Army of Two: The 40th Day

Hier op de redactie zijn er nu en dan eens meningverschillen, maar over één ding zijn we het eens:  met twee is leuker dan één, en dan hebben we het natuurlijk niet enkel over ons liefdesleven. Sommige spellen in coöp voltooien, kan je namelijk heel wat meer plezier bezorgen dan een sologame.  De laatste jaren is coöp dan ook geen leuk extraatje meer, integendeel, het is een heus genre op zich geworden. Een poos geleden sprong EA ook mee op de hypeboot door Army of Two uit te brengen, toch kon de game niet ieders verwachtingen inlossen. EA beloofde het met de opvolger, Army of Two:  The 40th Day, beter te doen. Wij zochten alvast een goeie partner uit om uit te vissen of dit coöpgeweld zijn voorganger overstijgt.

Badboys Elliot Salem en Tyson Rios keren opnieuw terug als hoofdpersonages in de stad Shanghai, waar je via een introfilmpje al gauw te weten komt dat het er goed fout zit. Wanneer de twee huurlingen, die ondertussen Transworld Operations hebben opgestart, een routinemissie voltooien, staat de stad plots in rep en roer: de gebouwen storten in, er is overal vuur en burgerslachtoffers vallen in heel de stad. Dit is niet zomaar een terroristische daad, het is eerder een oorlog waarin Salem en Rios in verstrengeld zijn geraakt. Nu is het uiteraard de bedoeling om de puinhoop van de stad tijdig te ontvluchten… Het gaat niet om een verhaal dat je meteen een meesterwerk kan noemen, toch zorgt het meteen voor een leuke setting die we wel wisten te appreciëren.  Net zoals in de voorganger primeert de coöp in Army of Two: The 40th Day, wat vanzelfsprekend elementen als teamwork en tactiek meebrengt. Wil je het level tot een goed einde brengen, dan zal je moeten samenwerken met je partner.

Coöp primeert nog steeds in The 40th Day.

 EA moedigt dit aan door onder andere opnieuw de Aggro-meter te integreren. Deze meter op je HUD  vult zich aan naargelang je de aandacht trekt van de vijanden.  Des te meer je eigen Aggro-meter opgevuld raakt, des te meer je partner de vijand kan flanken en hen het leven zuur kan maken. Deze functie komt vaak zeer goed van pas in bepaalde situaties, maar soms zal je ook gebruik moeten maken van ‘mock surrender’. Deze nieuwe feature zorgt ervoor dat je de handen in de lucht steekt uit overgave,  maar wanneer je dichterbij de vijand komt, haal je een pistool boven of komt je partner tevoorschijn. Deze mogelijkheid schept wat variatie in het spel en ziet er gewoonweg heel cool uit. De GPS maakt wederom zijn intrede, zij het met een serieuze metamorfose. Nu kan je naast de gewone functies van de GPS (de route volgen en informatie verkrijgen) ook vijanden taggen. Dankzij dit taggen kan je hen door de muur zien, waardoor je een beter inzicht krijgt op de situatie die zich aan de andere kant van de muur afspeelt. Wees echter wel zuinig met de GPS, want de batterij loop razendsnel leeg. Ten allen tijde kan je eveneens naar de wapenindex gaan om andere wapens te kopen of je huidige bij te werken, zoals een nieuwe scope of een trendy kleurtje plaatsen. Sterf je echter na dit te hebben gedaan, dan is al je werk voor niets geweest en mag je opnieuw beginnen. Dat brengt ons meteen bij een minpuntje van de game: het saven. Army of Two: The 40th Day lijkt echt op de meest idiote momenten te saven, waardoor je bijvoorbeeld - na te zijn gestorven - een lauwe cutscène opnieuw moet bekijken of een lange afstand moet herbruggen.

