Blinx : the time sweeper

Samen met onder meer Splinter Cell ging Blinx maandenlang gebukt onder een grote hype. “Een revolutionair spel”, “een Mario beater” en “de nieuwe mascotte voor de Xbox console” zijn een greep uit de superlatieven die de pers en internetsites over dit spel schreven. Oneerlijk, want de druk op Blinx’ kleine schouders werd alsmaar groter. Blinx ligt nu ongeveer een maand in de winkels. De storm is gaan liggen en het is hoog tijd dat we dit spel geven waar het recht op heeft : een eerlijke en objectieve bespreking.

Blinx is een werknemer in de fabriek waar de tijd ‘gemaakt’ en ‘gecontroleerd’ wordt. Wanneer tijdpiraten op een dag plots het tijdscontinuüm verstoren, blijkt heel de wereld in gevaar te zijn. Blinx negeert de bevelen van zijn oversten en springt in het tijdsportaal om komaf te maken met de tijdpiraten, om op deze manier het tijdscontinuüm te herstellen. Natuurlijk zou hij al die moeite niet gedaan hebben, moest er geen vrouw in het spel betrokken zijn. Zijn ‘Liefde op het eerste gezicht’ wordt gegijzeld en Blinx gaat de queeste om haar te bevrijden aan.

Wie een platformer à la “Mario” of “Sonic” verwacht, komt bedrogen uit. Blinx is namelijk een combinatie tussen een platform- en een puzzelspel. De puzzelelementen situeren zich rond het toch wel innovatieve gedeelte van Blinx, namelijk de tijdsmanipulatie. Door het verzamelen van tijdskristallen, krijg je recht op tijdsfuncties. Deze tijdsfuncties kan je best vergelijken met de functies die je op een videorecorder aantreft : rewind, fast forward, record, pauze en slow motion. Je zal deze tijdsfuncties op gepaste tijden moeten aanwenden om heelhuids door de levels te geraken. Zo wordt Blinx bijvoorbeeld geconfronteerd met een deur die enkel opengaat wanneer 2 knoppen gelijktijdig worden ingedrukt. Er is echter maar één Blinx. Door de recordfunctie te gebruiken, neem je één versie van Blinx op, die één knop indrukt. Het spel wordt teruggespoeld en je speelt nu samen in een soort co-op met de opgenomen versie van jezelf. De opgenomen Blinx drukt de knop in en de ‘echte’ versie kan nu de andere knop indrukken om zo de deur te openen. Nog een ander voorbeeld is de confrontatie met een ingestorte brug. Je moet een manier vinden om aan de overkant van de rivier te geraken. Door de rewindfunctie te gebruiken, kan je teruggaan in de tijd. De brug is nu hersteld en zo kan Blinx zijn avontuur gezwind verder zetten. Zo heeft elke puzzel zijn vereiste tijdsfunctie nodig om opgelost te geraken. Elke tijdsfunctie kan je zo’n tiental seconden gebruiken voor het spel terug zijn gewone gangetje gaat.

Elk level bestaat uit een aantal tijdmonsters. Je verslaat een level door alle tijdmonsters te doden. Je krijgt hier telkens 10 minuten voor. Er zijn 10 werelden met telkens 4 levels (3 gewone levels en 1 boss level). Hoe sneller je een level kan voltooien, hoe beter je ranking. Het doden van de tijdmonsters gebeurt met behulp van je timesweeper, een soort futuristische stofzuiger. Je timesweeper kan alle objecten en rommel - aanwezig in de levels – opzuigen, en door een simpele druk op de knop weer afvuren. Schiet alle monsters naar de eeuwigheid en het portaal naar de volgende level wordt geopend. Simpel, of toch niet ?

