Assassins Creed 2

In tegenstelling tot wat velen denken, komt er bij gamen heel wat liefde kijken. Niet dat ordinaire buikgevoel dat je hebt voor een of andere chick of een stoere bink, neen. We hebben het hier over echte liefde, namelijk die van een gamer voor zijn games. Of beter nog, liefde voor vers aangekondigde games, want dat is echt verliefdheid op en top! Je kent het gevoel wel. Er duikt een enkele screenshot of een filmpje van een pas aangekondigde game op, en je hart gaat sneller slaan. Je instinct roept luid: “dit is het!”, en in je dromen beleef je reeds spannende avonturen die helaas pas maanden later werkelijkheid worden. Reikhalzend speur je dagelijks het internet af in de hoop nieuw beeldmateriaal te scoren. En eens de titel verschijnt, sta je met rode wangen bij de gameboer om je exemplaartje op deze eerste dag te verzilveren. Je snelt naar huis en ploft vervolgens in de zetel, terwijl je je bovenste broeksknoop wat losser maakt. Dan steek je je vinger in het gaatje van de disc en stop je het schijfje al bibberend in de lade van je console. Vanaf dat moment mag de wereld wat jou betreft vergaan. Dit is quality time!

Je zal dan ook weinig games vinden waar met zo’n verliefde ogen naar uitgekeken werd als Assassins Creed. In de aanloop naar de release werden we om de haverklap verbluft door de fantastische graphics en mogelijkheden, al dan niet aangewakkerd door de bevallige verschijning van Ubisoft’s Jade Raymond. Het hoeft niet te verwonderen dat AC indrukwekkende verkoopcijfers haalde. AC was immers het visitekaartje bij uitstek voor de nooit geziene mogelijkheden van de huidige generatie consoles. Niemand kan echter ontkennen dat ondanks een pracht van een engine en een wondermooie setting, de uiteindelijke game toch enkele serieuze issues had. Saaie en repetitieve opdrachten, te weinig beloning voor je inspanning, gevechten die je op steeds dezelfde manier kon afwerken, noem maar op. Maar goed, nieuwe IP’s zijn zelden vlekkeloze producten, en om dat op te lossen dienen sequels dan weer. Assassins Creed 2 is er nu om die problemen aan te pakken. Krijgen we dit keer de ervaring die we aanvankelijk hoopten te krijgen?

Ditmaal speelt alles zich af in een compleet andere tijdsperiode. We schrijven eind 15e eeuw, zo ergens rond de renaissance. Altaïr, hoofdpersonage uit AC1, ligt al enkele eeuwen onder de graszoden en deze keer kruipen we in de schoenen van de flamboyante Ezio Auditore. Het is te zeggen, AC2 gaat van start in het vertrouwde onderzoekscentrum waar Desmond Miles opgesloten zit. Daar helpt Lucy je ontsnappen, en ze brengt je naar het hoofdkwartier van de rivalen van de templars, de assassins. Toevallig hebben deze rakkers ook een Animus, en na een korte kennismaking met wat randfiguren keer je terug in de tijd, waar je terecht komt in Firenze. Je maakt er kennis met de leefwereld van Ezio, een rijkeluiszoon die als een onbezorgde Casanova door het leven gaat. De pret blijft echter niet duren wanneer enkele van je familieleden vermoord worden.

Het moet niet gezegd dat je zint op wraak, en hier komt het avontuur pas echt op gang. Het strijdtoneel verplaatst zich voortdurend tussen grootse steden waar je al je tegenstanders een voor een koud maakt. Na enkele uren spelen heb je schoon schip gemaakt in Firenze. De actie verschuift dan naar Monteriggione en Toscane. Nog later kan je afzakken naar het grauwe Forli, en kort daarop naar Venetië. Deze stad is niet alleen een pracht van een locatie, je kan er in gondels rondvaren en het water biedt tal van ontsnappingsmogelijkheden aan. De term onderduiken valt hier letterlijk te nemen, want Ezio heeft in tegenstelling tot Altaïr wel zwemlessen gevolgd. Tenslotte beland je in Rome. Je verwacht eigenlijk dat dit de kers op de taart zou zijn, maar dit is niet het geval. Venetië komt er toch een stuk mooier uit, een beetje vreemd dat Rome minder groots blijkt en dat er minder te beleven valt. Dit ruikt dan ook naar downloadable content als je het mij vraagt, want die staat er zeker en vast aan te komen.