Een andere toevoeging is  het maken van keuzes doorheen de game, met name het beslissen of iemand zijn leven nog wat langer mag rekken. Kies je ervoor om de persoon in kwestie van het leven te beroven, krijg je bijvoorbeeld een extra wapen. Laat je  hem of haar in leven, dan zal de band tussen Salem en Rios beter worden. De gevolgen van deze keuze krijg je door een soort cutscène in de stijl van een strip te zien. Bij het spelen van de game, word je ook geconfronteerd met burgers die gegijzeld worden door een groepje soldaten. Hier is steeds een leider aanwezig die je zelf kan gijzelen, zodat je de overige soldaten dwingt zich over te geven. Tenslotte kan je deze soldaten vastbinden of zelf naar het hiernamaals sturen. De keuze is opnieuw aan de speler…

De eentonigheid die we in de vorige editie aantroffen, is grotendeels weggewerkt door EA. De omgevingen variëren immers genoeg en er zijn verschillende aanpakken om de levels te doorlopen. Na een rampage in een ziekenhuis te hebben achtergelaten, trek je naar de zoo van Shanghai om cover te zoeken achter dode beesten. Luguber en heerlijk tegelijk! Het is ook niet allemaal schone schijn, want al deze levels zijn structureel zeer goed opgebouwd, waardoor er genoeg ruimte is om strategisch te  werk te gaan. Een ander punt van kritiek op Army of Two was de belabberde A.I. in de solo campaign en hier slaat EA opnieuw de bal mis. De computergestuurde partner heeft namelijk het brein van een mier, wat veel irritatie met zich meebrengt. Hij volgt namelijk amper je bevelen op, sterft om de haverklap, zoekt dekking op de verkeerde momenten… De campaign op je ééntje voltooien is dan ook geen pretje, ondanks de schamele lengte van het spel: na vijf à zes uur rollen de credits namelijk al over je scherm en dat zonder te rushen. Na het voltooien van de campaign heb je bovendien alles wel gezien, waardoor een tweede run door Shanghai er voor ons niet in zat. Naast deze hoofdmodus stelt het spel ook de multiplayermodi Versus en Extraction beschikbaar. In laatstgenoemde moet je zestien ronden zien te overleven met telkens nieuwe reeksen vijanden, een modus die we al bij games à la Gears of War 2 aantroffen. Helaas konden wij nog niet aan de slag hiermee, aangezien enkel de pre-orderexemplaren dit exclusief mochten spelen. Maar wees gerust, binnenkort mag iedere speler zich aan deze modus wagen. Zoals reeds gezegd keert de Versus mode terug, die ons echter matig wist te boeien. Deze spin-off van modes waaronder team deathmatch en CTF (die je uiteraard opnieuw met z’n tweeën speelt), verveel vrij snel en speelt gewoon niet vlot.

365 dagen per jaar gemaskerd bal!

Gameplaygewijs hadden we wel enige twijfels bij Army of Two: The 40th Day, want deze is toch vrij raar opgebouwd. De ‘A’ knop wordt namelijk belast met ontelbare functies: naast interactie met je kompaan, dient deze ook voor interactie met de omgevingen, voorover te rollen, cover te zoeken,… waardoor je al gauw per ongeluk met je partner zit te communiceren in plaats van dekking te zoeken. Dat cover systeem is trouwens zeer beperkt en mocht zonder twijfel beter uitgewerkt zijn. Als het op de grafische en audiovisuele kant aankomt, werden we niet bepaald met verstomming geslagen. Men tovert geen prachtige beelden op je scherm, al moeten we wel toegeven dat het netjes was afgewerkt; geen oneffenheden zoals screen-tearing dus. Het geluid doet voorts wat het moet doen, maar daar blijft het ook bij. De conversaties tussen Salem en Rios kunnen af en toe wel eens komisch zijn, maar stellen in het algemeen niet veel voor.

Op de hamvraag of EA het nu wel degelijk beter heeft gedaan met Army of Two: The 40th Day, kunnen we ja én nee antwoorden. Men heeft het immers op enkele gebieden uitstekend gedaan, zo denken we aan het knap leveldesign. De leuke vernieuwingen wisten ons tevens te verbazen en de kern van Army of Two blijf bewaard: coöp met strak teamwork. Anderzijds mag je geen topper verwachten door de lauwe gameplay, irritante saves en het meer matige niveau van de game in het algemeen. Zoek je echter een spel met veel actie om samen met een vriend, al dan niet online, te spelen en zijn je eisen niet te hoog? Dan zal Army of Two: The 40th Day je zeker en vast kunnen bekoren!