Bliss Island

7 out of 10

Telkens als er een nieuwe XBLA-game verschijnt, neem ik gewoontegetrouw een kijkje naar de noteringen die het krijgt. Bliss Island ontsnapte niet aan deze routine en de scores bevestigden mijn opgedane indrukken na het spelen van de beperkte trial. Op GameSpot en IGN scoorde het spel telkens 3,5 op 10 om het vervolgens nog slechter te doen op TeamXbox met amper 3 op 10. Niet bepaald uitnodigend om zelf een recensie te schrijven van ditmaal de volledige versie. En toch zijn de punten hierboven geen foutje van onze hoofdredacteur, noch zat ik aan de pillen tijdens het schrijven van dit artikel. Bliss Island is, in contradictie met mijn eerste oordeel, een aardige game!

400 Microsoft Points

Eerder was PomPom Games, een kleine Britse softwarestudio, al verantwoordelijk voor het vrij positief onthaalde Mutant Storm Reloaded en diens opvolger Empire, beiden met eigen middelen uitgegeven op Xbox Live Arcade. Voor Bliss Island gingen ze daarentegen in zee met Codemasters, naar analogie met de in 2006 verschenen PSP-versie. Die deed het overigens ook niet goed in de weinige reviews wegens – en dat is te begrijpen – te duur aan 40 euro voor een UMD (de pc-versie kost overigens 15 euro). Een fout die ze duidelijk niet opnieuw willen maken, want ditmaal is het spel het jouwe voor slechts 400 Microsoft punten! Een beslissing die ik enkel kan toejuichen. Eindelijk iemand die durft te breken met de stilaan enerverende traditie dat (op die ene uitzondering na) alleen hopeloos verouderde en bijgevolg slechte arcadespelletjes uit begin jaren ‘80 aan deze prijs verkocht mogen worden. Of erger nog: 800 MP voor een voordien gratis flashspelletje dat nu duur over de toonbank gaat omwille van zogenaamde “exclusieve” spelelementen. Dan zwijg ik nog van de onverlaten die 1200 zuurverdiende punten durven aanrekenen of van de vele kleine, echter betalende expansions! Nee, Bliss Island is een XBLA-titel met een correcte prijs. Voor 5 euro krijg je daarenboven waar voor je geld.

7 levels

Het spelprincipe is hetzelfde voor alle 7 levels. Een pijl geeft de richting aan waarnaar de “bal” of personage zal bewegen als je op de A-knop drukt. Daarbij moet je wel rekening houden met de inwerking van de zwaartekracht op je spelfiguur. Na de lancering kan en moet je (meestal) nog wat corrigeren. Ondanks deze overeenkomsten voelen alle levels verschillend aan, geen enkele is een kopie van de vorige met hier en daar wat cosmetische veranderingen. Een korte beschrijving van de verschillende spelletjes maakt dit wat duidelijker.