Tussendoor kan je uitwijken naar het platteland waar jouw familie een aardig buitenhuisje heeft, dat echter nog wat opgekalefaterd moet worden. Je kan hier tal van investeringen doen die de omliggende gebouwen opsmukken. Je kan op zoek gaan naar beeldjes, schilderijen, veren, en ga zo maar verder. Na verloop van tijd zullen deze investeringen beginnen renderen in extra cash. Je hoort het goed, voortaan beschik je over een budget. Dit dient voornamelijk voor het kopen van wapens, kledij, schatkaarten, werpmessen, vergif,rookbommen, en dergelijke meer. Al deze attributen zorgen voor meer interessante gevechten dan voorheen. Maar wees gerust, die supercoole hidden blade heb je nog steeds. Deze keer is het zelfs een double blade, waarmee je twee tegenstanders tegelijk kan spiesen. Ezio is veel brutaler dan Altaïr ooit was, en al dat moorden trekt natuurlijk enige aandacht. Al snel zit een hele armada soldaten je op de hielen. Gelukkig zijn er enkele trucjes om de zaak wat te laten bekoelen, zoals het afrukken van wanted posters, of het omkopen van herauten. Je krijgt ook hulp van enkele interessante vrienden waaronder Leonardo Da Vinci. Hij helpt je met enkele leuke gadgets die jouw leven iets gemakkelijker maken. Telkens je Leonardo een van 30 codex pagina’s brengt komt hij met een verrassing op de proppen, gaande van een upgrade van je hidden blade tot extra health. Je kan ook op zoek gaan naar een twintigtal puzzels die door een collega proefkonijn uit de animus verstopt werden doorheen de steden.

Daarnaast vind je doorheen de wereld zes obstacle courses, die meer aan Prince Of Persia doen denken dan aan de typische AC gameplay. Hier moet je, al dan niet op tijd, een hindernissenparcours afleggen. Eens volbracht levert dit een zegel op dat toegang geeft tot een hele leuke relikwie. Het free running aspect speelt nog steeds als een droom, maar ook de combat staat als een huis. Gevechten zijn nu een stuk wreder, en de betere AI maakt het minder voorspelbaar. Zo zijn er lenige wachters die je beter kunnen achtervolgen, of sterkere die je niet meteen de baas zult kunnen. Wapens zijn ook beter vertegenwoordigd. Je kunt allerhande wapens en pantser kopen, en wees maar zeker dat je die nodig zult hebben. Aanvankelijk begin je met wat postbode te spelen, maar al snel leer je beter knokken door ontrouwe minnaars af te tuigen. Voor je het weet ben je op zoek naar moordcontracten die je aan de plaatselijke duiventil kan oppikken, doe je mee aan races in free running, of volg je personen zonder gezien te worden. Hierbij moet gezegd worden dat het opgaan in de massa stukken beter werkt dan voorheen. Ook gauwdief spelen is eindelijk leuk, in plaats van het verplicht saai nummertje dat het voorheen was. In vergelijking met het eerste deel valt er zo ontzettend veel te doen, dat je je gewoon niet kunt vervelen. Natuurlijk wordt het wat repetitief wanneer je 64 torens moet beklimmen, 100 veren zoekt, of de zoveelste schatkist opspoort, maar het blijft altijd leuk. Bovendien zijn veel zaken optioneel en hinderen ze je vooruitgang niet. De rol van de schitterend uitgewerkte gps mag hier niet onderschat worden. Op een overzichtelijke kaart zie je alles wat er te beleven valt, en de gps brengt je in een mum van tijd waar je moet zijn. Eens ter plaatse kan je nog steeds beroep doen op je eagle vision om je doel uit een drukke menigte te pikken. Kortom, je verliest geen tijd, en toch ben je steeds druk in de weer. Schitterend!

Nog een kort woordje over de technische kant van deze titel. De visuele presentatie bijvoorbeeld. Ten opzichte van deel 1 is er niet zo’n enorme grafische vooruitgang geboekt, maar AC1 zag er al gruwelijk goed uit. Het detail is ook nu weer indrukwekkend over heel de lijn, al moet gezegd worden dat de vergezichten en meer bepaald het platteland visueel wel wat beter konden. Hier en daar duikt er ook wat pop-up op, en is het jammer dat je tussen de steden een laadtijd krijgt. Maar goed, dit bespaart je dan wel een saaie paardenrit van soms ettelijke minuten zoals in AC1. Er is overigens een fast travel systeem voorzien tegen betaling. Het stemmenwerk is prima, de Italiaanse accenten hebben heel wat charisma. De muziek viel me dan weer een beetje tegen. Niet dat ze slecht is, verre van. Maar de muziek is over het algemeen iets te subtiel aanwezig. Iets meer leuke deuntjes in de juiste tijdsgeest hadden gerust gemogen.

En zo is de cirkel rond. Het minste dat we kunnen zeggen is dat AC2 met veel liefde gemaakt werd, en dat ook helemaal uitstraalt. De pijnpunten zijn er uit gekeild en bergen interactie houden alles interessant. Het free roaming aspect is beter ingevuld zodat je sneller op weg bent naar je volgende opdracht. Kortom, dit is gewoon de game die het van in het begin had moeten zijn. In AC1 verveelde ik me te pletter, maar de opvolger haalt met gemak mijn persoonlijke top 3 voor 2009. We kunnen dus al stilletjes beginnen dromen van een derde deel in deze knappe serie. Wie nu nog beweert dat gamen geen romantische aangelegenheid kan zijn…