Battlezone

M2 Bradley

Ed Rotberg, de designer van Battlezone, had zich in 1980 ongetwijfeld nooit durven inbeelden dan zijn populaire arcadebak zou gebruikt worden voor een militaire toepassing. En toch was de technologie achter deze game zo revolutionair voor zijn tijd, dat het Amerikaanse leger op basis van de arcade cabinets, 2 trainers liet bouwen – eentje zou naar verluidt nog bestaan – als opleidingscockpit voor bemanningen van de veelgebruikte M2 Bradley IFV’s (Infantry Fighting Vehicle). Veel roem bracht het hemzelf niet op want Rotberg zou verder een vrij anoniem bestaan leiden in de gamewereld, ondanks zijn belangrijke bijdragen aan ook andere klassiekers van Atari waarvan de bekendste Blasteroids, Hard Drivin’ en S.T.U.N. Runner zijn.

Uiteraard kende Battlezone de gebruikelijke ports op de home computers van de jaren 80 met de Atari 2600, Commodore 64 en ZX Spectrum voorop. De versie op het vlaggenschip van het toen nog Amerikaanse bedrijf (Atari is nu in handen van het Franse Infogrames) was overigens naar mijn smaak de mooiste, want door de technische beperkingen van de hardware waren de CPU belastende wireframes vervangen door gekleurde rasterafbeeldingen. Op Xbox Live Arcade zijn echter de vector graphics, de meest primitieve 3D-visualisatietechniek, opnieuw present in de Classic-mode: een zwarte achtergrond met daarop een wirwar van groene lijnen en rode tekst. In die onoverzichtelijke brij kan je aan de horizon een hoekig berglandschap ontwaren en op de voorgrond de vele obstakels met daartussen de alles behalve vloeiend manoeuvrerende vijanden. Het meest in het oog springende referentiepunt moet natuurlijk de actieve vulkaan zijn. Waarschijnlijk is het voor de jonge gamers onder ons onvoorstelbaar dat ik, als dertiger, dit een mijlpaal in mijn gamecarrière vond. Voor hen zal de nieuwe Evolved-mode net iets verteerbaarder zijn met een moderne interpretatie van de anders zielige graphics. En het moet gezegd worden, de flashy graphics vertalen zich ook voor de retrofans in een aangenamere spelbeleving.

Over het geluid valt er weinig te zeggen. Laat ik het beleefd “functioneel” noemen, een gegeven waar zowat elke game uit 1980 onder te lijden heeft. Ook de fonkelnieuwe Evolved verandert daar weinig aan. Dat de in alle Atari-Classics terugkerende menutune nog het meest memorabele is, zegt genoeg.

Dual Stick

Om je futuristische tank te besturen, gebruik je de twee sticks: elke hendel correspondeert met een rupsband (toch als je deze alternatieve besturing hebt gekozen in de opties). Bijgevolg kan je, net zoals bij een echt rupsvoertuig, vlug ter plaatse ronddraaien door de rupsbanden met verschillende snelheden ten opzicht van elkaar te bewegen. Hoewel, snel zou ik het niet durven te noemen. De game speelt zelfs tergend langzaam wat extreem frustrerend is als je een projectiel ziet naderen op impactkoers. Die sloomheid zal je ook meermaals parten spelen als je de tank wil draaien naar een nieuwe op de radar opgedoken vijand. De standaard vijandelijke tanks (1000 punten) kunnen daar misschien niet optimaal van profiteren, de supertanks (3000 punten) en vooral de zigzaggende geleide raketten (2000 punten) des te meer. De problemen beginnen pas echt als je kanonschot compleet verkeerd uitdraait. Dan moet je immers wachten tot de granaat is opgebrand, en dat op een moment dat je net je voertuig hebt uitgelijnd met dat van de tegenstander. Eenmaal in moeilijkheden kan je enkel nog hopen dat je de tank niet vast rijdt tussen de solide obstructies en deze gebruiken als schild tegen de vijandelijke schoten.

Achievements

Chaotisch, zo kan je de 12 aartsmoeilijke achievements het beste omschrijven. De ene is gekoppeld aan de Normal difficulty, de andere aan de onmenselijke Throttle Monkey moeilijkheidsgraad die we al in de vorige Atari-Classics terugvonden. Schaf die alstublieft af in de volgende XBLA-remakes! Om het nog wat ingewikkelder te laten overkomen, wordt er dan ook nog onderscheid gemaakt tussen de 2 modes, zijnde Classic en Evolved. En voor de GPS-systemen die nu nog konden volgen, we hebben er ook nog 4 exclusief voorbehouden voor Xbox Live Ranked matchen. Deze laatste zijn daarenboven zowat de enige binnen het bereik van de gewone sterveling, toch als je één van je vrienden kan overtuigen om hiervoor ook deze download binnen te halen (het maximum van 4 spelers online is net wat te hoog gegrepen). Aan deze korte maar hevige duels houd ik overigens de beste herinneringen over want lag-vrij en best goed voor enkele uurtjes vertier (alweer onder de voorwaarde dat je iemand kent met deze game). Maar na enkele sessies zal het bij beide spelers dagen dat vooral de onbewapende UFO’s en niet zozeer de onderlinge kills over de match kunnen beslissen, want 5000 punten waard. Wat dan volgt is een ongenadige jacht op de vliegende schotels waarbij de geluksfactor toch een te grote rol speelt. Vier achievements later hou je Live dan ook voor bekeken. De ondersteuning voor Live Vision zal je waarschijnlijk zelfs niet opgemerkt hebben…

Compilation

Aan het einde van deze review kom ik opnieuw tot dezelfde bevinding als bij zoveel andere Coin-Up Classics van Atari. Daterend van het begintijdperk van de videospelletjes zijn deze games vandaag te licht om een aankoop te verantwoorden, zelfs voor de pure retrofans. In een gevarieerde en aantrekkelijk geprijsde compilatie (liefst met inbegrip van een virtueel museum) zou dit ongetwijfeld heel wat meer downloads opleveren. De gevraagde 5 euro is simpelweg te veel en maakt Battlezone meteen de geschikte kandidaat om, met de nieuwe XBLA-politiek van Microsoft, over enkele maanden geschrapt te worden van de server. Zonde dat dit stukje geschiedenis zo een roemloze ondergang tegemoet gaat, spijtig genoeg verdient hij onder deze vorm ook niet beter… Positief is dat de Evolved-game een pak speelbaarder is dan het origineel, maar dan had ik veel liever de pc-versie uit 1998 van Battlezone gezien. Een zeer aangename RTS die, behalve de naam, weinig gemeen heeft met zijn sinistere voorganger.