Blinx2

De originele Blinx probeerde het traditionele platform genre wat te kruiden met enkele nieuwe gameconcepten in de vorm van de tijdskristallen. Heel het idee van de tijdsmanipulatie zag er op papier indrukwekkend uit maar in praktijk lieten deze ideeën zich niet zomaar vertalen. Blinx kreeg eerder middelmatige review scores maar iedereen was het er over eens dat de sequel een stuk beter kon worden, mits Artoon wat aan de uitvoering zou sleutelen.

De ontwikkeling van Blinx2 was er één van vallen en opstaan. In eerste instantie was de bedoeling om naast een story mode ook een stevige Xbox Live optie in te bouwen. Uiteindelijk werd toch besloten om het online gedeelte van Blinx2 om één of andere mysterieuze reden te schrappen. Waarom vermeld ik dit dan in het begin van deze review ? Wel, omdat het vanaf het prille begin van het spel al heel duidelijk wordt dat Artoon de interactie tussen het single player gedeelte en het idee van de Live optie in ere wilde houden. Met het wegnemen van de online optie blijft echter de ‘geest’ van de multiplayer door het spel spoken.

In de single player krijgen we eerst een introductie tot het verhaal. De aartsrivalen van de Timesweepers, de Tom Tom Gang, ontdekken de Big Crystal. Deze kristal is de bewaker van het tijdscontinuüm en wanneer de Tom Tom Gang de kristal proberen te stelen, breekt het in verschillende stukken. Natuurlijk is het tijdscontinuüm verbroken en wordt de aarde in een immense chaos gedompeld. Vanaf dan begint de race tegen de tijd door zowel de Timesweepers als de Tom Tom Gang om de verschillende stukken van de Big Crystal te bemachtigen.

Het hoofdpersonage Blinx speelt ditmaal slechts een bijrol. Hij verschijnt enkel in beeld om je een nieuwe opdracht te geven. In de single player dien je eerst een karakter aan te maken. De mogelijkheden om je Timesweeper aan te maken zijn zeer uitgebreid en werkelijk de kleinste details zijn aan te passen. Waarom Blinx zelf niet de hoofdrol speelt is duidelijk. Gezien de nadruk op het online gedeelte lag, was het belangrijk dat iedere speler zijn eigen unieke personage zou creëren. De verhaallijn zelf wordt niet alleen vanuit de bril van de Timesweepers bekeken want je zal dit maal ook als een bendelid van de Tom Tom Gang moeten spelen. In het verhaal kruip je dus ook in de huid van de vijand wat ons intussen al bekend in de oren klinkt.

De gameplay van Blinx is op te delen in twee grote stukken: enerzijds de avonturen van je persoonlijke Timesweeper, anderzijds de queeste van je unieke Tom Tom Gang bendelid. De gameplay van je Timesweeper komt in grote lijnen overeen met het eerste deel. Met je futuristische stofzuiger kan je ongeveer alles wat los zit opzuigen en nadien weer afschieten op je vijanden. Een tweede belangrijke element zijn de zogenaamde tijdskristallen. Door deze te verzamelen kan je de tijd onder andere “terugspoelen”, “vooruitspoelen”, “pauzeren”, ”vertragen” en zelfs “opnemen”. Nieuw in deze sequel is dat je zoveel tijdskristallen kan verzamelen als je zelf wil. Er is zelfs de mogelijkheid om wat reserve op te slaan. Dit maakt de gameplay iets flexibeler en maakt meer  aanspraak om de creativiteit van de speler. Anderzijds verdwijnt hierdoor een belangrijk strategisch element. In de originele Blinx had je immers de juiste kristallen nodig op de juiste plaats om het level te voltooien. Net zoals in het eerste deel zijn de levels nu ook weer ontworpen rondom een aantal tijdselementen. Blinx2 laat het ditmaal ook toe om verschillende tijdskristallen te combineren.

