Battlefield: Bad Company 2

De talentrijke Battlefield-studio van DICE blijft blijkbaar Siberisch koud bij het allesverpletterende succes van Modern Warfare 2, want ook in Bad Company 2 dreigt een Russische invasie op Amerikaanse bodem, alsof ze zo extra willen benadrukken dat het ook anders én beter kan.  

Met de lancering van Bad Company in 2008, week DICE op opvallende wijze af van de succesformule die de Battlefield-franchise tot dan toe groot had gemaakt, namelijk een sterke focus op de PC-markt en het nodige multiplayergeweld. Bad Company verscheen zelfs niet op het PC-platform – wat overigens niet overal in goede aarde viel – en de game wilde met een volwaardige singleplayer-campagne duidelijk zieltjes stelen bij de gevestigde waarden op PS3 en Xbox 360, onder meer dankzij een soms onorhodoxe aanpak en een flinke dosis humor. Het resultaat mocht er best wezen, maar van een echte topper konden we niet spreken en iedereen keek al halsreikend uit naar een eventuele opvolger die zou verder bouwen op de ingeslagen weg en de sterke punten.

No more smily
De promotiecampagne voor deel 2 legde evenwel lange tijd de nadruk op het multiplayerluik van het spel, waardoor we toch met enige terughoudendheid het verhaal van Bad Company 2 opstartten. De hoes van de game deed al evenmin het beste vermoeden, want het humoristische en originele smily-gezichtje dat op een granaat prijkte op de cover van de voorganger, werd jammer genoeg vervangen door een bloedserieus oorlogstafereel. Het was een afbeelding die in ons geheugen onlosmakelijk verbonden was met de Bad Company-naam en synoniem stond voor de humoristische insteek van de story modus. Zou het lachen ons dan écht vergaan?

It’s war as we know it
De allereerste missie neemt je verrassend genoeg terug in de tijd naar WO II. De geheime missie getiteld ‘Operatie Aurora’ heeft als doel het oppikken van een Japanse wetenschapper, net voordat de VS het Aziatische eiland finaal op de knieën wil dwingen met de befaamde atoombom. De infiltratieopdracht loopt echter slecht af, en met het oorverdovende en bevreemdende lawaai van een mysterieus superwapen wordt het korte voorspel beëindigd en belandt de gamer al snel weer in het vertrouwde Bad Company-team, waar de vier zelfde teamleden opnieuw hun opwachting maken en nog steeds als een stel viswijven tateren op het slagveld. In vergelijking met het eerste deel, lijkt de komische ondertoon echter meer op de achtergrond te verdwijnen en wordt alle aandacht opgeëist door de tamelijk serieuze verhaallijn die draait rond het geheime WO II-wapen. Gevolg is dat we pas naar het einde toe eens werkelijk smakelijk hebben kunnen lachen met de montage en de dialogen van een tussenfilmpje, iets wat toch enigszins bevreemdend aanvoelt in een Bad Company-titel en ongetwijfeld enkele fans van de originele game zal teleurstellen – tenzij wij natuurlijk gewoon oude brompotten zijn geworden tijdens de voorbije twee jaar. DICE wilde naar eigen zeggen op deze manier het schrille contrast verkleinen tussen enerzijds het portretteren van een bende halve garen, en anderzijds de weinig lachwekkende actie die men de gamer voorschotelde in het eerste deel, waardoor het allemaal net iets meer naar een ons inziens van weinig karakter getuigend gemiddelde is verschoven.

Het opblazen van voertuigen en gebouwen blijft spectaculair

It’s a shooter as we know it
Ook op enkele andere vlakken heeft DICE nadrukkelijker de gekende standaarden van het shootergenre opgezocht. De dekselse spuit waarmee je jezelf tot in het oneindige diende op te lappen is gelukkig verdwenen en vervangen door het intussen ingeburgerde ‘schild’, waardoor je op magische wijze geneest na je enkele seconden te verschansen achter beschutting. Al is dat laatste wel zeer relatief, want ook in Bad Company 2 wordt iedere vorm van cover binnen de korte keren volledig aan gort geknald door de vijandige troepen, waardoor je het ontbreken van een coversysteem zelfs niet kàn missen. Bomen vallen als miezerige grassprietjes tegen de grond en met een bazooka en een stel granaten knallen zowel jij als de tegenstand zich moeiteloos een weg door een ganse woonblok. Het feit dat er een achievement bestaat waarvoor je maar liefst vijftig huizen met de grond moet gelijk maken, zegt waarschijnlijk wel genoeg. Het loont ook effectief de moeite om dergelijke structuren niet te ontzien, want het is vaak eenvoudiger – en gewoonweg veel spectaculairder uiteraard! – om met een welgemikt schot op één van de talrijk aanwezige brandstoftanks te knallen en zo een immer bevredigende ontploffing te veroorzaken die een imposante structuur als een kaartenhuisje in elkaar doet stuiken, dan voor een perfecte headshot te gaan en zo een verscholen vijand achter een raam uit te schakelen. Niet enkel esthetisch een meer dan verantwoorde keuze, ook de oortjes worden op die momenten à volenté verwend.