Wie van de cartoonachtige grafieken meent af te leiden dat dit spel gemakkelijk is, zal van een kale reis terugkeren. Dit spel is moeilijk en laat weinig ruimte voor getreuzel. Blinx is weinig vergevingsgezind want elke fout die je maakt, zal je met een leven moeten bekopen. De eerste 3 werelden laten je nog op een aangename manier met de spelmechanismen kennis maken. Eens in de 4de wereld echter, schiet de moeilijkheidsgraad plots stijl de hoogte in. Mensen met een zwakke gezondheid of degene die de huisvrede liever bewaren, kunnen best van Blinx wegblijven. Alhoewel de levels erg compact zijn, is vooral de tijdslimiet een harde noot om te kraken. Het grote nadeel is dat je steeds de juiste tijdskristallen moet bijhebben. Heb je die niet, is de ‘restart level’ optie de enige mogelijkheid om uit deze uitzichtloze situatie te geraken. Dit betekent dat je op voorhand het level via ‘trail and error’ moet verkennen om verdere successen te boeken. Ondanks de tijdsmanipulatie blijft dit spel heel lineair. Je loopt van punt A naar punt B en de puzzels zijn van die aard, dat ze weinig ruimte openlaten voor creativiteit. Dit vind ik persoonlijk een gemiste kans waardoor de innovatie van Blinx niet helemaal tot zijn recht komt. Door goud te verzamelen, kan je gelukkig wel in de shops extra levens en krachtigere timesweepers kopen waardoor het geheel wat makkelijker wordt.

Het spel focust tevens sterk op het herspelen van levels om zo het nodige goud en tijdskristallen te verzamelen. Voor sommige is dit een frustrerende bezigheid maar voor mij maakt de uitdaging om in elk level een betere ranking te halen alleen maar meer verslavend. Met het gebruik van de krachtigere timesweepers zullen short cuts vrijkomen met snellere tijden als gevolg. En last but not least zijn er in elk level ook medailles te verzamelen waardoor het spel enkele verassingen opent.

Een oud zeer in 3D platformgames is de camera. En de makers hebben er ditmaal een zootje van gemaakt. In principe kan je de camera zelf besturen met de rechter stick maar problemen ontstaan omdatde camera zich ‘locked‘ op vijanden waardoor je de rest van de omgeving niet meer kan zien. Zeer vervelend, vooral wanneer je in de boss levels nog de nodige tijdskristallen moet verzamelen. Op sommige momenten wordt de gameplay hierdoor erg frustrerend.

Grafisch zit Blinx helemaal snor. Meer nog : het is één van de mooiste platformgames ooit. Heldere en kleurrijke graphics, oog voor detail en compacte maar samenhangende levels motiveren je om te blijven spelen. Je wilt steeds ontdekken hoe het volgende level eruit ziet. Alleen kon het design van de tijdmonsters wat beter en met meer variatie. Blinx zelf is een echte ‘cool cat’. Met zijn groene ogen, blinkende schoenen en bijpassend pilotenbrilletje zou hij in menig hippe danstent niet misstaan. Maar desondanks heeft hij zeker niet het charisma van een Mario of een Sonic. Wat niet is kan wel nog komen.

Bij de muziek in dit spel zal alvast de ‘old school gamer’ een traan wegpinken. Het deed me terugdenken aan de Saturn klassieker ‘Nights into dreams’. Dromerige, sfeervolle muziek met hier en daar een up-tempo ritme. Tijdens het spelen begon ik onbewust de wijsjes mee te fluiten. M’n hoofd schudde gedwee mee en m’n voet tikte oncontroleerbaar op het ritme. Het is niet iedereen zijn ding maar voor mij echt een verademing want de muziek maakte me zowaar vrolijk. Vanaf nu Blinx in plaats van Prozac.

Blinx is niet voor iedereen. Daar het spel een hoge moeilijkheidsgraad heeft en de levels meermaals gespeeld en herspeeld moeten worden, kan het sommige gamers tot wanhoop en frustratie drijven. Ook de camerabesturing doet hier nog een schepje bovenop. Het lineair karakter van dit spel is een gemiste kans. Wat meer vrijheid zou de innovatie van Blinx alleen maar ten goede komen. Maar al bij al is het vooral grafisch en muzikaal om vingers en duimen van af te likken. Animaties zijn vloeiend en levels overtuigend, de gameplay boeiend genoeg om je tot de allerlaatste eindbaas voor je xbox te kluisteren. Als je open staat voor de ervaring die Blinx je voorschotelt, niet op zoek naar een traditionele platformer is dit een waardige toevoeging aan je collectie.