In “Fruit Slam Dunking” voederen de Zwoophs (jij dus) fruit aan de Jigoka-monsters. Dat komt van een berghelling naar beneden gerold en je moet er een flinke zwieper aan geven opdat het in de gapende mond van het monster terecht komt. Naarmate je de stages afwerkt, hinderen meer en meer voorbijgangers het traject van de steenvruchten. Wordt de Jigoka te hongerig, dan verlies je 1 van je 3 levens. De single screen-stages ruimen in “Cave Adventures” de baan voor een side-scrolling hindernissenparkoers. Hoshi heeft immers ook honger en diens vriend Gaston moet zich een weg banen door een met dodelijke vallen bezaaide grot, daarbij de druk in zijn rug voelend van een genadeloos malend rad en de diepe afgrond onder hem. Hij moet zoveel mogelijk tokens verzamelen door te sturen met behulp van minutieus getimede pufjes lucht in de juiste richting. Na deze behendigheidsproef gaat het er wat rustiger aan toe in “Boulder Billiards”. Bij dit interludium maakt de chaos van de grotten plaats voor een biljarttafel. Dit wil echter niet zeggen dat je nu helemaal kan relaxen want ditmaal wordt je grijze massa getaxeerd. Het klinkt misschien eenvoudig om twee ballen van dezelfde kleur tegen elkaar te doen knallen, dit vraagt nochtans – net zoals bij een echte biljart – aardig wat precisie en tactisch inzicht. We blijven in kleurenland voor “Brick Invaders”. Nu mag Hoshi, die inmiddels zijn honger heeft gestild, met een bal de naar beneden opschuivende indringers stuk smijten. Daarbij moet hij wel op hun kleur letten en steeds een strike van 3 identieke vijanden scoren. Fel contrasterend hiermee is “Forest Frenzy”, een verticaal scrollende platformgame, waarin Miki tegen de klok fruit verzamelt door steeds hogerop te springen tussen de begroeiing. Haalt ze niet binnen de tijd de uitgang, is het meteen game over want je beschikt over slechts 1 leven. Opvallend zijn de enorm uitvergrote physics, waardoor de besturing best uitdagend wordt. Meermaals zal je ongewild een diepe val maken, daarbij vele meters (en seconden) verliezend. Opnieuw drastisch verschillend is de volgende stage: “Racer Bee”. De huisdiertjes van de Zwoophs – bijen - racen hier op in totaal 3 circuits tegen elkaar met als inzet de eerste plaats. Snelheid maak je door op de groene knop te rammen en dat 9 rondes lang. Track & Field is er niets tegen! Afsluiten doe we met opnieuw Miki in “Sky Walker” wat eigenlijk een Frogger clone is, maar dan scrollend en bijgevolg groter. Veel meer uitleg behoeft dit niet – iedereen kent de hit van Konami wel – behalve dat de formule van de nu bejaarde groene kikker nog steeds werkt.

Een bondige opsomming die aantoont hoe gevarieerd het aanbod wel is. Met deze verschillende stages, elk onderverdeeld in 3 moeilijkheidsgraden, ben je wel even zoet. Zeker als je voor de medailles en de daaraan verbonden achievements wil gaan. Dat kan je overigens doen door het “verhaal” (als je dat zo al mag noemen) te spelen in Adventure mode, of door de vrijgespeelde levels los van elkaar opnieuw te beleven in de Challenge mode.

2 players online

De multiplayer is bizar genoeg beperkt tot 2 spelers, enkel online dan nog. Alsof deze keuze van de developer nog niet voldoende vreemd is, zijn er daarenboven amper 3 levels speelbaar op Xbox Live. De hierboven besproken “Forest Frenzy” en “Brick Invaders”, plus het alleen online speelbare “Fluffy Football” (met – voor de kenners – spelertjes zo weggelopen uit één van mijn favoriete Amiga CD32-spelletjes: Fury Of The Furries). Toch zeer uitzonderlijk dat een spel van dit genre zich vooral toespitst op 1 speler, maar gezien de aard van de minigames is het niet volledig onterecht. Het had natuurlijk de kers op de taart kunnen zijn, want nu blijven de lobbies leeg. Gelukkig maar dat alle achievements specifiek voorbehouden zijn aan de single player.

47 megabyte

Qua presentatie is het allemaal vrij basic, ondermaats zou ik het echter niet durven noemen. Kleurrijke pseudo-3D graphics die net een beetje te vierkantig aanvoelen en enkele op een synthesizer in elkaar geknutselde muziekdeuntjes moeten onze zintuigen prikkelen, maar zoals gezegd: volledig slagen doen ze daarin nooit. De uitleg in de vele introductieschermen komt ook iets te rommelig over. Nochtans is de afwerking verder best OK met praktisch onbestaande laadtijden en een handige autosave-functie. Je vooruitgang wordt overigens opgeslagen in je gamerprofiel en niet in een aparte save file. Ik begin me stilaan af te vragen hoeveel megabyte deze feitelijk kan worden…

Uiteindelijk wist deze 47 megabyte tellende download me aangenaam te verrassen. Een uitdagend en bovenal gevarieerd aanbod van leuke minigames die mij alvast vele uurtjes fun opleverden. Ik kan enkel met spijt vaststellen dat velen deze links (zullen) laten liggen en hoop dat een lang uitgesponnen review alsnog enkelen weet te overhalen. Aan deze zachte prijs is het je tijd meer dan waard. Een aanrader!