Backyard Wrestling 2

Bij X-power zijn we allemaal een bende bovenste beste kerels. De vriendelijkste personen die je ooit kunt ontmoeten, die oude dames de straat helpen oversteken, met de hond van de zieke buur gaan wandelen, jongeren van het slechte pad houden en al ons geld investeren in verscheidene goede doelen. Af en toe durft het echter wel eens mis te lopen en wanneer de stoppen bij ons doorslaan kun je beter uit onze buurt blijven. Zo besloten we om verleden week een barbecue te houden. Wie met dit domme idee op de proppen gekomen was, weten we al niet meer door de hersenschade die we allemaal opgelopen hebben. Om te beginnen was het eigenlijk een beetje frisjes om te barbecuen waardoor de eerste schermutselingen binnen de groep opdoken. Toen het achteraf nog heftig begon te regenen en ons voedsel door het verderfelijke regenwater overgoten werd, barstte de bom. Wat begon als een simpele discussie ontaarde in een heuse vechtpartij, stoelen werd op elkaar’s lichaam stuk geslagen, hoofden op de nog na stomende gril gelegd, lichamen door de tafels gepowerbombed, een redactielid werd met een grasmaaier bewerkt en nog veel meer gruwelijke taferelen speelden zich af op deze barbecue des doods. Sommige zaken zijn zelfs zo schrikwekkende dat als je ze hier zou nalezen, je schreeuwend als een mietje van je PC vandaan zou hollen. Na onze uren durende braspartij kwamen we weer tot onze zinnen en nam onze lieve zachtaardige kant weer de overhand. Met de tranen in de ogen vielen we in elkaar terug in de armen en na een langdurige groepsknuffel verwarmde we ons allemaal aan de hemelse gloed van een opgewarmde XBOX-console. Dit gevoel kan je nu ook zelf beleven met Backyard Wrestling 2. Of toch niet? We gaan meteen met de deur in huis vallen, maar wanneer je met deze game bij je vriendenkring op bezoek gaat, zou je bovenstaande taferelen wel eens kunnen ontketenen. We hebben je alleszins gewaarschuwd dus kom niet klagen wanneer je een doosje op je hoofd geramd krijgt.

Backyard Wrestling 2 is (hoe kan het ook anders) de sequel op Backyard Wrestling: Don’t Try This At Home. Het blijft mij echter een compleet raadsel van hoe ontwikkelaar Paradox er in geslaagd is om een vrij erbarmelijke game nog slechter te maken. De game begint met het verhaaltje dat de Backyard Wrestling organisatie naar jouw buurt komt. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er een cheque van 1 miljoen dollar uitgeschreven voor de persoon die iedereen bij elkaar kan vegen. De hele buurt staat dus in rep en roer en iedereen is in de waan dat hij de beste worstelaar van de buurt is.

Buiten een hele hoop nobodies die je in de career mode moet bevechten, bestaat de cast uit iets meer bekendere personen. Het uithangbord van deze game blijft natuurlijk The Insane Clown Posse. Violent J en Shaggy 2 Dope zitten je opnieuw in enkele filmpjes te provoceren zodat je maar zin genoeg zou hebben om hen uiteindelijk op hun smoelwerk te gaan slaan. Niet dat het al te veel aan je goesting zal veranderen want zeg nu zelf hoe kun je nu beledigingen ernstig nemen als ze van een stapel clowns komen? Het leuke aan de ICP in deze game te zien is het schrille contrast dat er nog maar van de werkelijkheid overblijft. Wanneer je beide heren hun videootje ziet druipt het fake gehalte er als een met stroop overgoten pannenkoek vanaf. Vooral Shaggy 2 Dope en zijn ontzettend slecht uitgevoerde ‘Swirling DDT’ is een leuk aanzicht. In de game zelf worden ze dan weer afgeschilderd als superieure wrestlers en hebben ze de meest spectaculaire bewegingen van allemaal. Een andere min of meer bekende is Vampiro. Ooit aangekondigd als een groot talent bij de WCW, maar al snel raakte hij verzeild bij de ICP, met als gevolg dat hij alleen maar vetes met het clubje van Rey Mysterio Jr. uitgevochten heeft. Later werden ze dan nog vergezeld door The Great Muta, een Japanner die samen met Hollywood “Hulk” Hogan nog een Tag Team in Azië gevormd heeft maar deze excentrieke figuur ontbreekt in deze game. Om de aantrekkingskracht van de game te verhogen heeft men bij Paradox beroep gedaan op enkele bekende actrices. De meeste onder ons zullen ooit al wel eens van het “acteertalent” van Tera Patrick of Sunrise Adams genoten hebben. Niet dat beide dames ooit een Oscar voor hun geleverde werk zullen krijgen. De rest van de cast bestaat uit verschillende worstelaars van de meer “hardcore” divisies uit het ganse wereldje.

