Armored Core 4

Wanneer de naam 'Armored Core' niet spontaan een belletje doet rinkelen, dan is dat niets om beschaamd over te zijn. Ondanks het feit dat er al zo'n dozijn aan Armored Core-titels verschenen zijn – die weliswaar niet allemaal tot in Europa geraakten – blijft de reeks eerder voorbehouden voor een select groepje fanatieke aanhangers, wat onder andere te wijten is aan het complexe customize-systeem en de stroeve besturing van de gigantische robots. Chromehounds, het vorige mech-project van From Software, deed het niet onaardig en men wil met Armored Core 4 minstens even goed doen. Om dat resultaat te bewerkstelligen, opteerde de ontwikkelaar ervoor om de instapdrempel te verlagen en de actie toegankelijker te maken. Fans zullen misschien teleurgesteld zijn, maar voor nieuwkomers kan de serie daardoor een stuk aantrekkelijker worden.

Armored Core 4 bevat een verhaal omdat het voor dit soort games nu eenmaal verplicht is, maar verwacht geen epische plottwists of nagelbijtende spanningsmomenten. In de toekomst wordt er simpelweg om vanalles en nog wat gevochten door kapitalistische multinationals. De tijd dat oorlogen door soldaten uitgevochten werden is voorgoed voorbij: het slagveld wordt bevolkt door uit de kluiten gewassen robots die van kop tot teen bewapend zijn. Jij wordt ingehuurd om met je Armored Core over de hele wereld bedrijven en naties schade toe te brengen met gerichte aanvallen. De storyline is dus niet meer dan een flinterdunne verpakking om de missies in te leiden.

Armored Core 4 omvat zo'n veertig missies die onderverdeeld zijn in zes chapters. Veertig opdrachten lijkt op het eerste zicht een respectabel aantal, ware het niet dat iedere missie slechts enkele minuten duurt: zo zijn missies van 180 seconden meer regel dan uitzondering. Voor je van start gaat, word je gebrieft over de doelstellingen van de volgende taak en ontvang je richtlijnen omtrent de limieten op het aantal schade die je AC mag oplopen, de hoeveelheid kogels die je mag gebruiken en de tijd die een missie in beslag mag nemen. Wanneer je één of meerdere van deze quota overtreedt, mondt dat niet automatisch uit in een 'Game Over', maar verlies je wel een pak geld dat je ontvangt voor het succesvol uitvoeren van een missie. Dat geld heb je broodnodig om je AC aan te passen en te verbeteren, dus kan je er maar beter voor zorgen dat je je binnen de vooropgestelde limieten houdt. Bovendien word je eveneens met extra cash beloond wanneer je onder de richtlijnen blijft.

Aangezien de missies aan de korte kant zijn, komen we bij een ander minpunt: het level-design. De gebieden waar je met je AC doorheen knalt en scheurt zijn geen grote slagvelden, maar eerder vrij kleine omgevingen die dan ook nog eens geteisterd worden door fictieve grenzen die je niet mag overschrijden. Die beperkingen kunnen behoorlijk frustrerend werken wanneer je met je AC op volle snelheid aan het vliegen bent en niet meer voldoende tijd hebt om vaart te minderen, waardoor er onherroepelijk een Mission Failed op je scherm verschijnt. Daarnaast ogen de meeste levels ook nog eens redelijk kaal: zo zijn er in een stadsomgeving meer open plekken dan hoge flatgebouwen en biedt een level met enkel een hoge brug en een grote plas water toch te weinig. Er komen daarentegen wel meer dan voldoende thema's aan bod, gaande van een eenzame ijsvlakte over een versterkte toren tot een heuvelachtig landschap met versterkte uitvalsbasis.

Variatie in de soorten missies is er in elk geval voldoende: de ene keer trek je ten strijde voor een heroïsch één-tegen-één gevecht met een vijandige AC, een andere opdracht omvat dan weer het beschermen van een kwetsbaar schip en het uitschakelen van strategisch materiaal zoals kanonnen behoort ook tot de mogelijkheden. De moeilijkheidsgraad bij de missies durft nogal eens schommelen: het spreekt voor zich dat het niveau gaandeweg stijgt naarmate je vordert in de game, maar soms kan er wel eens een doelstelling tussensluipen die frustrerend moeilijk is, terwijl de voorgaande missies niet eens zo onoverkomelijk waren. Vaak is het een kwestie van je wapens goed te kiezen voor je een missie aanvat, want zonder degelijk wapengeschut is je AC danig in het nadeel.

Het eerder aangehaalde vereenvoudigen van de Armored Core-formule spitst zich enerzijds toe op het customize-gedeelte (waarover verder meer) en anderzijds op de actie zelf. In vroegere AC-games waren de robots eerder logge machines die niet snel bewogen en langzaam draaiden. In Armored Core 4 eist snelheid een grotere rol op, omdat het essentieel is vijandelijk geschut snel te kunnen ontwijken. Dat er drie verschillende knoppen toegewezen zijn aan de boost, zegt al voldoende. Naast een gewone boost met een constante snelheid heb je ook nog een korte maar krachtige versnelling die handig is voor het ontwijken van kogelregens en een boost die langzaam oplaadt en waarmee je in korte tijd een aanzienlijke afstand aflegt. Boosten vreet echter aan je energiebalk en als deze leeg is, zal je het een tijdje zonder versnelling moeten stellen. De energiemeter laadt tevens traag op, waardoor je wijselijk zal moeten omspringen met je boosts.

