Baldur's Gate: Dark Alliance II

Hack & Slash liefhebbers hadden enkele maanden geleden al een vette kluif aan Dungeons & Dragons Heroes. We hebben net voldoende tijd gekregen om zwaard en ander wapentuig op te poetsen en de bloedvlekken uit onze gevechtskledij te verwijderen zodat we op ons paasbest het vervolg van Baldur’s Gate konden aanvatten. Baldur’s Gate is een naam die klink als een klok en al verscheidene jaren in het gameswereldje circuleert. Oorspronkelijk was het een RPG die op PC furore maakte. Enkele jaren geleden waagde het echter de overstap naar de console en evolueerde het naar een hack & slash genre en heeft het ondertussen een vaste schare trouwe fans opgebouwd. Deze volgelingen kunnen op hun beide oren slapen want deze 2de episode borduurt voort op het succes van het vorige deel en ironisch genoeg kan men dit tevens als grootste minpunt beschouwen.

De verhaallijn pikt de draad weer netjes op waar we hem loslieten in het eerste deel. Toch is het geen noodzaak om de gehele voorgeschiedenis te kennen om de gebeurtenissen te kunnen volgen. De rode draad is de Onyx Tower die erg hoog op het verlanglijstje staat van Mordoc. (een vampierachtig wezen) Natuurlijk heeft hij erg oneerbare en egoïstische plannen met deze geheimzinnige toren en hangt het welzijn van het mooie en gezellige dorpje Baldur’s Gate wederom aan een zijden draadje. Tijd om je keuze te maken met welk karakter je deze boosaardige intenties ga verijdelen. Vijf gevarieerde personages staan te trappelen om het beste van zichzelf te geven en uiteraard heeft elk z’n eigen specialiteiten. Zo heeft de dwerg Borador een andere vechtstijl dan de boomlange barbaarse krijger Dorn Readbear en is Necromancer Ysuran een meester in de zwarte kunst. Een slechte keuze kan je niet maken, het is een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Je alter ego wordt in een bos gedropt en de eerste persoon die je tegen het lijf loopt blijkt een niet onaardige dame te zijn, luisterend naar de naam Randalla. Zoals je kon verwachten kan deze dame best een helpende hand gebruiken en voor je het goed en wel beseft sta je oog in oog met bendes Goblins, spinnen en bijtgrage honden. De eerste experience points worden bijgeschreven, goudstukken vullen stilaan je beurs en her en der kan je al een tweederangs wapen op de kop tikken. Zo baan je langzaam een weg naar je uitvalsbasis Baldur’s Gate waar het avontuur pas echt uit de startblokken schiet. Er lopen allerlei individuen rond die de diensten van een moedige avonturier naar waarde weten te schatten en stromen de aanbiedingen binnen. Riolen ontdoen van massa’s ongedierte, burgers bevrijden uit donkere kerkers en herenhuizen van kop tot teen uitpluizen enz… Opdrachten voltooien komt niet alleen je financiële situatie ten goede, maar zijn essentieel om je karakter te versterken. Bij de lokale wapenboer kan je de “tweedehandse” zwaarden, bijlen en kruisbogen vaarwel wensen en nagelnieuwe exemplaren aanschaffen. Je startoutfit stelt niet al teveel voor en kan eveneens een opknapbeurt gebruiken zodat je een flink stuk aan weerbaarheid wint tegenover het vijandelijke geweld. Verder kan je bij deze handelaar gezondheidsdrankjes inslaan en je overbodige objecten verkopen. Nieuw is de workshop waar je kan experimenteren met Rune Stones te combineren met wapens, amuletten, ringen en dergelijke. De combinaties zijn legio en het resultaat van al dit meng en mixwerk kan vrij indrukwekkend zijn.

Op gebied van gameplay zijn er amper verschillen waar te nemen met de voorganger. Interplay nam dus een wijze beslissing om het controlesysteem dat quasi perfect was niet te verprutsen door onnodige wijzigingen aan te brengen. De menu’s zijn zowel voor de leek als de ervaren gamer erg duidelijk en overzichtelijk. De game is grotendeels erg lineair, enkel de volgorde waarin je de opdrachten afwerkt kan je meestal zelf bepalen. Savepoints kom je geregeld tegen en grote stukken herspelen wanneer je onverwacht het leven laat is er dus niet bij. De mini-map is ook weer van de partij en kan naar wens ingesteld worden. Wil je alle verborgen hoekjes en schatkisten ontdekken dan is deze map bijna onmisbaar. Drie gekleurde balken in de linkerhoek bevatten alle cruciale informatie die je in eerste instantie nodig hebt om het hoofd boven water te houden. De rode balk toont je gezondheid dat je dus op peil kan houden door health potions te nuttigen of de schaarse geduldige zielen kunnen ook wachten tot deze balk zichzelf langzaam weer vult. De blauwe balk laat zien hoeveel magische energie er je rest om allerlei spells op je opponenten los te laten. Tot slot is er de groene balk en wanneer die vol gelopen is kan je weer enkele eigenschappen upgraden. Er zijn aanvankelijk 3 moeilijkheidsgraden beschikbaar (easy, normal & hard) en de aartsmoeilijke extreme moet je unlocken door de game eerst een keertje te voltooien. Kortom alles is erg gebruiksvriendelijk.

Grafisch is Baldur’s Gate een beetje ter plaatse blijven trappelen. Wat een tweetal jaar geleden er nog indrukwekkend uitzag is dankzij de nooit stilstaande grafische evolutie vandaag de dag alweer maar gewoontjes geworden. Blijven stilstaan is achteruitgaan en in dit geval is dat een waarheid als een koe. Baldur’s Gate is en blijft een mooie en gedetailleerde game maar steekt er niet meer bovenuit zoals dat vorige keer nog wel het geval was. De waterpartijen en tussenfilmpjes blijven echter van superieure kwaliteit. Jammer dat men ook niet voldoende kan inzoomen om ten volle van alle details te genieten.

Tijdens je slachtpartijen in donkere kerkers, grotten en andere onherbergzame gebieden is er steevast een sterk klassiek getinte muziek aanwezig. Deze vaak onheilspellende tonen passen perfect in het plaatje en versterken gevoelig de “creepy” middeleeuwse sfeer. De overige geluiden klinken meer dan behoorlijk, piepende ratten, kevers en ander ongedierte hoor je over de grond scharrelen. Het kapotslaan van houten kratten is realistisch nagebootst, net als het strijdgewoel tijdens de onophoudelijke stroom gevechten. Het geroezemoes in de straten van Baldur’s Gate maakt het tot een levendig stadje en in de bosrijke gebieden fluiten de vogeltjes hun mooiste lied. Op de sound hebben we dus weinig of geen kritiek te spuien.

Baldur’s Gate: Dark Alliance II is een waardige opvolger geworden en zal bijgevolg niemand van de hack & slash liefhebbers teleurstellen. Toch heeft Interplay een behoorlijke veiligheidsmarge ingebouwd en aan de succesformule werd dan ook zo goed als niet geraakt. Zelfs aan de multiplayer werd niet veranderd en kan men nog steeds met z’n tweetjes simultaan monsters in de pan gaan hakken. Iets meer vernieuwing was wel welkom geweest, maar desondanks blijft Baldur’s Gate de koning de hack & slash games tot het tegendeel bewezen is! Wie al van het origineel snoepte kan zich deze sequel blindelings aanschaffen.