Asteroids - Asteroids Deluxe

Een geschiedenislesje

Waar is de goede oude tijd, met ver vervlogen herinneringen van toen het allemaal beter was. Mijn eerste computer, een ZX Spectrum (ZX+) die later plaats moest maken voor de wereldberoemde Commodore 64 (C64), en zo het pad effende voor de onbetwiste heerser uit het toen nog prille videogametijdperk, de Amiga 500. Hiermee kwam een eind aan het 8-bit tijdperk en de 16-bit machines veroverden de wereld met in de voorste gelederen - naast de Amiga - de Atari ST en Sega Megadrive (beide toen hardwaregiganten) en natuurlijk de SNES van Nintendo. Een gigantische sprong voorwaarts zoals die nog eenmaal zou worden overgedaan door de 32-bit Sony PlayStation en het in moeilijkheden verkerende Sega met hun Saturn (Amiga en Atari waren op sterven na dood). De meeste retrogames passen perfect in deze indeling: 8-bit, 16-bit en het PS-tijdperk, elk met hun eigen stukje gamegeschiedenis waarmee we al eerder konden kennismaken op XBLA. Games als Ecco the Dolphin, Sonic 1 & 2, Golden Axe, Streets of Rage 2, Doom, Worms, Sensible Soccer en (in retail of op de Marketplace als DLC) Tomb Raider Anniversary. Maar in het begin van het 8-bit tijdperk zag het er allemaal heel wat minder rooskleurig uit en uitgerekend daar moeten we Asteroids situeren…

De review

Een hele omzwerving om uiteindelijk bij de review aan te belanden. In Asteroids & Deluxe vlieg je in een ruimteschip over een single screen speelveld. Ga je te ver naar boven, dan verschijn je opnieuw langs de onderzijde in beeld, idem voor links en rechts. Iets wat men in de hedendaagse S.F.-series zou verklaren door wormgaten en de kromming van het heelal. Destijds was het wel even anders: de MOS Technology 6502 processor, de voorloper van de 6510 die later in de C64 zou gebruikt worden, was simpelweg te zwak om meer op het scherm neer te zetten. Populair voor die tijd was de besturing, in het bijzonder de afwezigheid van remmen. De impuls (het product van de massa en de snelheid) wordt zo een factor waarmee je constant rekening dient te houden. Ofwel is het uitbollen en bijsturen, ofwel om je as draaien en volle gas koers zetten in de omgekeerde richting. En net als je denkt dat je kunt vliegen, komen de asteroïden eraan. Om het bombardement te overleven heb je slechts één optie: ze bestoken met je boordgeschut waarna de brok ruimteafval opsplitst in meerdere, kleinere stukken tot ze uiteindelijk volledig verpulverd zijn. Geen idee waarom, maar de marsmannetjes zien dit niet graag gebeuren en in hun vliegende schotels proberen ze je uit de ruimte te plukken. Atari heeft ook gedacht aan de nog 2 of 3 overlevende Asteroids-veteranen en voegde er opnieuw de Throttle Monkey-moeilijkheidsgraad aan toe. Opnieuw want we zagen deze reeds eerder in Centipede & Millipede. Alsof Normal nog niet moeilijk genoeg is, grenst deze aan het onspeelbare. Mij ontgaat de fun hiervan totaal.

De titel zegt het al: Asteroids & Deluxe zijn in feite 2 games. De verschillen tussen beide versies zijn echter zo klein dat 2 aparte XBLA-games net iets te veel van het goede zou zijn. Hoewel, Namco durfde het wel met Pac-Man en Ms. Pac-Man. Naast enkele nieuwe vijanden en wat cosmetische veranderingen is het grootste verschil tussen het in 1980 uitgegeven Deluxe en het een jaar eerder verschenen Asteroids (1979) dat de hyperspace jump plaats moet maken voor een schild rondom je schip.

Grafisch doet Asteroids & Deluxe wat elke zichzelf respecterende retrogame het al voordeed. Je kan kiezen tussen de troosteloze aanblik van originele vector graphics of de flashy HD-bewerking: Evolved. Om eerlijk te zijn, zelden zal ik kiezen voor de oude graphics. Misschien die ene keer om met gefronste wenkbrauwen terug te kijken in het verleden en binnensmonds te mompelen: “Dju, was het echt zo slecht?” Ja dus. Laat deze game dan de uitzondering zijn op de regel. De simpele vectors van begin jaren 80 spelen gewoon een pak beter dan de in duizenden kleurrijke partikels exploderende next-gen creatie waarbij het zicht voor korte tijd haast nihil is. Extreem dodelijk als je je tussen een zwerm ruimtestenen bevindt. Vreemd, want mits correct gedaan, kan je die oude afgeschilferde knikkers zeker omtoveren tot opnieuw schitterende parels. Kijk maar naar het knappe Jet Pack Refuelled en het grandioze Pac-Man Championschip Edition. Ik haalde al aan dat er enkele kleine verschillen zijn tussen de 2 games in deze mini-compilatie, ook grafisch. Het blijft echter beperkt tot theorie, want in praktijk zie je bizar genoeg geen verschil tussen de originele vector graphics in deze XBLA-versie(s). Beide zijn gewoon wit terwijl Deluxe toch gekenmerkt werkt door zijn blauwe “lijnen”. Een foutje van Stainless Games, de developer?

Ook de audio volgt de gekende upgrade formule en ondergaat een metamorfose. Een sfeervolle technobeat en next-gen waardige geluidseffecten duwen de titel in het Xbox 360 tijdperk. Uiteraard enkel in de HD-mode. Alle “pieuw pieuw” geluidjes zijn waarheidsgetrouw present in de Classic-mode. Groter kon het contrast met het verleden haast niet zijn…

Retro is in, Asteroids out

Sommige retrogames blijven beter wat ze zijn, geweldige games in je herinneringen. Het weerzien valt maar al te vaak enorm tegen. En Asteroids & Deluxe vormt hierop spijtig genoeg geen uitzondering. Is de formule achter deze legende dan niet langer levensvatbaar? Verre van, dat bewijst Super Stardust HD met verve op de PS3, een schitterende remake van de originele Team 17 hit uit het 16-bit tijdperk en zelf een schaamteloze clone van Asteroids. Zelf had ik deze voorvader liever in een compilatie teruggevonden met enkele van zijn tijdsgenoten zoals daar zijn Centipede, Millipede en Missile Command, aan een zacht prijsje wel te verstaan. Nu is het een release geworden die enkel de aandacht zal trekken van de meest die hard retrogamer op de Xbox 360.