Blackwater

We hebben het een aantal keren uitgetest, maar het is onmogelijk om niet krankzinnig te worden bij het spelen van Blackwater. Hoe hard je ook probeert om op je tanden te bijten, hoe goed je ook probeert om niet opgefokt te worden door de laagdrempelige productiewaarde en verschrikkelijke besturing, na ettelijke minuten kun je het simpelweg niet meer houden en vervloek je de arme stakkers die meegewerkt hebben aan dit pretpakketje. Gelukkig zijn wij er nog om je te waarschuwen voor dit ellendig stukje software.

Laten we dus maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat Blackwater absoluut niet in de buurt komt van de huidige kwaliteitsnormen. Daarvoor schiet deze game op te veel fronten tekort. We krijgen bijvoorbeeld een demonstratie van hoe de veelgebruikte Unreal Engine niet langer synoniem staat voor mooie beelden. Zo lijkt het spel met zijn afstotelijke vormgeving en oerlelijke decors flink wat jaren achter te lopen. Slordig is verder het kloonmatige karakter van de vijanden. Ieder spel kent vijanden die op elkaar lijken, maar hier is het wel erg generiek allemaal. We hebben nog nooit zoveel vier- en vijflingen bij elkaar gezien; er zit zowaar meer afwisseling in de staafjes van het schietkraam op de kermis. Een boeiend verhaal lijkt eveneens onbestaande en de dialogen zijn ingesproken door lulverslappende stemacteurs. Enfin, laat ons toe om te zeggen dat Blackwater geen goede eerste indruk maakt.

Nog maar net bekomen van het uiterlijke vertoon, komen we tot de ontdekking dat ook de besturing schrikbarend slecht is. Blackwater is eigenlijk een lightgun shooter à la Time Crisis en consorten. Kortom, het draait in feite alleen maar om schuilen en knallen op alles wat er door je scherm loopt aangezien het te volgen pad automatisch wordt afgelegd. De enige interactiviteit bestaat erin om zo nu en dan een andere, vaak langere en lastigere, route te kiezen en wat inspiratieloze quick time events. Met behulp van Kinect proberen we oude arcadetijden te herleven. Maar zonder een  lightgun in onze klauwen lukt het gewoonweg niet om dat heerlijke arcadegevoel van vroeger te pakken te krijgen. De Kinect-bediening werkt immers zo onnauwkeurig dat het bij vlagen praktisch onspeelbaar wordt. Heel vaak worden onze bewegingen verkeerd geregistreerd door het apparaat zodat het niet lukt om tijdig in cover te duiken. Hierdoor blijken we  dikwijls onbedoeld een schietschijf te zijn waardoor we weer van voren af aan mogen beginnen door het gebrek aan controlepunten. Behalve met Kinect kun je Blackwater natuurlijk ook met een gewone Xbox 360-controller spelen, maar daar is eerlijk gezegd niet veel aan. Desondanks wordt de frustratiegrens minder vaak bereikt met een controller tussen de tien vingers geklemd, al laat de besturing met de analoge sticks nog heel wat te wensen over.

U leest het, er zijn weinig redenen om dolenthousiast te worden van Blackwater. We kunnen blijven mijmeren over hoe je constant wisselt tussen de leden van je vierkoppige team en zo in aanraking komt met verschillende wapens (van een machinegeweer over een shotgun tot een sniper), maar als de basis compleet fout zit dan zijn we al snel uitgepraat. Het is allemaal zo eentonig, zo verschrikkelijk slecht uitgewerkt dat je over ijzersterke zenuwen moet beschikken wil je dit spel niet halverwege de zes korte missies aan de kant smijten. Blackwater getuigt van een erbarmelijke hoeveelheid creativiteit en we begrijpen niet hoe dit zielloze product ooit leuk moest zijn.  Het stelt simpelweg op alle vlakken teleur.

We hoefden er dan ook niet lang over na te denken: er valt werkelijk niets positiefs te vertellen over Blackwater. Dit hoort sowieso niet in de winkel verkocht te worden voor de volle mep. Het is haastig, ongeïnspireerd broddelwerk dat de Kinect alleen maar een slechte reputatie bezorgt. Een nieuw dieptepunt in het eenjarig bestaan van Microsofts accessoire en één van de slechtste games in het ganse Xbox 360-assortiment. Vermijden als de pest, luidt dan ook het enige juiste koopadvies.