Avatar: The Game

James Cameron’s Avatar. Uiteraard heb ik onlangs de film gezien, daar kun je als regelmatig bioscoopbezoeker gewoonweg niet omheen. Het verhaal was misschien wat voorspelbaar, maar ik heb me in de volle 162 minuten die de film duurt geen enkele seconde verveeld. Spijtig genoeg geldt dat niet voor de bijbehorende game. Herinner je jezelf de speech van topregisseur James Cameron tijdens de persconferentie van Ubisoft op de afgelopen E3 nog? De beste man verveelde de aanwezige internationale pers destijds met een oninteressant en langdradig verhaaltje. Welnu, het eindproduct van Avatar: The Game is net zo saai geworden.

Het verhaal van Avatar: The Game situeert zich ongeveer twee jaar voor de gebeurtenissen uit de bioscoopprent. Je kruipt in de huid van de beginnende RDA-soldaat Ryder wiens uiterlijk en geslacht je door middel van enkele presets zelf kunt bepalen. De setting is uiteraard ongewijzigd gebleven: de gevaarlijke, maar wondermooie planeet Pandora. Deze planeet is rijk aan grondstoffen en daar is het de RDA uiteraard om te doen. Met grof geschut en grote machines willen ze het supermineraal Unobtamium ontginnen. Dat gaat echter niet zonder slag of stoot. Ze stuitten op de inheemse bevolking, de Na’vi genaamd, die zich vanzelfsprekend verzetten tegen de heb- en vernielzucht van de mensen. Door de nieuwste technologische snufjes kunnen de mensen zichzelf transformeren in een Avatar. Deze Avatar wordt van op een linkbed door het bewustzijn van de mens bestuurd, maar heeft het uiterlijk en de kracht van zo’n blauwkleurige planeetbewoner. Het is niet iedereen gegeven om deel te nemen aan het Avatar-programma, maar je spelpersonage is natuurlijk wel één van de uitverkorenen.

Dit vertel ik je overigens op basis van wat ik in de film heb gezien. Het achtergrondverhaal wordt in het spel nauwelijks uit de doeken gedaan en diverse plotwendingen gaan zo aan je neus voorbij. Dat is betreurenswaardig, want het broeiende conflict tussen enerzijds de mensen en anderzijds de primitieve planeetbewoners lijkt ons ideaal om een interessante game rond te bouwen. De halfbakken en ongeïnteresseerde poging van Ubisoft om je onder te dompelen in de intrigerende wereld met zijn uitgesproken fauna en flora, komt dan ook zelden in de buurt van mijn verwachtingen. Na ongeveer een uurtje spelen word je voor het onvermijdelijke dilemma geplaatst. Strijd je verder aan de zijde van de allesvernietigende mens, of kies je ervoor om de planeet te verdedigen samen met de boomlange Na’vi? Deze morele beslissing komt véél te vroeg in het spel en komt daardoor ook erg geforceerd over. In de film wordt er echt naar dat moment toegewerkt. Je leeft mee met de personages en je leert het blauwe volkje waarderen. Niets van dit alles in de game: je hebt op het keuzemoment nog niet het idee dat de mensen de planeet daadwerkelijk aan het ruineren zijn. Laat staan dat je enige affiniteit zou hebben met de Na’vi.

Je krijgt dus in principe twee complete campagnes voorgeschoteld, maar ondanks dat beide partijen behoorlijk van speelstijl verschillen (futuristische schietijzers aan RDA-zijde versus de primitieve slagwapens en boog van de Na’vi), is geen van beide verhaallijnen echt leuk om te spelen. Dit komt omdat Avatar: The Game gewoon een actiespel is van het type dertien in een dozijn. Nagenoeg de gehele game word je van hot naar her gestuurd om simpele opdrachtjes te vervullen zoals het zoeken naar genezende kruiden, het afmaken van besmette dieren, het verdedigen en/of vernietigen van kampen, enzovoorts. Hoewel het mogelijk is om de planeet vrij te verkennen, dwingt het spel je daar zelden toe. In het hoofdverhaal is de te volgen weg naar al je doelstellingen namelijk zo lineair als een meetlat. De zijmissies en extra uitdagingen, waarvoor je wel van het hoofdpad moet afwijken, vond ik dan weer net niet interessant genoeg.

Dat Avatar: The Game niet leuk is om te spelen, kun je ook wijten aan de saaie (vuur)gevechten. In basis is het de zoveelste doorsnee derdepersoons-actiegame, maar dan wel eentje dat rammelt aan alle kanten. Het ontbreken van een degelijk coversysteem en de mogelijkheid om in te zoomen, zorgt bijvoorbeeld voor een heleboel onnodige irritaties tijdens de chaotische gevechten. Na’vi-spelers, waarbij de focus zoals gezegd meer ligt op melee combat, zullen zich dan weer ergeren aan de camera die de actie zelden goed in beeld brengt. Hun krachtige pijl en boog vereist dan weer dat je open en bloot de kogelregen trotseert, want op één of andere manier is het niet mogelijk om vanachter een omgevingsobject naar je vijand te schieten. Het is een aaneenschakeling van minpunten die het spelplezier constant in de weg staat. Daar brengen zelfs de upgradeopties die je beetje bij beetje verdient door ervaringspunten te verzamelen weinig verandering in. Door al deze onvolmaaktheden weet de game niet lang te boeien. Het spel mist afwisseling en valt al erg snel in herhaling door het repetitieve karakter van de missies. Je speelt iedere campagne in ongeveer acht uurtjes uit, doch heb ik het glazuur van mijn tanden moeten bijten om het spel niet eerder aan de kant te schuiven.

Wie toch zin heeft in meer na het uitspelen van beide campagnes vindt zijn gading in de online multiplayer. Deze modus herbergt een samenraapsel van alle traditionele modi en buit de verschillende kwaliteiten tussen de Na’vi en de RDA goed uit. Dit zou voor enkele leuke online confrontaties kunnen zorgen, doch waren er op het moment van testen weinig medespelers te vinden. De online modus van Avatar lijkt ons dus geen lang leven beschoren. En maar goed ook, want de kwaliteit van Avatar: The Game laat te wensen over. Het is jammer dat Ubisoft, ooit verantwoordelijk voor de knappe filmgame King Kong, er niet in is geslaagd de fascinerende wereld van Pandora ten gelde te maken. Misschien dat de fans zich nog wel vergapen aan de mooie beelden, maar het zou me verbazen dat zij zich wel tevreden stellen met dit saaie en bij wijlen irritante spel.