Assassin's Creed: Brotherhood

Bij de aankondiging van Assassin’s Creed: Brotherhood vroegen we ons terecht af of het wel de juiste beslissing was van Ubisoft om zo snel na het tweede deel een vervolg te breien aan het verhaal van de flamboyante casanova en meester-moordenaar Ezio Auditore da Firenze. Assassin’s Creed II betekende namelijk een flinke stap voorwaarts voor de serie en de angst zat er dik in dat deze Brotherhood, in afwachting van het echte derde deel en met een veel kortere ontwikkeltijd, niets meer zou worden dan een herhaling van zetten. Ondertussen denken we er anders over en kunnen we zelfs de grootste criticasters in ons midden de mond snoeren: Brotherhood is meer, véél meer, dan een doorsnee zoethoudertje en mag absoluut gezien worden als een volwaardig deel binnen de franchise. Waar nodig zijn de weinige tekortkomingen uit de voorganger immers aangepakt en zelfs de introductie van het originele en evenwichtige multiplayerluik past wonderwel binnen het Assassin’s Creed-universum.

Assassin’s Creed: Brotherhood begint waar het licht teleurstellende en open einde van het tweede deel ophield. Ezio heeft de hooggeplaatste tempelier en huidige paus Rodrigo Borgia (Alexander VI) verslagen en keert, met een tevreden gevoel en het waardevolle Piece of Eden op zak, terug naar zijn familievilla in Monteriggioni. Veel tijd om van zijn overwinning en wedergekeerde rust te genieten, krijgt Ezio echter niet, want amper een dag na aankomst staat Cesare, niet toevallig Rodrigo Borgia's zoon, met veel bombarie en een uit de kluiten gewassen krijgsmacht van duizenden soldaten voor de poorten van de ommuurde vestiging. De bloederige vete tussen beide families bereikt in het eerste overweldigende kwartier een nieuw hoogtepunt. Terwijl kanonskogels het veilig gewaande onderkomen van de Auditore-familie vernietigen, vermoordt Cesare met veel machtsvertoon Ezio’s oom Mario en gaat hij bovendien opnieuw met het waardevolle artefact aan de haal. Ezio wordt midden in het strijdgewoel geraakt door een kogel van een scherpschutter, maar de rake treffer wordt de temperamentvolle rokkenjager niet fataal. Samen met zijn familie ontvlucht hij de hachelijke situatie en is hij vastberaden om de dood op zijn oom te wreken. Hij trekt naar de Italiaanse hoofdstad Rome, de thuisbasis van de Borgia’s, om de machtige familie persoonlijk een halt toe te roepen.



Bij zijn aankomst in Rome is de hele stad in handen van de Borgia’s. De grootstad is onderverdeeld in verschillende territoria en in elk van deze gebieden vind je een Borgia-toren, die verdedigd wordt door een Borgia-commandant. Ezio dient per gebied de commandant te executeren, de extra manschappen uit te schakelen en daarna de toren in brand te steken. Vervolgens is het gebied bevrijd en kan de locale handel en de plaatselijke economie zich langzaam herstellen. Volledig optioneel, maar wel noodzakelijk om voorzien te worden van een constante geldstroom en toffe kortingen, is het aanschaffen en renoveren van winkels en andere nuttige voorzieningen in de desbetreffende wijken. Min of meer vergelijkbaar met het opknappen van je uitvalsbasis te Monteriggioni in Assassin’s Creed II, maar dan nu op een veel grotere schaal.

Het vernietigen van de Borgia-torens zorgt tevens voor een verschuiving van de machtsbalans in Rome en levert Ezio steeds meer medestanders op. Eén van de nieuwe features van Assassin’s Creed: Brotherhood is dan ook dat de speler andere getalenteerde moordenaars kan rekruteren en trainen. Je kunt ze naar alle uithoeken van Europa op missie sturen om contracten uit te dienen en geld in het laatje te brengen voor de Brotherhood, terwijl ze zelf ervaringspunten verdienen en steeds beter worden in wat ze doen. Je broederschap van moordenaars kun je met een simpele druk op de knop oproepen om je te assisteren tijdens de moeilijkere momenten. Het is een hele effectieve methode om een aantal vijanden uit te schakelen, terwijl je zelf vanaf de zijlijn toekijkt. Er kleeft maar één groot nadeel aan dit alles: hoewel ze maar beperkt inzetbaar zijn, haalt het de moeilijkheidsgraad een paar niveaus naar beneden. Nu is het wel zo dat de moordenaars niet beschikbaar zijn wanneer je ze eropuit hebt gestuurd om een bepaalde missie te volbrengen en wanneer één van je betere assassins het loodje legt tijdens het gevecht, moet je wederom opnieuw beginnen met een nieuwe, minder ervaren rekruut. Je ontpopt jezelf doorheen de game tot de leider van deze moordende bende en het is essentieel om constant rekening te houden met hun ervaring en kwaliteiten.

