Batman: Arkham City

Batman: Arkham Asylum liet argwanende gamers twee jaar geleden met verstomming slaan. Rocksteady Studios’ interpretatie van het Batman-universum leverde namelijk tegen alle verwachtingen in een steengoede game op. Schrap dat; het was met ruime voorsprong de beste superheldengame ooit. Het was, inderdaad, want sinds kort ligt het rechtstreekse vervolg in de schappen en hoewel Arkham City niet noodzakelijk veel innoveert en het bij momenten erg safe speelt, heeft het tegelijkertijd wel alles in huis om zijn voorganger moeiteloos te overtreffen.

Batman: Arkham City is een vervolg in de puurste zin van het woord. Kortom, het vertrouwde pretpakket wordt verdubbeld en het geheel wordt nog grootser. Met grootser bedoelen we de open spelwereld die qua oppervlakte vijf keer zo groot is als die van Arkham Asylum. Eentje die mede dankzij de veelgebruikte Unreal Engine uitstekend, doch niet zonder enkele schoonheidsfoutjes gepresenteerd wordt. Boven alles is Arkham City een locatie die schittert dankzij de levendige personages die dit ommuurde en tot immense gevangenis omgevormde stadsgedeelte bevolken. Het gemak waarmee en de laadtijdloze manier waarop onze capedragende held zich van de ene locatie naar de andere voortbeweegt is ook magnifiek te noemen. Soms zit het genot in de kleinste dingen!



Er wordt regelmatig geflirt met het free-roaming genre zonder de verhaallijn in een onopvallend hoekje te duwen. Batman: Arkham City situeert zich een jaar na de gebeurtenissen uit het vorige deel en Quincy Sharp heeft het inmiddels geschopt tot burgemeester en het is hij die op het volgens hem geniale idee kwam om al het tuig op te sluiten in een ommuurd stadsdeel. Binnen de stadsmuren vechten criminelen het onderling uit terwijl de Tyger-organisatie de vestiging bewaakt en Hugo Strange wordt aangesteld om zich over het lot van de ‘inwoners’ te ontfermen. Saillant detail: de intelligente wetenschapper is op de hoogte van Batman’s ware identiteit en juist door Bruce Wayne te arresteren tijdens diens politieke speech, komt Bats in dit criminele wespennest terecht. Zonder verder niet veel te verklappen van het interessante, maar voor niet-kenners zo nu en dan onnavolgbare verhaal – bekende personages uit de DC Comics worden immers zonder boe of ba geïntroduceerd en verdwijnen weer even snel van het toneel – staat Batman voor de schier onmogelijke taak om het meesterplan van Strange te dwarsbomen.

Daarvoor mag je gelukkig wederom rekenen op een excellente mix van vrij verkennen (een combinatie van duikvluchten en de Grapple Gun), vechten en sluipen. Lijf-aan-lijf gevechten tegen grote groepen, bij voorkeur ongewapende, vijanden gaan we dankzij het vloeiende vechtsysteem nooit of te nimmer uit de weg. De eenvoud (lees: met een minimum aan ingewikkelde knoppencombinaties) waarmee je aanvallen ontwijkt, countert en zelf rake klappen uitdeelt, is behouden en gevoelig uitgebreid met nieuwe combo’s en brutale takedowns. De filmische camerastandpunten brengen dit alles nog altijd op schitterende en spectaculaire wijze in beeld en iedere mep heeft de juiste bottenbrekende impact. Hier kan menig genregenoot een puntje aan zuigen.



Nog leuker wordt het wanneer de criminele bendes beslag hebben kunnen leggen op enkele vuurwapens. Ondanks zijn status als superheld schuilt onder de vleermuisoutfit een kwetsbare man van vlees en bloed die zulke confrontaties beter uit de weg gaat. Stealth is dan ook nog altijd een belangrijk onderdeel van de algemene gameplay. Een kamer boordevol gewapende tegenstanders één voor één uitschakelen bezorgt ons ook in dit tweede deel een enorm veel voldoening. En misschien nog wel meer doordat de actie ditmaal verplaatst is naar een grotere en vrijere locatie. In latere stadia van het spel moet je sowieso rekenen op de Detective Mode om interessante objecten op te merken (en occasioneel gebruik je het wel ’s voor het betere detectivewerk) en een breed scala aan gadgets zoals klassiekers als de Batarang, Batclaw en explosieve gel om deze sluipsituaties heelhuids te overleven.

Ieder onderdeel van deze game is met zoveel liefde in elkaar gezet en wordt aan zo’n strak tempo afgewisseld dat de rit naar de eindcredits eindeloos blijft boeien en absoluut niet verveelt. Zelfs niet wanneer je een locatie plichtmatig voor de tweede maal bezoekt, omdat er altijd wel een begrijpelijke verklaring wordt gegeven voor deze bescheiden vorm van backtracking. Het spel is ook redelijk snel uit te spelen (wij deden er zo’n zeven uur over op de normale moeilijkheidsgraad), maar een iets pittigere New Game Plus-optie waarin je van begin af aan de in een vorige speelbeurt aangeschafte upgrades behoudt, smeekt erom om het ganse spel een tweede keer te doorlopen. Sowieso valt er buiten de hoofdverhaallijn ontzettend veel te beleven in Arkham City. Ter illustratie: een blik op het statistiekenscherm leerde ons dat we toen nog maar dertig procent van de game hadden gezien!



De optionele nevenopdrachten, zoals het vinden van de 436 uitdagingen (!!) die Edward Nigma aka The Riddler voor je in petto heeft, de zoektocht naar de Phone Booth Killer, het vinden van alle collectibles en de vele zijmissies, vervijfvoudigen de totale speelduur met gemak en zijn met dezelfde zorg uitgevoerd als de rest van de game. Batman: Arkham City zit tjokvol content en een constante kwaliteit blijft behouden. Last but not least zit er bij een nieuw exemplaar van de game een redeem code om de Catwoman-DLC kosteloos binnen te halen. Het betreft een aantal losstaande missies die netjes in het totaalpakket gekaderd zijn en de optie om de stad achteraf vrij te verkennen. De in een strak en sexy outfitje geheven poes is weliswaar niet zo sterk als Batman, maar is evenmin een kat om zonder handschoenen aan te pakken. De razendsnelle, lenige bewegingen in combinatie met dat zweepje heeft ons vrijwel meteen overtuigd; hier willen we in de toekomst graag meer van zien!

Onze conclusie kan na deze lofzang van pakweg duizend woorden alleen maar positief uitpakken. We kunnen geen enkele reden bedenken om Batman: Arkham City niet aan te schaffen. De bij wijlen grafische uitschuivers en de bescheiden vorm van backtracking wegen immers niet op tegen de gigantische lading pluspunten. Arkham City onttroond zijn eigen voorganger en neemt probleemloos de fakkel over van ‘beste superheldengame ooit’.