De gameplay van de Tom Tom Gang is van een heel andere orde. Deze is immers gebaseerd op een stevige portie stealth.  Aangezien je hier geen toegang hebt tot de tijdskristallen, biedt het spel je een aantal gadgets om het stealth werk te vergemakkelijken. Je kan bijvoorbeeld een “dummy” van jezelf op de vijand afsturen, bananen gooien, een val opzetten die de tegenstander naar een andere dimensie “warped” tot jezelf volledig onzichtbaar maken. Verder heeft je karakter toegang tot een groot arsenaal van wapens gaande van een simpel pistool tot ware rocket launchers en granaten. De afwisseling tussen deze twee spelstijlen lijkt leuk maar is het eigenlijk niet, gewoon omdat de stealth levels veel te lineair zijn en geen ruimte geven voor eigen ideeën. Als je deze levels niet speelt zoals de makers voor ogen hadden, zal je niet in je opzet slagen.
Maar eigenlijk geldt dit ook voor de Timesweeper levels en is dit gelijk het grootste probleem van Blinx2. De levels zijn enorm lineair en alles ligt op voorhand in het ‘gameplay script’ vast. Je dient de uitgestippelde weg precies te volgen. Eén en ander wordt dan ook nog eens duidelijk gemaakt door filmpjes die je haast precies laten zien wat je moet doen. Zelfs de oplossing van simpelste puzzels worden geïllustreerd met een cut-scène. Het is duidelijk dat Artoon ditmaal op een jonger publiek mikt en vooral niet al te veel denkwerk wil voorschotelen. En eigenlijk is dit des te jammer gezien Artoon aandacht besteed heeft aan alle kritieken die er op de voorganger waren (o.a. de camera die nu wel haast perfect is). Het lijkt er een beetje op dat in ruil voor deze verbeteringen, Blinx zijn ziel verkocht heeft. 

Tussen de levels door kan je met de munten die je in de verschillende werelden verzameld hebt naar de shop om allerlei upgrades, kledij of accessoires te kopen. Om toegang te krijgen tot het volgende level moet je nog enkele trainingssessies afwerken waarbij je een nieuwe vaardigheid kan verdienen. De lay-out van de levels is zoals ik al zei zeer lineair totdat je bij de eindbaas arriveert. Deze gevechten zijn erg leuk en eisen gelukkig wel het nodige denkwerk. Naast het schietwerk (in de Timesweepers werelden) krijgen de platform gedeeltes deze keer ook iets meer aandacht. De puzzels in Blinx2 beperken zich vaak tot ‘druk op deze knop om de volgende deur te openen’.  Voor de geharde fans onder jullie bevat elk level Cat Medals waarmee je een aantal opties in de theater mode kan openen.

Grafisch is deze platformer erg geslaagd. Het ziet er allemaal erg goed uit alhoewel ook Blinx2 geplaagd wordt door de fuzzy grafische stijl die we de laatste tijd meer en meer tegenkomen in Microsoft games. De eindbazen zien er indrukwekkend uit waarbij alvast de eerste eindbaas ‘Stone Guardian’ één van hoogtepunten is. De boss battles spelen zich meestal af in een arena die duidelijk geconstrueerd zijn rond het multiplayer aspect. De presentatie is erg goed evenals de muziek. De verslavende deuntjes die in het eerste deel aanwezig waren krijgen in deze sequel waardige opvolgers.

Geen Xbox Live optie dus, alhoewel de geest van deze Live opties nog steeds in het spel zit. Het multiplayer gedeelte beperkt zich tot twee functies namelijk een zeer geslaagde co-op mode voor maximum twee spelers en de mindere versus mode voor maximum vier spelers.

Blinx2 is een gemiste kans. De ontwikkelaar Artoon heeft heel wat dingen die in het vorige deel slecht geïmplementeerd waren nu wel tot een goed einde heeft gebracht maar door de structuur van de gameplay te veranderen ontstaan er nieuwe problemen. De levels zijn zeer lineair en alles wat er dient te gebeuren is op voorhand bepaald. Om dit ook nog eens duidelijk te maken krijg je cut-scènes voorgeschoteld die meer dan de helft van je opdracht verraden. Als ik als speler het gevoel krijg dat mijn eigen creativiteit beperkt wordt dan is dit in mijn gameplay boekje een slecht spel. Alles wijst er dan ook op dat de Blinx2 vooral een jongere doelgroep wilt aanspreken. De stealth levels van de Tom Tom Gang zijn saai en breken de platform/puzzel actie van de Timesweepers levels. Grafisch en muzikaal hoor je me absoluut niet klagen en hier en daar duiken enkele geniale vondsten op maar dit is jammer genoeg niet voldoende om Blinx2 alsnog te redden.