Op gebied van gameplay is er in deze titel niet al te veel veranderd, je zit nog steeds met prangende vraag of je nu een wrestling game aan het spelen bent of een fighter. Ja, het is mogelijk om je tegenstanders te pinnen, het is gewoon compleet nutteloos. Het vechtsysteem van de game is ook al ontzettend hard achterhaald. Het ganse systeem biedt weinig diepgang en het aantal moves en combo’s die je kunt uitvoeren ligt bijzonder laag. Verder kun je nog gebruik maken van de verschillende objecten in je omgeving om je tegenstander bij elkaar te timmeren met onder andere boormachines, houten planken, hamers, stoelen en computerschermen. Dit zou leuk geweest zijn, ware het niet dat dit de gevechten tegen de AI gestuurde tegenstanders ontzettend makkelijk maakt. In het restaurant niveau heb ik vier tegenstanders op rij verslagen door gewoon een stoeltje te nemen en op hun hoofd te meppen, zonder dat ze iets terug deden. Pas in de vijfde wedstrijd toen mijn tegenstander bijna het onderspit moest delven kwam hij op het lumineuze idee om misschien toch maar eens te blokken. Verder heb je ook de zogenaamde “enviro-mental throws”. Bij deze maak je gebruik van de omgeving om je tegenstander te verminken en is zo een beetje het enige leuke aan het ganse systeem. Ook vreemd is de definitie die men bij Paradox onder Knock Out verstaat. Bij mijn weten is dat wanneer je iemand (quasi-) buitenwesten slaagt. Wanneer je, je tegenstander met een K.O. verslaat, ligt hij nog een half uur te kermen van de pijn, tastend naar zijn/haar hoofd of maagstreek.

De game heeft 2 modes, een gewone skirmish mode en de career mode. In de eerste is het gewoon de bedoeling om een computergestuurde tegenstander of een vriend te verslaan. Niks nieuws onder de zon dus daar gaan we ook niet dieper op in gaan. We gaan dan maar onmiddellijk verder met de career mode. Om te beginnen moet je hier dus je eigen worstelaar aanmaken met de CAW-mode in de game. Hier begint het schoentje al onmiddellijk gaan te wringen, want deze CAW is de éénentwintigste eeuw onwaardig. Weinig mogelijkheden qua uiterlijk en de meest belachelijke opties qua uitrusting. Als je er ooit van gedroomd hebt om als iemand van de Village People een robbertje te vechten dan is dit de game voor jou. Een daadwerkelijk goed uitziende worstelaar aanmaken is hoogst waarschijnlijk de grootste uitdaging die de game je zal bieden.

Nu is het dus aan jou om de meest belachelijke vechtersbazen aller tijden in elkaar te slaan, in de verschillende buurten van je dorpje. Om vooruitgang te boeken moet je missies voltooien, dit klinkt misschien wel leuk maar dat is het hoegenaamd niet. Ik denk dat men bij Paradox gewoon stomdronken was toen men deze missies bedacht heeft. De opdrachten hebben in vele gevallen te maken met de gameplay zelf. Block 30 slagen in een partijtje, win 5 wedstrijden op rij, versla je tegenstander zonder een grijpbeweging uit te voeren, val iemand 4 keer aan met de kantenmaaier,… Dit valt dan nog mee, maar er is geen enkele macht in het universum die mij het antwoord kan geven op: wat is het nut van drie maal op rij dezelfde tegenstander in elkaar te slagen, als hij de eerste keer even makkelijk is als de derde keer? Verder heb je nog een missie waar je, je tegenstander met minder dan 10 procent van je levensbalk moet verslaan. Dit is heel vervelend aangezien je beide aan 100 procent begint en je, je tegenstander met gemak tot 5 procent slaagt als je zelf nog boven de 90 procent zit. Deze hele modus is gewoon een ontzettend grote sleur, het is al saai genoeg om sommige opdrachten één keer tot een goed einde te brengen, laat staan dat je hetzelfde gewoon 2 à 3 maal na elkaar moet doen. In deze hele mode zit gewoon geen greintje spanning, want in de “voer deze beweging x-aantal keer uit”-opdrachten is het zelfs niet noodzakelijk dat je, je wedstrijd wint, laat staan dat het noodzakelijk is dat je alles in één wedstrijd doet. Daarna heb je nog de challenge missions. In deze mode sla je per gebied twee echte worstelaars in elkaar, heb je een korte survival opdracht en heb je een dubbel of niks wedstrijd.

