Banjo Tooie

Vorig jaar gooide Rare met Banjo Kazooie een van hun grootste klassiekers op de Live Arcade. Intussen mogen we ook de sequel verwelkomen en daar zullen vele mensen ongetwijfeld dankbaar voor zijn, want niet iedereen had immers een Nintendo 64 in zijn/haar bezit. De Banjo games waren destijds dan ook de absolute top in het 3D-platformgenre. Je gaat aan de slag met het komische duo Banjo en Kazooie, een beer en een vogel. Aartsvijand van dienst is Gruntilda, een boze heks die uit de dood verrijst en weinig goeds van plan is. Je bent vrij om te lopen waar je wil door de enorme wereld, al zijn veel stukken pas toegankelijk eens je voldoende puzzelstukken verzameld hebt. Deze verdien je met allerlei uitdagingen, puzzels etc. Onderweg leer je ook tal van nieuwe moves, ga je op zoek naar verborgen Jinjo’s, kruip je dankzij voodoo in de huid van allerlei diertjes met specifiek skills, en ga zo maar door. De diepgang is indrukwekkend, al heeft de titel de tand des tijd niet op alle vlakken even goed doorstaan.

Zoals reeds gezegd is Banjo Tooie een sequel, en dat betekende destijds dat alles groter, meer en beter moest worden. Vroeger had niemand een probleem met meer substantie en complexiteit. Integendeel, dergelijke zaken werden toen aanzien als vernieuwend, en het leverde ook meer speeluren op. Kwantiteit boven kwaliteit dus. Maar laat daar nu net het schoentje een beetje wringen. Denk nu niet meteen dat er veel mis is met de kwaliteit van Banjo Tooie, zeker niet. We spreken immers nog altijd over een game die de hoogdagen van de Nintendo 64 kleurde, en die zonder blozen samen genoemd mag worden met klassiekers als daar zijn Mario 64, Goldeneye, Turok, Zelda, en natuurlijk ook Banjo Kazooie.

Maar toch merk je dat veel van de toevoegingen ten opzichte van het eerste deel de game soms nodeloos complex maken. Zo moet je te veel zoeken naar wat er vervolgens moet gebeuren. Zelfs nu ik de game na zoveel jaren opnieuw speelde was het me vaak niet echt duidelijk wat ik eigenlijk moest doen, wat resulteerde in gewoon alles uitproberen tot er iets “werkt”. Je hebt bij momenten een verdomd goed geheugen nodig om alle plekjes te herinneren waar je nog iets moet afhandelen. De moeilijkheidsgraad is dan ook behoorlijk pittig. Van een hoge toren vallen betekent nog altijd van onder af aan herbeginnen. Geen genade dus! Checkpoints waar men tegenwoordig kwistig mee omspringt zal je hier ook nauwelijks vinden.

Je zou kunnen stellen dat Banjo Tooie een schoolvoorbeeld is van hoe de tijden zijn veranderd en hoe level design tegenwoordig zoveel beter is. Games houden ons nu veel meer bij het handje, en men slaagt er stukken beter in om te entertainen. Frustraties en nodeloze tijdverkwisting worden vandaag de dag tot een minimum beperkt waardoor games over het algemeen korter, maar beter zijn geworden. In dat opzicht was Banjo Kazooie (deel 1) zonder twijfel iets eenvoudiger qua opzet, en daardoor misschien toch de betere game.

Dit begint misschien allemaal een beetje negatief te klinken, maar laat me toch duidelijk stellen dat Banjo Tooie nog steeds bereleuk is, en ruimschoots weet te imponeren met tal van andere zaken. De nog steeds mooie looks bijvoorbeeld. Of de heerlijk grappige geluidjes en muziekdeuntjes. Ook de personages en hun humor zijn tijdloos. Vind vandaag de dag maar eens een game met een dergelijke grenzeloze fantasie! Laat ons tenslotte de lekkere besturing en het gigantisch aantal moves niet vergeten. Het is bijna niet te geloven hoeveel bewegingen er op een intuïtieve manier met slechts een handvol knoppen uitgevoerd kunnen worden. In deze zaken schuilt dus de ware kracht van de titel.

Heb je nog nooit een Banjo game gespeeld, begin dan zeker en vast eerst met deel een. Kan je er niet genoeg van krijgen dan zal je niet teleurgesteld zijn met Banjo Tooie. Je krijgt hoe dan ook veel waar voor je geld met deze titel, als je tenminste bereid bent er danig wat inspanning in te steken.