Call of Duty: Black Ops - Annihilation mappack

Het blijft goed gaan met Call of Duty: Black Ops. Deze kaskraker is al aan zijn derde, mogelijk ook laatste, mappack toe en draagt de titel “Call of Duty: Black Ops - Annihilation". Als dit inderdaad het laatste Black Ops-wapenfeit is van Treyarch, dan is het ons zeker toegestaan om te spreken van een stijlvol afscheid.

De verschillende trailers en teasers die we afgelopen weken voorgeschoteld kregen, beloofden een waar feest voor fans van het FPS-genre te zijn. De verwachtingen liepen hoog op, maar werden met gemak ingevuld. Meer zelfs, sommige negatieve voorspellingen blijken niet te kloppen, tot groot jolijt van spelers die het moeten hebben van hun technieken als sniper. In deze review worden de maps besproken in dalend niveau van “sniper-friendlyness”.

Als eerste komt “Hazard” aan bod. De veteranen die Call of Duty: World at War in hun collectie hebben pronken, herkennen vast elementen van “Cliffside”, één van de maps die er in voorkomt. Dit is zelfs bevestigd door Treyarch zelf. De vorm van het landschap is grosso modo hetzelfde, compleet met de centrale bunkers en de brug aan het einde. Inderdaad, net als “Cliffside” is “Hazard” een volbloed als het op langeafstand vuurgevechten aankomt. Vooral in de meer tactische gamemodes komt dit snel naar boven.

Door het gebrek aan schutting is het een heroïsche taak om zomaar in Rambo-stijl doorheen de tegenstand te ploegen. Voor je het weet, helpt een vijand je met een welgeplaatste headshot om zeep! Het is duidelijk dat in deze map niemand genoeg heeft aan skills alleen; teamwork en inzicht zijn de enige optie om de match te winnen. Nee, Hazard is zeker niet bedoeld om AK47u’s en komsoorten te bevoordelen. Er zijn echter wel voldoende beschutte plekken en “kruipruimten”, maar een tegenstander lost dit in no-time op met het bekende arsenaal aan Black Ops equipment.

Ook "Silo" is een snoepje voor snipers, al is dit veel minder uitgesproken dan bij “Hazard”. Vanzelfsprekend kan je niet even tien seconden pauzeren midden de map zonder een kogel door je kop te krijgen, maar er zijn veel meer verdoken wegen en schuilplaatsen. Op het eerste zicht misschien zelfs te veel, want de map is behoorlijk groot. Na enkele keren spelen komen de beste plekjes bovendrijven, waar hoogstwaarschijnlijk een vijand zit te wachten om je te doorzeven. Dit is een nadeel van voorbijgaande aard. De eerste lichting spelers zal namelijk een onvoorstelbaar groot voordeel hebben tegenover nieuwe spelers, die hun weg in deze gigantische doolhof moeten zoeken, waardoor misschien heel wat gamers zullen afhaken als deze map gestemd wordt.

Voor wie echt een hekel heeft aan al dat tactisch geknoei, is “Hanger 18” een boeiende optie. Deze map zit op alle vlakken goed in elkaar. Er zijn zeer veel mogelijkheden om de vijand te verschalken via een geheime gang. Pittig detail: deze map is gebaseerd op het legendarische Area51 en bevat heel wat verassende en humoristische elementen. Zonder te verklappen waar je alles vindt, geven we het nog even mee. In Hangar 18 vind je een autopsietafel, compleet met een alien, een kogelvrije appel (waar je beter niet op schiet) en nog wat andere mysterieuze zaken. Heel wat minder goed verstopt, is de “Blackbird”. Het intussen mythische toestel pronkt in het midden van de map, als een tactische hotspot voor elk speltype. Doordat de map groot genoeg is om te snipen, maar te klein om je echt in te verstoppen, kan dit op lange termijn wel de meest populaire map worden die het spel kent.

Daarmee is “Drive-in” de laatste in deze lijst en meteen ook de echte shoot-shoot-some-more-and-keep-shooting-map. Wie kan bekennen dat er geen grijns verschijnt op je gezicht wanneer je merkt dat Nuketown geladen wordt? Iedereen heeft ongetwijfeld lol in een gebied waar je vrolijk en sprayend de tegenstanders neermaait en het ene slachtoffer na de andere velt. Het is dan ook geen verassing dat “Drive-in” gebaseerd is op “Nuketown 24/7”. Beiden worden geplaatst onder de kleinste maps in de COD-reeks, met als grote verschil dat er weldegelijk verstopplaatsen zijn in “Drive-in”. Het geheel zorgt voor een map vol actie. Er zijn drie hoofdwegen die kunnen worden genomen om de vijand te verschalken. Dit klinkt echter veel te simpel, daar aan de andere kant van het scherm iemand zit met hetzelfde idee. Shotguns en SMG’s zijn hier je beste vrienden en je kunt probleemloos de killstreaks aaneenrijgen, op eender welk niveau. Nadeel aan “Nuketown”, dat eigen is aan dergelijke soort maps, is dat het geheel chaotisch wordt. In het geval van “Drive-in” is de map zodanig gebalanceerd dat dit niet het geval is. Ook al vliegen er vanuit alle hoeken granaten, kogels en raketten, toch krijg je vaak nog de kans te ontsnappen.

Hiermee is de kous nog niet af. Met Shangri-la is er een geslaagde toevoeging voor de survival-based co-op mode. Treyarch verbaast vriend en vijand door een pareltje af te leveren, dat zowaar “Call of the Dead” uit de “Escalation” mappack doet vergeten. De topcast die werd gebruikt, is volledig van de tafel geveegd en de oorspronkelijke personages Dempsey, Nikolay, Richtofen en Takeo keren terug, samen met een superwapen en drie nieuwe speciale zombies.

Groot verschil met de voorgangers is dat er geen echt vluchtgevoel heerst. In de eerste edities was er elke minuut de nood om zich om te draaien, mede door een superboss die je op de hielen zat. De map is dan wel wat kleiner, maar doet niet onder qua complexiteit en graphics. Er zijn weer veel interactieve zaken, wat ervoor zorgt dat je naast Black Ops ook een survivalgame in huis hebt.

Als conclusie moet worden gezegd dat “Annihilation” een aangeraden additie is voor fans en ervaren spelers. Wie net begint met het oorlogsgenre, zal niet ten volle kunnen genieten van de nieuwigheden, behalve misschien in de kleine map “Drive-in”, waar iedereen kansen ten volle heeft, vooral gewapend met shotguns en SMG’s. Zowel ervaren als gemiddelde snipers doen het dan wel weer goed in “Silo” en “Hangar 18”, maar vooral in “Hazard” zijn ze ontzettend lastig te verslaan, door het gebrek aan schuilplekken. “Hangar 18” biedt veel plezier, waar velerlei dingen te ontdekken vallen, met potentieel om een zeer populaire map te worden. De bouwplanversie van Area51 is goed uitgebalanceerd en biedt voor elk wat wils.

Ook een les om mee te nemen: “Silo” is dan wel een enorme map, de vele paadjes en schuilplekken maken het een zeer complexe doolhof, waar geen twee kills dezelfde zullen zijn. En last, but not least gaf Treyarch een leuk cadeau met de zombiemode in “Annihilation". Shangri-La biedt de speler alles wat een survival game hoort te hebben, gekleed in een avontuurlijke tint die wel wat zweem heeft van Pirates of the Carribean, gemixt met The Expendables en Rambo.