Assassin's Creed: Revelations

Het is ondertussen ook al een beetje een jaarlijkse traditie aan het worden om een nieuwe telg in de Assassin’s Creed-familie te verwelkomen tijdens deze drukke eindejaarsperiode, met toch wel een overvloed aan nieuwe topgames. Misschien moeten we eindelijk wel eens wat meer spreiding vragen aan de uitgevers, want wie heeft er in godsnaam het nodige geld om ze allemaal onmiddellijk te kopen? Door het overaanbod aan topgames zien we nu ook beter de minpunten bij alle spellen. Dat is dan geen voordeel voor games die al enkele jaren verder bouwen aan dezelfde franchise. Assassin’s Creed Revelations is in onze ogen zeker een topgame, maar kampt dan ook een beetje met dit eerder vermeld probleem, maar laten we dit later verder verduidelijken.

Deze keer speelt het moordenaarsverhaal zich voornamelijk af in het huidige Turkije en niet meer in Italië, zoals de laatste twee games. Opnieuw krijg je een nieuwe grote stad Constantinopel  (het huidige Istanboel) te verkennen, die wordt beheerst door de Tempeliers (of Byzantijnen). Het leger van de Ottomaanse Sultan loopt ook wel rond in de stad, maar heeft blijkbaar moeite met de groeiende macht van de aartsvijanden van onze Assassins het hoofd te bieden. Bovendien willen de Tempeliers enkele oude artefacten, die verborgen liggen in de stad, bemachtigen en jij moet ze uiteraard tegenhouden. Een gevoel van grote vernieuwing in de verhaallijn ontbrak met andere woorden compleet. We hadden dit allemaal al wel eens eerder gezien, alleen in een andere stad.



Hoewel nu Ezio heel wat ouder is, springt hij wel nog steeds vrolijk over de daken. Hij heeft zelfs een nieuw haakmes ter beschikking, waarmee hij sneller kan klimmen en zelfs mee langs zogenaamde wasdraden of ‘ziplines’ kan glijden van dak tot dak. Ook tijdens gevechten kan dit nieuwe haakmes nuttig zijn, doordat je je tegenstander nu bijvoorbeeld kan omver trekken. Bijzonder leuk en dit nieuwe wapen went gelukkig zeer snel. Tijdens het verhaal kan je trouwens ook enkele keren kort spelen met onze oude held Altaïr uit de 12de eeuw in enkele bekende locaties van de eerste game. Hoe of waarom je met hem kan spelen, laten we je graag zelf ontdekken, maar in onze ogen waren deze missies in ieder geval geen meerwaarde voor de speelervaring.

Ook Desmond is uiteraard weer de hoofdrolspeler, die alle herinneringen van zijn voorvaders opnieuw beleeft in de Animus. In deze draad van het verhaal zitten echter meer verrassingen dan we verwacht hadden, maar we vermoeden dat nieuwe spelers van de Assassin’s Creed-franchise het allemaal niet zo goed zullen kunnen volgen. Begrijpelijk natuurlijk aangezien er heel wat stukken van de verhaallijnen van de vorige games worden gebruikt om dingen te verklaren.



Nu komen we echter bij het echte klemmende schoentje in deze review, namelijk de gameplay. Buiten enkele kleine toevoegingen zoals het haakmes, het glijden langs een wasdraad en de mogelijkheid om bommen te gooien, vonden we weinig vernieuwing. We begrijpen wel dat de gameplay van alle Assassin’s Creed-games al goed in elkaar stak, maar na vier games hebben we toch een sterk verlangen naar vernieuwing. Zeker omdat de vorige games telkens veel meer innovatie brachten dan deze Revelations.
Sommige vernieuwingen zijn zelfs compleet overbodig te noemen, zoals het gebruik en het maken van bommen (wij hebben ze amper gebruikt) en het nieuwe belachelijke ‘tower defence’ minispel, waarbij je een basis moet verdedigen tegen aanvallen. Deze slecht ontworpen minigame is bijzonder moeilijk en lijkt eerder ontworpen om frustratie op te wekken en je trager doorheen het verhaal te laten razen. Graag afvoeren bij Assassin’s Creed 3 graag. Gelukkig kan je dit minispel wel omzeilen door mensen in het spel om te kopen of door af en toe een kopstuk van de tempeliers te vermoorden. Wij hadden liever terug meer van de leuke kerkermissies die in Brotherhood onze platformkunsten naar boven riepen. Deze zijn voornamelijk vervangen door vrij lineaire, maar wel spectaculaire platformstukken doorheen het spel. Spijtig genoeg zijn deze maar beperkt aanwezig.

De multiplayer in het Assassin’s Creed universum, die we sinds Brotherhood kennen, is nog gelukkig nog steeds zeer goed te noemen. Er is zeker een uitbreiding gebeurd, maar echte vernieuwing is hier ook niet te vinden, buiten nieuwe perks. Je hebt de keuze uit een twintigtal personages, waarvan je een deel moet vrijspelen voordat je er mee aan de slag kan.  Zelfs in de singleplayer kan je bepaalde personages voor de multiplayer vrijspelen, wat meteen een motivatie is om beide aspecten van het spel uitgebreid te spelen.



Je kan je eigen personage nu ook meer personaliseren door aangepaste kledij en allerlei accessoires. De meeste maps hebben vanzelfsprekend de stad Constantinopel als thema. Misschien hadden de makers iets meer tijd moeten spenderen aan een rankingsysteem op speelstijl voor elke speler. Vaak zit je in een multiplayer potje namelijk met loslopende tieners die allesbehalve stealthy door de level razen. Van mijn part mogen deze jongens en meisjes gerust hun eigen server krijgen, maar niet de mijne.

Assassin’s Creed Revelations is opnieuw een topper voor de echte fans van het genre en brengt meer van hetzelfde. Kan je maar niet genoeg krijgen van het klimmen op daken en het besluipen van niets vermoedende slachtoffers, dan is dit spel weer heel wat uren spelplezier gegarandeerd. Aan de andere kant brengt de game naar ons gevoel te weinig goede vernieuwing om het als een echte fatsoenlijke opvolger te beschouwen. Bepaalde vernieuwingen zijn namelijk slecht (minigame) of echt overbodig (bommen). Ook de grafische engine en de speelwereld beginnen een beetje het ‘been there, done that’ gevoel te krijgen. De multiplayer bleef gelukkig nog steeds goed en kreeg ook enkele kleine updates. Een aanrader, maar verwacht je dus niet aan de grote vernieuwingen die we van elke vorige Assassin’s Creed-game gewoon zijn.