De modes zijn saai, de gameplay staat jaren achter maar dat is zelfs nog niet het erbarmelijkste aan deze game. Deze game slaat gewoon alles, als het op bugs aankomt. Dat ook de physics engine nog een aftreksel is uit de jaren 1900, zal nu ook al geen verrassing meer zijn, maar alles wat daadwerkelijk mis kan gaan in deze game gaat ook mis. Hoofden die verdwijnen in de omgeving, lichamen die zelfs volledig verdwijnen in de omgeving zoals een caravan. Even later komen ze dan doodleuk terug door het dak van diezelfde caravan naar buiten gekropen. Objecten die in de lucht blijven hangen, een camera die opeens zonder reden tegen hoog tempo van boven naar beneden zit te schudden, zelfs de tekst die moet verschijnen als je, je tegenstander verslagen hebt is bugged. Zo verschijnt er regelmatig de tekst Tapped Out als je, je tegenstander op een normale manier tegen de grond werkt. Als je tegenstander hoger staat dan jou character, kun je een wapen nemen, onder je vijand gaan staan en met je wapen door de muur meppen zodat je tegenstander schade krijgt. Wanneer je tegenstander op de grond ligt kun je objecten over hem gooien om op deze manier hem schade te berokken. De meest fantastische toevoeging is echter je onzichtbare partner. Het is meer dan eens voorgevallen dat wanneer ik een worp wou uitvoeren, mijn personage de tegenstander los laat. Even later zie je, je tegenstander door een mysterieuze kracht, de lucht in vliegen of een stuk uit zijn oor bijten.

Ook grafisch gezien is BW2 een vrij matige game. De personages zien er nog vrij behoorlijk uit maar van veel detail in je uitrusting is absoluut geen sprake. Ook de omgevingen ogen behoorlijk kaal en weinig gedetailleerd. De game heeft gewoon een glanzende look gekregen ten opzichte van de PS2 versie om het iets beter te presenteren, maar daar blijft het dan ook bij. Sommige personages zoals Vampiro zien er eerder als een omgekeerde borstel uit dan hun levensechte persoonlijkheid. Ook de CG-filmpjes zijn van bedenkelijke kwaliteit, de personages zien er niet veel beter uit dan hun in-game tegenhangers.

Muzikaal gezien zal de game heel wat meer mensen aanspreken. De soundtrack bestaat uit heel wat klinkende namen uit de metalwereld. Dit is het enige pluspunt voor de mensen die daadwerkelijk van deze muziek houden. Sommige nummers voelen echter serieus misplaatst aan. Groepen zoals Hoobastank en de Dropkick Murphy’s vallen volledig uit de toon met het meer harde werk dat de game op je zal afvuren. De geluidseffecten zijn dan weer van een heel minder niveau en ook hier duiken regelmatig bugs in op, de voice-acting is tevens al van even bedenkelijke kwaliteit. Voor de mensen die niet echt van metal houden is het ook mogelijk om je eigen soundtrack af te spelen. Maar wat men bij Paradox bezielt heeft is één van de grootste mysteries aller tijden, want geloof het of niet, zelfs deze functie werkt niet naar behoren. Als ik een bepaald nummer selecteer begint prompt het verkeerde te spelen. Dit is gewoon het einde van het universum, ik kan het niet anders verwoorden.

Voor de mensen die het nog niet door zouden hebben, dit is troep van de bovenste plank. Het enige aan deze game dat de moeite waard is, zijn de filmpjes van de worstelaars die je te zien krijgt. Hier zitten echt wel ontzettend freaky dingen tussen, vanaf het dak van een magazijn iemand door een paar tafels side slammen kan niet gezond zijn, dan mag je nog zo afgetraind zijn als je wilt. Als je worstelclips wilt zien kun je beter een paar DVD’s kopen en Sunrise Adams en Tera Patrick zijn in meer dan 200 films te zien (allée dat heb ik me toch laten vertellen), dus daar zullen ook wel wat DVD’tjes van te vinden zijn. Spaar je zuurverdiende centen liever voor een game die het waard is. Zelfs aan budgetprijzen zijn er veel betere games verkrijgbaar dan dit vervloekte schijfje. Ik heb deze game grondig getest om jullie te behoeden voor dezelfde helse pijnen die ik moest doorstaan. Ten alle kosten deze game vermijden en gooi de persoon die het riskeert om je dit spel te schenken voor Kerstmis onmiddelijk de straat op met de game er bij.