten door middel van power-ups van de baan kunt maaien? Alsook Split/Second, waarbij jij de hoofdrolspeler bent in een tv-programma. Wat als al deze spelfuncties in één en dezelfde game worden gedropt? Bekom je dan het beste van de som der delen? Of slechts een gevalletje ’proberen maar niet kunnen’? Dankzij Blood Drive kom je dit allemaal te weten. 

Blood Drive vindt plaats in een post-apocalyptische stad, bewoond door allerhande zombies. Agenten, strippers, feestende personen; allemaal zijn ze veranderd in bloeddorstige zombies. Je neemt plaats in één van de zwaar gepantserde bolides, uitgerust met de nodige pk’s en vernietigende wapens. Dit doe je als deelnemer van een gekend televisieprogramma dat kijkers trakteert op een wervelende spektakelshow waarin zombies door de deelnemers worden platgewalst.



De singleplayer van Blood Drive bestaat uit een aantal evenementen. Deze evenementen beginnen met drie rondes per activiteit, maar naarmate je vordert in het spel loopt dat al snel op tot dertig rondes. Doordat je niet manueel kunt opslaan en het spel enkel automatisch savet na ieder evenement, word je dus min of meer verplicht om de volle dertig rondes tot een goed einde te brengen, alvorens je het spel uit je Xbox 360 haalt. Een beter savesysteem had hier dus zeker niet misstaan.

Logischerwijs moet je voor iedere race een personage en diens voertuig selecteren. Zo heb je bijvoorbeeld Reggie, een verpleger die rondtoert met zijn ambulance. Ieder voertuig heeft zijn eigen Rage-aanval, die je kan boosten door middel van de gemaakte kills die je haalt. Je gaat ook steeds de rechtstreekse confrontatie aan met een door het spel uitgekozen rivaal. Het is de bedoeling dat je tijdens de  rondes meer punten behaald dan je mededinger, om zo extra punten te bemachtigen.

Om ietwat variatie toe te voegen bevat Blood Drive een paar verschillende speltypes. Zo heb je ‘Roadkill’, waarbij het de bedoeling is om zoveel mogelijk zombies te doden. Hierbij kun je gebruikmaken van allerlei wapens die je in de omgeving oppikt, zoals een minigun bijvoorbeeld. Of ‘Checkpoints’ waarbij je - zoals de naam wellicht doet vermoeden - controlepunten moet behalen om de eerste plaats te bereiken. In deze spelmodus is het leuker om de zombies niet te doden, maar enkel je opponenten uit te schakelen om als eerste over de finishlijn te scheuren.



Hoop overigens niet dat er vanaf het begin veel actie op je te wachten staat, want dan heb je het goed mis. De verwachting dat er meteen honderden zombies op je afkomen wordt meteen aan duigen geslagen. Groepjes van vijf à tien zombies komen tevoorschijn op het scherm. Wanneer je deze allemaal hebt uitgeschakeld, komen dezelfde groepjes plots opnieuw tevoorschijn. Het elimineren van je opponenten is ook zelden bevredigend. Vaak zijn ze te ver verwijderd of maakt de besturing alle actie kapot.

De singleplayer lijkt op het eerste zicht best boeiend. Tot op het moment dat je, zeg maar, een uur hebt gespeeld. Dan wordt het al snel repetitief, eentonig en op bepaalde momenten zelfs oersaai. Wanneer je beseft dat je dertig lange rondes moet volbrengen vooraleer je kunt opslaan, dan zakt de moed echt in je schoenen. Hierbij getuig ik mijn uiterste respect voor eender wie de singleplayer volledig uitspeelt! 

De besturing van de voertuigen laat overigens echt te wensen over. Het is totaal niet mogelijk om een snelle scherpe bocht te nemen, wat wel handig is tijdens de checkpointraces of tijdens een confrontatie met een tegenstander. Veel voor- en achteruitrijden is de boodschap, wat vanzelfsprekend heel wat onnodige seconden kost. Je wapens activeren is dan weer een piece of cake; je hoeft enkel op de A-knop te drukken. Kort samengevat bestaat de gameplay uit twee dingen: gas geven en op de A-knop rammen! Op grafisch vlak scoort Blood Drive dan weer wel wat punten, al verliest het er tegelijkertijd evenveel. De personages en voertuigen zijn nog van een aanvaardbaar niveau, maar verwacht simpelweg geen bloedspetters op je scherm of gedetailleerde locaties. Het had er allemaal wat spectaculairder kunnen uitzien, mits de ontwikkelaar er iets meer tijd aan had besteed.



Blood Drive beschikt ook over een multiplayer-modus. Alhoewel, echt ‘multi’ kun je het resultaat niet noemen. Het duurt momenteel erg lang voor je een lobby vindt, laat staan dat de online modus het geheel wat extra spektakel geeft. De inhoud is exact hetzelfde, met als enige verschil dat het lange wachten het geheel nog saaier maakt. Naar onze verwachting sterft deze modus dan ook een onvermijdelijke vroege dood.

Conclusie:
Is uitgever Activision er nu in geslaagd om met Blood Drive de beste elementen uit de in de inleiding genoemde games in één spel te stoppen? Het antwoord is ja. Maar is deze game boeiend? Totaal niet. In tegenstelling tot een Blur, Split/Second en in mindere mate Full Auto geeft Blood Drive je op geen enkel moment een wauw-gevoel. Een teleurstellend spel dat al vrij vlug repetitief en saai wordt. Het mist de o zo belangrijke spectaculaire touch, dit door de slechte visuele vormgeving, gebrek aan originaliteit en een besturing die te wensen overlaat. Heb je Blood Drive reeds in huis gehaald om de huidige feestdagen mee te overbruggen? Dan kun je hem beter meteen cadeau geven aan een - bij voorkeur vervelend - familielid.