BlazBlue: Calamity Trigger

Eindelijk. Na lange tijd kunnen we BlazBlue (weldegelijk uitgesproken als “bleejzbloe”) – de spirituele opvolger van de legendarische Guilty Gear franchise – alsnog in onze Europese consoles proppen. Het heeft in elk geval lang genoeg geduurd: ruim acht maanden heeft er tussen de Japans-Amerikaanse release en de onze gezeten en het heeft er zelfs een hele tijd naar uitgezien dat wij er nooit aan zouden kunnen beginnen.  Het “experimentele” Battle Fantasia, ook van ontwikkelaar Arc System Works, werd in onze contreien na lang bekvechten uitgebracht door de Italiaanse publisher 505 Games. Zij leken ook verantwoordelijk te gaan worden voor BlazBlue, maar in augustus werd aangekondigd dat pQube de uiteindelijke uitgever zou gaan worden.

BlazBlue staat opnieuw garant voor precies dat wat Guilty Gear zo spectaculair maakte: een diepe gameplay met een hoog adrenalinegehalte, in combinatie met oogstrelende anime-style 2D graphics, interessante personages en een goed uitgewerkt vechtsysteem. Volgens het plot van BlazBlue werd de mensheid eeuwen geleden gered van totale vernietiging door zes moedige strijders, die een gigantisch monster wisten te vellen met behulp van Armagus, een mengeling van magie en technologie. Om de mensheid naderhand te besturen werd de NOL (ook wel de “Library”) in het leven geroepen. Een grootschalige rebellie tegen de tirannieke Library leidde tot de burgeroorlog van Ikaruga en wanneer BlazBlue inpikt, is deze al enkele jaren achter de rug. Dan duikt de mysterieuze Ragna The Bloodedge op. Hij is een gevaarlijk figuur (rebel klasse SS) en heeft de hoogste prijs in de bestuursgeschiedenis van de NOL op zijn kop staan. Tot ieders verbazing onderneemt hij een bijna geslaagde vernietigingsaanval op een belangrijke tak van de Library en een aantal NOL-agenten worden erop uitgestuurd om hem koste wat het kost tegen te houden.

Sommige developers kunnen het zichzelf knap lastig maken. Arc System Works heeft met zijn Guilty Gear-reeks de lat al flink hoog gelegd, en het was uiteraard maar de vraag of ze die glorietijden zouden kunnen evenaren  - laat staan overtreffen – wanneer ze ervoor kozen om van BlazBlue geen direct vervolgdeel te maken. Een zucht van verluchting weergalmde doorheen de redactie toen we de game uiteindelijk voor de eerste keer opstartten, want ondanks het verlies van de ronkende titel heeft “Guilty Gear” (ahum) aan geen grammetje charme moeten inboeten.
Gelukkig heeft men ook voor voldoende innovatie gezorgd, want het is in de industrie inmiddels een goed doordrongen wetenschap dat men niet zomaar klakkeloos op het succes van voorgangers kan teren. Het moet wel gezegd worden dat vooral op het vlak van character design men meer dan eens de mosterd is gaan halen bij Guilty Gear: bemerk “de rebel met raar naar het Engels vertaalde achternaam” (Sol Badguy/Ragna The Bloodedge) en “zijn brandschone blonde meisjesachtige rivaal” (Ky Kiske/Jin Kisaragi) en vele andere overeenkomsten. Ook het vechtsysteem is gelijkaardig te noemen, al kiest men in BlazBlue voor een iets eenvoudiger 4 buttonsysteem in plaats van de voor 2D-fighters vrij gebruikelijke 6 buttons.

Laat dit schijnbare gemak je echter niet teveel aanmoedigen, want de gameplay van BlazBlue is nog steeds dieper dan de Marianentrog (ja zeg, ga dan Googlen). Hoewel de moves relatief simpel uit te voeren zijn (je zal hier niets moeilijker zien dan pakbeet de gebruikelijke super moves uit Street Fighter), zijn er zoveel verschillende manieren om de tegenstander het vuur aan de schenen te leggen, dat het op de lange duur schier oneindig lijkt. Rapid cancels, timed blocks, barrier blocks en barrier breaks, … het klinkt elkeen waarschijnlijk zuiver Chinees in de oren bij het (diagonaal) lezen van deze review, maar wij kunnen je op het hart drukken dat de besturing van BlazBlue al snel tweede natuur wordt.