Desondanks de toevoeging van de oproepbare assassins zul je het gros van de gevechten nog altijd in je eentje beslechten met een gevarieerd wapenarsenaal. Dit was altijd al het minste onderdeel in de voorgaande delen: vijanden bleven netjes in de rij wachten om één voor één afgeslacht te worden en de sterke countermove was de voornaamste sleutel tot succes. Het is goed om weten dat Ubisoft voor Assassin’s Creed: Brotherhood flink gesleuteld heeft aan het vechtsysteem en enkele serieuze verbeteringen heeft doorgevoerd. De tegenstanders gedragen zich veel agressiever, vallen vaker in groepjes aan en proberen Ezio regelmatig te omsingelen. De speler zet daar de optie om combo’s aan elkaar te rijgen tegenover. Zodra je een vijand afmaakt met een brute executiebeweging, kun je de daaropvolgende vijand in één klap doden door je volgende aanval goed te timen. De killstreak eindigt bij een geïncasseerde klap of geblokkeerde aanval. De uitvoering vergt enige gewenning, maar eens je het in je vingers hebt, levert het snelle combinaties en heerlijk gewelddadige liquidaties op. In tegenstelling tot de voorgangers krijgt het paard ook een veel grotere rol toebedeeld. In het verleden moest je het edele dier nog achterlaten aan de stadspoorten, maar in Brotherhood kun je de steden ook te paard verkennen. Een handig ontsnappingsmiddel binnen de stadsmuren, waarbij burgerslachtoffers niet vermeden worden, en het zorgt ook voor enkele chaotische gevechten met patrouillerende bewakers.



Bovenop al deze kleine verbeteringen en toevoegingen bevat Assassin’s Creed: Brotherhood uiteraard alle elementen die we vanzelfsprekend aan een titel uit deze franchise toekennen. De interessante verhaallijn die wederom eindigt op een sisser, maar wel goed is voor een ruim vijftien uur durend avontuur dat bestaat uit een heleboel vermakelijke en veelzijdige missies bijvoorbeeld. Het bekende klim- en klauterwerk is van de partij en werkt met uitzondering van enkele kleine verwaarloosbare stuurfoutjes nog steeds perfect. Voorts zit deze game boordevol optionele missies. Zo is daar de onvermijdelijke zoektocht naar collectibles, maar veel boeiender zijn de ettelijke zijmissies. Ze leveren extra beloningen op - er valt andermaal een speciale uitrusting vrij te spelen - en zijn simpelweg te leuk om links te laten liggen.

De zestiende-eeuwse hoofdstad van Italië is misschien nog het grootste hoogtepunt uit het hele spel. De stad is niet tot in het kleinste detail nagebouwd, maar bevat wel alle belangrijke bezienswaardigheden uit die periode en het blijft genieten om een voortreffelijk geanimeerde Ezio door bekende gebouwen zoals het Colosseum en het Pantheon te loodsen. Hoewel Assassin’s Creed: Brotherhood technisch gezien misschien niet zoveel vooruitgang boekt, wordt de immense omvang van Rome op een prachtige manier neergezet. De geloofwaardige voice-acting en de excellente soundtrack maken het totaalplaatje compleet.

Je vertoeft - zoals eerder gezegd - ruim vijftien uur in deze overtuigende spelwereld alleen al om de verhaallijn uit te spelen. Iemand die zich toespitst op het doorspelen van alle alternatieve missies en het verzamelen van alle collectibles mag daar nog een uur of tien bij optellen. Maar dan nog houdt het spelplezier niet op: voor het eerst in het bestaan van de reeks bevat Brotherhood een online multiplayer-gedeelte voor maximaal acht spelers. In plaats van een snel afgeraffelde en verwaarloosbare online modus af te leveren (een veelvoorkomend fenomeen), heeft Ubisoft een apart team op de ontwikkeling gezet.



Het resultaat is een vermakelijk kat-en-muisspelletje dat perfect past binnen het Assassin’s Creed-concept. Beide spelmodi (Gezocht en Bondgenootschap) zijn in principe een variatie op het klassieke (Team)Deathmatch-principe, maar dan met een verrassend originele insteek. Iedere speler krijgt een persoonlijk doelwit aangewezen dat hij of zij moet opsporen door gebruik te maken van de blauwe kompas onderaan in beeld. Tegelijkertijd word je zelf achternagezeten door een andere speler (naargelang je score kan dat oplopen tot drie personen) en moet je juist voorkomen dat ze je te grazen nemen. Je identificeert je doelwit aan de hand van hun uiterlijk, - wat gezien de vele dubbelgangers in de map niet altijd even makkelijk is -  of hun abnormaal gedrag.

Discreet te werk gaan en je executie onopvallend uitvoeren levert extra bonuspunten op. Het is dus noodzakelijk om tactisch te handelen en je constant op een low-profile manier door de map te bewegen, wil je niet altijd het slachtoffer worden van een gruwelijke executie. Hoe meer punten je scoort, hoe sneller je in level stijgt. Naar het voordeel van de populaire Call of Duty-spellen speel je aanhoudend nieuwe vaardigheden vrij die in-game inzetbaar zijn en je tijdelijk extra voordelen geven. Denk hierbij aan rookbommen die voor verwarring zorgen of een vermomming om je achtervolgers op het verkeerde been te zetten.

De multiplayer is onderhoudend, maar de uitwerking niet volkomen foutloos. Het gebeurt vaak dat je personage ineens stilstaat, terwijl je even later genadeloos wordt afgemaakt door je jager. Deze vertraging treedt blijkbaar op wanneer jij op zijn beeldscherm reeds binnen zijn bereik bent, maar op je eigen scherm nog niet. Hetzelfde geldt voor de hulpeloosheid bij het uitvoeren van een executie. Je personage is dan een paar seconden stuurloos en heel vaak een vogel voor de kat. Het zijn geen onoverkomelijke minpunten, maar we vermoeden dat ze het succes van de toffe multiplayer na verloop van tijd in de weg kunnen staan.