Iedere Armored Core is in deze editie uitgerust met een Primal Armor dat de kleinere aanvallen neutraliseert. Hierdoor loop je niet meteen schade op bij de kleinste tegenaanval, maar daalt het balkje van je beschermende armor gedeeltelijk. Pas wanneer je Primal Armor teveel schade te verwerken krijgt, zullen je levenspunten aangetast worden. Het goede nieuws is dat de balk van het PA langzaam weer oplaadt, waardoor je AC heel wat extra beschermd is. In vroegere games uit de Armored Core-reeks moest je nog rekening houden met de factor van oververhitting, maar dit heeft men in AC4 achterwege gelaten. Leken zullen alleszins een metertje minder in het oog moeten houden, maar voor doorwinterde aanhangers zal het schrappen van de oververhitting misschien wel een gemis vormen.

Een belangrijk element in Armored Core (en mech-games in het algemeen) is het aanpassen van je vechtmachine en ook in de laatste telg trekt men weer alle registers open. In plaats van zelf een AC te moeten samenstellen, krijg je bij de aanvang van Armored Core 4 een reeks van ontwerpen van robots voorgeschoteld, elk met hun specifieke voor- en nadelen, die meteen gevechtsklaar zijn. Bij de aankoop van een nieuw onderdeel (en dat zijn er traditiegetrouw weer heel wat) krijg je een overzicht van de belangrijkste statistieken, terwijl men meteen de vergelijking maakt of het geselecteerde stuk beter of slechter is dan het onderdeel dat reeds aan je AC bevestigd is. Daarnaast moet je ook steeds rekening houden met het gewicht en de energiekost van ieder onderdeel, want als je de toegelaten limiet overschrijdt, zal je aan geen missies mogen beginnen. Het eerste hoofdstuk kom je wel door met een vooraf gefabriceerde AC waaraan je niet zal moeten prutsen, maar later in het spel is het onvermijdelijk om vooraf van wapens te wisselen en af te wegen welk geschut je het beste meeneemt. Naast het aanpassen van de basis (armen, benen, romp etc.) en de wapens, kan je ook een ander likje verf op je AC aanbrengen. Ook hier zijn de opties enorm uitgebreid: er zijn tientallen kleursets en patronen die op elk onderdeel afzonderlijk toegepast kunnen worden. Het feit dat een nieuw gekocht onderdeel niet meteen aan je robot bevestigd wordt, gooit helaas wel wat roet in het eten.

Voor het eerst in de geschiedenis van Armored Core kan je online pronken met je zorgvuldig uitgebouwde robot. Er kunnen maximaal acht spelers toetreden tot de – net als in de singleplayer – weinig interessante maps. Het is mogelijk om het in een team van twee of vier spelers tegen elkaar op te nemen, maar voor de individualisten onder ons is het ook mogelijk om in een free-for-all deathmatch persoonlijk succes na te jagen. Offline kan je met z'n tweeën in splitscreen aan de slag, al gebruikt men onbegrijpelijk niet het hele scherm, waardoor je je op een klein vakje moet concentreren, wat de spelervaring absoluut niet ten goede komt.

Op grafisch vlak presteert Armored Core 4 goed. Ondanks de beperkte omvang, zien de meeste levels er degelijk en afgewerkt uit, met voldoende zin voor variatie in de omgevingen. De animaties van je AC's en het vijandige gespuis ogen realistisch en explosies en vernielingen van gebouwen worden knap weergegeven. Bij het boosten wordt het snelheidsgevoel versterkt doordat men een blur-effect aanwendt. Globaal genomen ademt Armored Core 4 een grauwe, futuristische sfeer uit, wat onontbeerlijk is voor een mech-game. Ook de steriele stem tijdens de briefing draagt haar steentje bij tot de sci-fi-setting. De achtergrondmuziek - die niet altijd te horen is, aangezien de geluidseffecten van exploderende raketten en ratelende machinegeweren vaak op de voorgrond treden – sluit goed aan bij de actie en gaat nooit enerverend werken. Tijdens de 'boss battles' tegen andere AC's neemt de soundtrack een dramatische wending en weerklinkt er episch gezang, gecombineerd met bombastische tonen.

Uiteindelijk blijft Armored Core 4 nog steeds een titel voor fans van mech-games. De meer actiegerichte aanpak kan misschien enkele twijfelaars over de streep trekken, maar het customizen vraagt nog steeds een inspanning om je AC aan te passen voor verschillende missies en af te wegen welk wapen er op welk moment het meest geschikt is. De levels zijn met tijdslimieten van slechts enkele minuten te kort en ook de relatief kleine oppervlakten staan in contrast met de grootscheepse, wereldwijde oorlog die uitgevochten wordt. Wie een degelijke mech-game zoekt, doet geen miskoop met Armored Core 4, maar een topper in zijn genre is het niet.