In BlazBlue vallen er allerminst veel personages te selecteren, maar kiest men voor kwaliteit boven kwantiteit. Vooral de speelbalans die ontbreekt in games met een omvangrijk character roster (zoals een Street Fighter IV) is hier wel terug te vinden. Hier zul je geen movelists aantreffen die Ryu en Ken-gewijs praktisch kopieën van elkaar zijn, maar een goed uitgewerkte set moves die de sterktes  van elk personage perfect benutten. Hier kunnen we dan ook veel minder spreken van zogeheten “tiers” (wat in principe betekent dat sommige personages beter zijn dan andere) of ideale match-ups en kunnen we genieten van een veel beter uitgebalanceerd robbertje knokken.

Qua spelmodi brengt deze game zeker geen aardverschuivingen teweeg. Arcade en Versus zijn de doorwinterde veteranen die uiteraard nergens mogen ontbreken, Story Mode is goed uitgewerkt en Score Attack is een meedogenloos moeilijke spelmodus vergelijkbaar met Survival, alleen wordt je health bijgevuld tussen gevechten door. Eigenlijk kun je dus beter spreken van een soort “Arcade Mode zonder continues”. Voornoemde Story Mode verdient zeker nog een extra vermelding, gezien de uitstekende schrijfsels die het plot uiteenzetten en de talloze illustraties die elk verhaal vergezellen. Zelden waren wij zo geboeid door het plot in een vechtspel, al moeten we toegeven dat we er naar het einde toe nog steeds even weinig van snapten als toen we eraan begonnen. Al is dat geen ramp in dit genre.
Hoewel wij de muziek van Guilty Gear net ietsje beter wisten te smaken, valt er ook bij BlazBlue op dit vlak niets aan te merken. Men lijkt hier iets meer te kiezen voor futuristische technobeats dan voor moddervette gitaarsolo’s, maar opnieuw slaagt men erin de speler gepast op te pompen voor de epische strijd die hij leveren gaat.

Die strijd kan trouwens zowel off- als online geleverd worden, en ook op Live stelt deze titel niet teleur. Hoewel wij vaak moeilijkheden ondervonden met het vinden van en connecten met een host, was er tijdens het spelen geen noemenswaardige lag te bespeuren, hoe ver op de wereldbol onze tegenstander zich ook bevond. Vermits veel recente titels op dit vlak zwaar teleurstelden, was ook dit een heuse verademing. Ook al zijn er relatief veel spammende “nubs” te vinden, wij geloven nog steeds heilig in het idee dat de kwaliteit van een game niet rechtstreeks verband houdt met de kwaliteit van zijn online community. Alleszins een mooie gedachte.

BlazBlue: Calamity Trigger is een game die bedoeld is voor liefhebbers van het genre. Dat is misschien een iets té vaak gebruikt cliché om de armtierige kwaliteit van sommige games te verbloemen, maar niet hier. Mensen die wild worden van cancels, juggles, fake combo’s, counters en dat soort ongein zullen ongetwijfeld hier hun gading vinden, net zoals in de onconventionele grafische stijl en andere opsmuk die deze game maken tot wat hij is. Jammer genoeg behoeft het geen statistisch expert om te weten dat BlazBlue geen al te beste verkoopscijfers zal hebben in onze contreien met concurrentie als Super Street Fighter IV onderweg, maar het zou zonde zijn om deze game zomaar aan je voorbij te laten gaan. Zelfs wanneer je misnoegd bent door de late release date, zouden wij op zijn minst warm aanbevelen om te wachten tot uitbreiding Continuum Shift op de Europese markt verschijnt (Joost mag weten wanneer) en deze uitstekende fighter alsnog op de kop te tikken.
Een fighter… op de kop tikken… get it?