Ontploffende trommelvliezen
DICE blijft namelijk de ongekroonde koning van de overdreven en ronduit bombastische oorlogsaudio. Realistisch is het waarschijnlijk niet, maar we stellen ons de vraag of het überhaupt mogelijk is om het afvuren van een machinegeweer nòg bevredigender te laten klinken dan het kletterende schouwspel waarop je getrakteerd wordt in Bad Company 2. Vooral binnenshuis worden de schoten nog eens extra ondersteund door een oorverdovend echo-effect, waardoor een shootout in een benarde rioleringspijp momenteel nog steeds nazindert in ons lichaam. Bad Company 2 is waarschijnlijk de eerste game die je ook zonder een dure dolby surround-installatie op aangename wijze permanente gehoorschade bezorgt! Bad Company 2 tracht ook aandacht te hebben voor de details. Zo hoor je bijvoorbeeld op treffende wijze de kogelhulzen op de grond vallen als je van achter een kapotgeschoten raam naar buiten vuurt. Minpunt is echter dat deze geluidseffecten niet volledig op punt staan, waardoor je geregeld eenzelfde audiofragment hoort in nochtans sterk uiteenlopende omgevingen. Een kleine houten cabine of een grote betonnen loods, het klinkt soms identiek in de oren terwijl je toch zou verwachten dat je magazijn leegknallen in beide settings aanzienlijk anders zou klinken. Ook gaat het spel soms de mist in door deze meer dan aardige effecten te gebruiken wanneer je nog niet of niet meer in een huis bent, of als eigenlijk alle muren al zijn verpulverd en een echo fysisch onmogelijk is in realiteit. Het zijn details die de illusie doorprikken, maar echt zwaar tillen we er niet aan omdat het nu eenmaal je gehoor op dermate weinig subtiele wijze imponeert – of is het terroriseert?

Het spelen in team kan grote voordelen hebben.
 

Stop and go
Ondanks de verpletterende geluidspartijen, ligt het tempo van de singleplayer van Bad Company 2 opmerkelijk lager dan we gewend zijn van in hét onvermijdelijke referentiepunt wanneer je in deze tijden een moderne oorlogsgame uitbrengt, Modern Warfare 2. Nochtans wordt het verhaal in Bad Company 2 wel degelijk aan de hand van een groot aantal tussenfilmpjes begeleid en vooruit gestuwd, maar nooit met die opzwepende ondertoon van de Call of Duty-reeks. Je niets aantrekken van de opgelegde missiedoelen en gewoonweg de wijde omgeving met de grond gelijk maken is weliswaar niet meer even aanlokkelijk als in het vorige deel, waardoor je wel degelijk slaafs het vooropgestelde pad volgt, maar het merendeel van de tussenfragmenten neemt je te vaak effectief uit de gameplay, zonder dat daar een goede aanleiding voor is of dat er iets spectaculair te beleven valt tijdens deze intermezzo’s. Het ritme wordt bijgevolg voortdurend gebroken en het is wachten tot enkele zeldzame uitzonderingen naar het einde van de game toe, om eens langer dan vijftien aaneensluitende minuten je van de ene naar de andere scène te knallen. De doorgaans opvallend korte missies vergroten dat effect van een verbrokkelde structuur andermaal. De dertien missies hadden we bijvoorbeeld op nauwelijks een zes- à zevental uur voltooid. Zeker niet té weinig in vergelijking met zovele andere shooters tegenwoordig, maar daar waar Modern Warfare 2 je tijdens die ganse rit naar adem doet happen en je meevoert op een razende achtbaan, is diezelfde intensiteit niet aanwezig in deze nieuwste Battlefield-telg en beland je als het ware op haast nonchalante wijze op het einde, met slechts enkele hoogtepunten in het achterhoofd.

It’s in the mix
Nochtans heeft Bad Company 2 wel een aantal obligatoire en ophitsende onderdelen voor je in petto, zoals het neermaaien van alles wat durft te bewegen vanuit een gevechtshelikopter en het racen doorheen ontploffingen, zandstormen en andere chaosveroorzakende ingrediënten, maar nooit met de overgave die we gehoopt hadden. Bad Company 2 heeft ook teveel schoonheidsfoutjes om te spreken van een écht geslaagde zijsprong van de Battlefield-serie richting een volwaardige singleplayer-campagne. Lijken zijn bijvoorbeeld te vaak onderhevig aan clipping-problemen, grafisch is het algemene plaatje wel onderhoudend maar nooit uitmuntend – alsof men de typische “minderwaardige” multiplayergraphics niet voldoende kan overstijgen -, en ook de A.I. laat net zoals in het eerste deel te veel flagrante steken vallen. Zo kunnen we er met ons verstand niet bij dat na een bombastische veldslag die de schaal van Richter heeft doen blozen, je toch nog een onverstoord verder patrouillerende tegenstander kan aantreffen in een van de weinige huisjes dat niet met de grond is gelijk gemaakt. Het voelt ridicuul aan om zo’n eenzaat dan zonder dat hij het zelfs maar heeft zien aankomen te mollen met een simpele kogel in het achterhoofd.

Multiplayer mayhem
De Battlefield franchise staat ook bekend om zijn fantastische multiplayer ervaring en dit is niet anders in Bad Company 2. De titel van de game verraadt ook een beetje het opzet van de multiplayer: je hebt wel degelijk Company nodig om de multiplayer tot zijn recht te laten komen. Je kan een squad aanmaken of joinen van maximum vier spelers die elk hun eigen class kunnen kiezen. Het immens grote voordeel aan dit systeem is dat je telkens opnieuw kan spawnen bij een teammaat. Bij andere games wordt je spawn soms geforceerd op de basis of een andere vaste locatie, maar bij Bad Company 2 kan je steeds bij je vrienden spawnen, als ze in leven zijn tenminste. Dit biedt al rechtstreeks enkele tactische voordelen, zo kan iemand van jouw squad stiekem in de basis van de vijand binnensluipen waardoor alle squadleden daar ook kunnen spawnen. Hierdoor wordt jouw vuurkracht ineens verviervoudigd! Lone wolves kom je dan ook niet zoveel tegen in deze Battlefield game.

Voertuigen zijn in Bad Company 2 weer van de partij.

Level up
Het levelsysteem in Battlefield is robuuster dan de vorige en bijna alles wat je doet levert je de geliefde XP-punten op. Als je niet graag vijanden doodschiet, kan je je teamleden genezen of ze voorzien van kogels. In tegenstelling tot Modern Warfare 2 kan je wel enkel wapens per klasse unlocken. Hiermee wordt bedoeld dat wanneer je als Recon speelt (sniper), je enkel meer snipers zal unlocken naarmate je hiermee ervaring opdoet. Dit systeem wordt trouwens na elke match heel goed visueel weergegeven aan de hand van duidelijke grafieken. Je zal steeds weten wat de volgende unlock is en hoeveel XP je nog moet verdienen. Qua gamemodes heeft DICE het redelijk eenvoudig gehouden. Je hebt de vertrouwde Conquest, Squad Deathmatch en Rush. Een vernieuwing bij deze editie is wel dat er ook een Hardcore mode is ingebakken, denk maar aan deze uit Modern Warfare 2. Je wapens doen bijvoorbeeld meer schade en je hebt een beperktere HUD. Als je denkt van ‘Ik pomp hier 5 kilo lood in die kerel en hij is nog niet dood!’, speel dan maar eens een Hardcore variant. Voertuigen zijn uiteraard ook nog steeds van de partij. Denk maar aan jeeps, quads,  tanks en helikopters! Een nieuwe toevoeging is een UAV die je kan besturen en waarmee je kan aanvallen. Je kan er raketten mee afschieten die je moet begeleiden tot ze inslaan op je doel. Het is niet zo eenvoudig, maar oefening baart kunst. Het leuke is nog steeds dat je met gewone wapens, met wat geluk, een helikopter kan neerhalen. Bij ons was het gelukt om de piloot van een helikopter te snipen waarop de heli gewoon uit de lucht viel, dit is een voorbeeld van een echt Battlefield moment. Een andere leuke toevoeging is dat je nu vijanden tijdelijk kan ‘markeren’ door ze in je vizier te houden en op back  te drukken. Hierdoor zal de vijand zichtbaar zijn voor je hele team, als je teammaat hem dan ook molt, krijg jij ook XP! Je wordt dus opnieuw echt aangemoedigd om te spelen als een team.

Conclusie
Bad Company 2 heeft ons als korte snack tussendoor wel degelijk vermaakt, maar twee games ver in de franchise lijkt de conclusie nu reeds te zijn dat DICE zich in de toekomst misschien beter terug concentreert op multiplayershooters, want tegen het geroutineerde geweld van de gevestigde singleplayer-waarden kan Bad Company niet op. De multiplayer van Bad Company 2 is er gelukkig wel eentje om van te snoepen. De chaos kan met momenten overweldigend zijn, maar het blijft steeds onwaarschijnlijk plezant om te spelen. Ben je de cheaters en glitchers uit Modern Warfare 2 beu en ben je op zoek naar een nieuwe shooter? Dan is Bad Company 2 verplichte kost!